Έχει ο Θεός Λησμονήσει τον Άνθρωπο;
ΠΑΡ’ όλες τις προσπάθειες του ανθρώπου να λύση τα παγκόσμια προβλήματα, οι συνθήκες εξακολουθούν να χειροτερεύουν. Είναι ευνόητο, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι μπορεί να ρωτήσουν: ‘Έχει ο Θεός λησμονήσει τον άνθρωπο;’ Έχετε ποτέ κάμει μια τέτοια ερώτησι;
Πολλά άτομα σήμερα πιστεύουν ότι ο Θεός έχει λησμονήσει. Προφανώς νομίζουν ότι ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους στη γη και κατόπιν τους εγκατέλειψε, σαν κάποιον που αποκτά παράνομα παιδιά και κατόπιν τα εγκαταλείπει. Είναι ευνόητο ότι ένα άτομο δεν θα αισθανόταν την ανάγκη ενός τέτοιου Θεού.
Αλλά, πράγματι, έχει κάμει ο Δημιουργός μας αυτό το πράγμα; Ενδιαφέρεσθε ειλικρινά να γνωρίζετε;
Μερικά άτομα προφασίζονται μόνον ότι θέλουν να γνωρίζουν. Πραγματικά, μπορεί να ρωτήσουν: ‘Αν υπάρχη Θεός, γιατί επιτρέπει να υποφέρη ο άνθρωπος τόσο πολύ;’ Αλλ’ αντί να ερευνήσουν για μια απάντησι, προτιμούν να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει Θεός, ή ότι, κι αν υπάρχη, έχει λησμονήσει τον άνθρωπο. Και αυτοί συχνά είναι πολύ υπερήφανοι για να εξετάσουν την απόδειξι.
Στους αρχαίους καιρούς υπήρχαν επίσης τέτοια άτομα. Διακρατούσαν προσωπικές ιδέες για τον Θεό, αλλά από υπερηφάνεια αρνούνταν να εξετάσουν αν αυτές ήσαν ορθές. Ο Βασιλεύς του Ισραήλ Δαβίδ είπε σχετικά μ’ αυτούς: «Ο ασεβής, διά την αλαζονείαν του προσώπου αυτού, δεν θέλει εκζητήσει τον Κύριον· πάντες οι διαλογισμοί αυτού είναι, ότι δεν υπάρχει Θεός. Είπεν εν τη καρδία αυτού, ‘Ελησμόνησεν ο Θεός.’»—Ψαλμ. 10:4, 11.
Εφόσον μερικοί κάνουν την ίδια κατηγορία σήμερα εναντίον του Θεού, είναι κατάλληλο να την εξετάσωμε.
Έχει Λησμονήσει ο Θεός Πράγματι;
Δεν είναι ο τρόπος με τον οποίον λειτουργούν τα σώματά μας, χωρίς ανθρώπινο έλεγχο ή κατεύθυνσι, μια απόδειξις ότι ο Θεός εξακολουθεί να συντηρή τις λειτουργίες της ζωής μας; Επωφελούμεθα ακόμη από τις θαυμαστά περίπλοκες θεραπευτικές λειτουργίες οι οποίες γρήγορα επιδιορθώνουν τη βλάβη όταν κοπούμε. Και τι θα πούμε για τη θαυμάσια λειτουργία που μετατρέπει τα πολλά είδη των τροφών που τρώμε σε σάρκα, κόκκαλο, μαλλιά, νύχια και σε άλλα οικοδομικά υλικά; Μήπως αυτές οι λειτουργίες, που συνεχίζουν να λειτουργούν προς όφελός μας, δείχνουν πραγματικά ότι ο Θεός έχει λησμονήσει τον άνθρωπο;
Εξετάστε επίσης: Σκεφθήτε πόσο απολαμβάνομε την εξαίρετη ομορφιά που έχει δοθή στη γη—τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, τα χιονοσκέπαστα βουνά, τις αμμώδεις παραλίες, τις πράσινες κοιλάδες, τους ορμητικούς ποταμούς και τα πολύχρωμα εύοσμα λουλούδια. Παρατηρήστε, επίσης, πώς οι μικροσκοπικοί σπόροι αναπτύσσονται για να παράγουν τις καταπληκτικές ποικιλίες της εύγευστης τροφής. Μήπως ο Θεός δεν συντηρεί ακόμη τους νόμους που κάνουν δυνατά τα ηλιοβασιλέματα και τ’ αφρισμένα κύματα, καθώς και τις λειτουργίες των φυτών που κατασκευάζουν την τροφή; Και δεν θα λέγατε ότι όλο αυτό είναι απόδειξις ότι ο Θεός ενθυμείται τον άνθρωπο;
Πρόσθετη έρευνα αποκαλύπτει ότι ο Θεός έχει φροντίσει για τον άνθρωπο όχι μόνο από υλική άποψι. Έχει προμηθεύσει στους ανθρώπους ηθική καθοδήγησι και συμβουλή στον Λόγο του, τη Γραφή. Τόσο ωραίος είναι ο νόμος του Θεού, ώστε ο διάσημος Άγγλος δικαστής Μπλάκστον μια φορά είπε: «Οι ανθρώπινοι νόμοι δεν έχουν κανένα κύρος αν είναι αντίθετοι μ’ αυτόν· και όσοι απ’ αυτούς έχουν κύρος αντλούν όλη τους τη δύναμι και όλη τους την εξουσία, εμμέσως ή αμέσως, απ’ αυτόν τον αρχικό νόμο.»
Η πείρα έχει αποδείξει ότι όταν οι άνθρωποι ζουν σε αρμονία με το νόμο του Θεού φέρνει ικανοποίησι και βελτίωσι στη ζωή τους. Ο τρίτος Αμερικανός πρόεδρος Τόμας Τζέφερσον έγραψε: «Η επιμελής και προσεκτική ανάγνωσις της Αγίας Γραφής θα κάμη καλύτερους πολίτας, καλύτερους πατέρες, καλύτερους συζύγους . . . Η Γραφή κάνει τους καλύτερους ανθρώπους στον κόσμο.» Η προμήθεια αυτή του Λόγου του, της Γραφής, είναι επίσης σαφής απόδειξις ότι ο Θεός δεν έχει λησμονήσει τον άνθρωπο.
Το Ζήτημα των Ανθρωπίνων Παθημάτων
Τα ανθρώπινα όμως παθήματα έχουν κυριαρχήσει τόσο πολύ, που ακόμα κι’ ένας δίκαιος άνθρωπος αισθάνθηκε την ανάγκη κάποτε να ρωτήση: «Μήπως ελησμόνησε να ελεή ο Θεός;» Ο άνθρωπος αυτός, όμως, αντί να βιασθή στα συμπεράσματά του, έκαμε μια προσεκτική έρευνα η οποία τον ωδήγησε να αναφωνήση: «Θεέ, εν τω αγιαστηρίω είναι η οδός σου. . . . Συ είσαι ο αληθινός Θεός ο ποιών θαυμάσια. . . . Ωδήγησας ως πρόβατα τον λαόν σου.»—Ψαλμ. 77:9-14, 20.
Αλλ’ έχοντας υπ’ όψι όλη την πονηρία και τα ανθρώπινα παθήματα στη γη, μερικά άτομα δυνατόν να απορούν πώς οποιοσδήποτε άνθρωπος θα μπορούσε να φθάση σ’ ένα τέτοιο συμπέρασμα. Και ρωτούν: ‘Πώς θα μπορούσε ένας αγαθός Θεός, που είναι Παντοδύναμος, να επιτρέπη αυτά τα παθήματα;
Σκεφθήτε όμως για μια στιγμή. Αν ο Θεός πράγματι εγκατέλειψε ανεύθυνα τα επίγεια τέκνα του, τότε δεν είναι πια αγαθός, έτσι δεν είναι; Και όμως είναι φανερό, όπως είδαμε, ότι ο Θεός έχει κάμει και εξακολουθεί να κάνη θαυμαστά για τον άνθρωπο! Αυτό, λοιπόν, δεν δείχνει ότι ο Θεός έχει αρκετά σοβαρούς λόγους για να επιτρέπη προσωρινά τα ανθρώπινα παθήματα;
Κάποιος θα μπορούσε, κατ’ αρχήν, να σκεφθή ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να δικαιολογήση το να επιτρέψη τα παθήματα που το ανθρώπινο γένος έχει δοκιμάσει στη διάρκεια των αιώνων. Αλλ’ είναι σωστό να βιασθή κανείς να βγάλη ένα τέτοιο συμπέρασμα; Διότι, μπορεί να παρουσιασθούν περιστάσεις όπου ένας καλός πατέρας μπορεί να επιτρέψη προσωρινά να υποστή ένα αγαπητό του παιδί πόνους. Μια οδυνηρή εγχείρησις, λόγου χάριν, μπορεί να επιτραπή, διότι θεωρείται αναγκαία.
Λόγοι για Τους Οποίους Επετράπησαν τα Παθήματα
Πρώτα, χρειάζεται να καθορίσωμε πώς άρχισαν οι ανθρώπινες ανωμαλίες. Μήπως ωφείλετο σε κάποια αμέλεια ή παράβλεψι εκ μέρους του Θεού;
Απ’ εναντίας, ο Λόγος του Θεού δείχνει ότι τα παθήματα του ανθρωπίνου γένους οφείλονται στο ότι το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, ο Αδάμ και η Εύα, εγκατέλειψαν τον Θεό. Δημιουργημένοι ως ελεύθεροι ηθικοί παράγοντες, αυτοί οι δυο εσκεμμένως αγνόησαν τους νόμους του Θεού, με το να επηρεασθούν στην ενέργειά τους αυτή από τον αγγελικό επαναστάτη Σατανά. Έτσι ηγέρθησαν μερικά ερωτήματα. Αυτά περιελάμβαναν:
Δημιουργήθηκε ο άνθρωπος με την ικανότητα να κατευθύνη τις υποθέσεις του επιτυχώς ανεξάρτητα από τον Θεό; Με λίγα λόγια, χρειάζεται πραγματικά την καθοδήγησι και την κατεύθυνσι του Θεού; Και υπήρχε και το σχετικό ερώτημα για το αν οποιοσδήποτε από τους απογόνους του πρώτου ζεύγους θα μπορούσε να είναι ευπειθής και πιστός στον Δημιουργό του.
Έτσι τα ζητήματα ήσαν ηθικά και περιελάμβαναν το δικαίωμα του Θείου τρόπου διακυβερνήσεως και το αν η ευτυχία του ανθρώπου εξαρτάται πραγματικά από την υποταγή στην κυριαρχία του. Τα ζητήματα δεν είχαν σχέσι με το αν ο Θεός είχε μεγαλύτερη ισχύ ή δύναμι. Και δεν ήσαν απλώς τοπικά ζητήματα, που επηρέαζαν μόνον τους ανθρώπους, αλλ’ είναι ζητήματα για τα οποία ακόμη και οι ουράνιοι άγγελοι ενδιαφέρονται.
Ο Θεός, φυσικά, θα μπορούσε αμέσως να καταστρέψη τον Αδάμ και την Εύα καθώς επίσης και τον Σατανά. Κάτι τέτοιο θα είχε εξαλείψει κάθε εναντίωσι σ’ Αυτόν· επίσης θα είχε θέσει ένα τέλος και στην ανθρώπινη οικογένεια της οποίας είσθε ένα μέλος. Αλλ’ όμως αυτό δεν θα είχε πραγματικά τακτοποιήσει τα ζητήματα.
Παραδείγματος χάριν δεν θα είχε δοθή απάντησις στο ερώτημα για το αν οποιοσδήποτε από τους απογόνους του Αδάμ και της Εύας θα προτιμούσε να μείνη πιστός στην κυριαρχία του Θεού. Ούτε θα εδίδετο απάντησις στο αν οποιοσδήποτε απ’ αυτούς τους απογόνους θα μπορούσε να παραμείνη πιστός στον Θεό αν υπεβάλλετο σε δοκιμασία από τον Σατανά. Αν, λοιπόν, εξήλειφε την εναντίωσι αμέσως, θα μπορούσε ν’ αφήση αμφιβολίες στις διάνοιες των θεατών για το αν υπήρχε κάποια αλήθεια στις κατηγορίες του Σατανά.
Έτσι, αφού τα ζητήματα είναι τόσο σπουδαία που προκαλούν τον τρόπο διακυβερνήσεως του Θεού και επηρεάζουν την εμπιστοσύνη των πλασμάτων του σ’ Αυτόν, ο Θεός απεφάσισε να τα τακτοποιήση μια για πάντα.
Ποια υπήρξε η έκβασις; Μήπως οι κατηγορίες του Σατανά εναντίον του Θεού υποστηρίχθηκαν ή αποδείχθηκαν ψευδείς;
Τακτοποίησις των Ζητημάτων
Τι θα λέγατε λοιπόν; Απέδειξαν τα περασμένα 6.000 χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας ότι είχε ο άνθρωπος επιτυχία στη διακυβέρνησι των υποθέσεών του από τον ίδιο, μακρυά από τον Θεό; Επρομήθευσε ο άνθρωπος μια καλή κυβέρνησι για την ευλογία και την ευτυχία όλων; Ή το υπόμνημα της ιστορίας δείχνει ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την καθοδήγησι του Θεού, όπως είπε ο Θεός ότι χρειάζεται;—Ιερεμ. 10:23.
Η απόδειξις πρέπει να είναι σαφής σε όλους. Το υπόμνημα του ανθρώπου για αυτοκυβέρνησι ανεξάρτητα από τον Θεό υπήρξε μια θλιβερή αποτυχία! Είχε ως αποτέλεσμα ανείπωτα παθήματα για τον άνθρωπο.«Ο άνθρωπος εξουσιάζει άνθρωπον προς βλάβην αυτού,» όπως λέγει η Γραφή.—Εκκλησ. 8:9.
Πόσο αντίθετες υπήρξαν οι ανθρώπινες προσπάθειες με την τάξι και την ακρίβεια που υπάρχει στο σύμπαν που οδηγείται από τους νόμους του Θεού! Σαφώς, ο άνθρωπος χρειάζεται την καθοδήγησι του Θεού στη διακυβέρνησι των υποθέσεών του, διότι το ν’ αγνοήση τους νόμους του Θεού είχε ως αποτέλεσμα το χάος. Ναι, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε μ’ αυτή την ανάγκη να εξαρτάται από τους νόμους του Θεού ακριβώς όπως είναι βέβαιο ότι τα ψάρια δημιουργήθηκαν με την ανάγκη του νερού και άλλα πλάσματα με την ανάγκη του αέρος για ν’ αναπνέουν.
Και τι θα λεχθή για την κατηγορία του Σατανά ότι αν του εδίδετο η ευκαιρία θα μπορούσε με επιτυχία ν’ απομακρύνη όλα τα ανθρώπινα πλάσματα από τον Θεό; Και αυτή η αξίωσις αποδείχθηκε επίσης ψευδής, διότι σε όλη την ιστορία υπήρξαν πάντοτε μερικά άτομα, που παρέμειναν πιστά στον Θεό, άσχετα με τις περιστάσεις.—Ιώβ, κεφάλαια 1 και 2.
Γιατί Κράτησε Τόσο Πολύν Χρόνο;
Ωστόσο κάποιος θα μπορούσε να ρωτήση, Γιατί ο Θεός επέτρεψε τόσο πολύ χρόνο, σχεδόν 6.000 χρόνια τώρα, για να τακτοποιήση αυτά τα ζητήματα; Δεν θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν ικανοποιητικά προ πολλού;
Αν ο Θεός είχε επέμβει πριν από πολύν καιρό, θα μπορούσε να γίνη η κατηγορία ότι δεν δόθηκε αρκετός χρόνος στον άνθρωπο για ν’ αναπτύξη μια ικανή κυβέρνησι και την αναγκαία τεχνολογία που θα έφερνε ευημερία σε όλους. Αλλά τώρα ο άνθρωπος είχε όλον τον καιρό για να δοκιμάση κάθε μορφή ανθρώπινης κυβερνήσεως, που ήταν δυνατόν να συλλάβη, και να κάμη τεράστιες τεχνολογικές προόδους περιλαμβανομένης και της διασπάσεως του ατόμου ώς και του ταξιδιού στη σελήνη. Και ποιο υπήρξε το αποτέλεσμα; Κάποιο μεγαλειώδες νέο σύστημα για την ευλογία της ανθρωπότητος;
Κάθε άλλο! Αντιθέτως υπάρχει περισσότερη δυστυχία και ανωμαλία επάνω στη γη από οποτεδήποτε προηγουμένως. Πράγματι, το έγκλημα, η μόλυνσις, ο πόλεμος, η οικογενειακή κατάρρευσις και άλλα προβλήματα έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο κρίσεως, ώστε οι επιστήμονες πιστεύουν ότι απειλείται αυτή η ίδια η ύπαρξις του ανθρώπου! Το περιοδικό Σάιενς της 28ης Νοεμβρίου 1969 ανέγραψε:
«Στη συνεχιζόμενη απουσία καλυτέρων τρόπων απομακρύνσεως των πολλαπλών αυτών κρίσεων, το υπόλοιπο της ζωής μας δυνατόν να μη είναι περισσότερο από 10 ώς 20 έτη, αλλά πιθανότερο από 5 ώς 10 έτη ή και λιγότερο. Δυνατόν να έχωμε και λιγότερο από 50 τοις εκατό ευκαιρία να ζήσωμε μέχρι τη δεκαετία του 1980.
»Αυτή η δήλωσις μπορεί να φαίνεται αβεβαία και υπερβολικά δραματική. Αλλ’ υπάρχει κανείς επιστήμων ο οποίος θα έκανε μια πιο αισιόδοξη εκτίμησι αν λάβη υπ’ όψιν τις διάφορες πηγές των κινδύνων και το πώς αυτοί αυξάνουν; Η βραχύτης του χρόνου οφείλεται στον έκδηλο και πολλαπλασιαζόμενον χαρακτήρα των προβλημάτων μας.»
Ναι, το ανθρώπινο γένος, ύστερα σχεδόν από 6.000 χρόνια πείρας αυτοκυβερνήσεως και αφού έφτασε στο απόγειο της επιστημονικής «προόδου,» βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής! Πόσο σαφές λοιπόν είναι ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθή επιτυχώς, μακρυά από τον Θεό! Ούτε μπορεί κανείς τώρα να παραπονεθή ότι ο Θεός δεν παρεχώρησε αρκετό χρόνο για να τακτοποιήση αυτά τα ζητήματα.
Αλλά, στη διάρκεια των περασμένων 6.000 ετών, τι έκανε ο Θεός για να φέρη ένα τέλος στις ανωμαλίες του ανθρώπου; Μήπως καθόταν αδρανής και παρατηρούσε το ανθρώπινο γένος που αγωνιζόταν ανεπιτυχώς και υφίστατο παθήματα; Είναι αλήθεια, ότι ο Θεός θαυμασίως διατηρεί ακόμη τους νόμους και τις λειτουργίες που κάνουν δυνατή τη ζωή στη γη. Θα κάμη όμως κάτι για να ικανοποιήση τις ανάγκες του ανθρώπου για ειρήνη, υγεία και ευτυχία;
[Εικόνα στη σελίδα 10]
Η προμήθεια του Λόγου του Θεού, της Γραφής, είναι σαφής απόδειξις ότι ο Θεός δεν έχει λησμονήσει τον άνθρωπο. Η Γραφή δίνει σοφή καθοδήγησι που φέρνει ικανοποίησι και βελτίωσι στους ανθρώπους, νέους και ηλικιωμένους
[Εικόνα στη σελίδα 11]
Ένας γονεύς για σοβαρό λόγο θα επιτρέψη να υποστή ένα αγαπημένο του παιδί μια εγχείρησι, παρ’ όλο που θα υποφέρη κάπως· ο Θεός επίσης έχει σοβαρούς λόγους για να επιτρέψη προσωρινά παθήματα
[Εικόνα στη σελίδα 12]
Όπως τα ψάρια δημιουργήθηκαν με την ανάγκη του νερού και τα ζώα της ξηράς με την ανάγκη του αέρος, έτσι και ο άνθρωπος δημιουργήθηκε με την ανάγκη της καθοδηγήσεως του Θεού