Ένας Καθολικός Ιερέας Κάνει μια Αλλαγή
Η ΑΚΟΛΟΥΘΗ επιστολή, που εστάλη στα κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης ελήφθη τον Ιούλιο τον 1979:
«Προς τον αρμόδιο:
«Με την επιστολή αυτή εκφράζω τις ευχαριστίες μου για τις εκδόσεις σας που είναι τόσο γεμάτες από ζωτικές και διαφωτιστικές πληροφορίες. Μέσω των εκδόσεών σας, με τη βοήθεια ενός από τους κήρυκες σας από το Νιούαρκ της Νέας Ιερσέης, μπόρεσα να βρω την πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ. Αν υπάρχη κάποιο βραβείο, αυτό πρέπει ν’ απονεμηθή σ’ αυτή τη μικρή κοπέλλα που εφαρμόζει την αλήθεια, την Τζάνετ Τζώουνς. Κάποτε ήμουν ένας πολύ εξέχων Καθολικός ιερέας και απ’ αυτή τη νεαρή γυναίκα έμαθα ότι στην πραγματικότητα δεν γνώριζα την αλήθεια, αλλ’ ότι αυτό που εκείνη μου έδειξε ήταν η αλήθεια. Και πάλι θέλω να σας ευχαριστήσω και, αν είναι θέλημα του Ιεχωβά, και εγώ, επίσης, θα γίνω ένας κήρυκας του Ιεχωβά του στοργικού Δημιουργού μας.»
Στην Περιφερειακή Συνέλευσι «Ζώσα Ελπίς» των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Στάδιο Τζάιαντς της Νέας Ιερσέης, το περασμένο καλοκαίρι, αναφέρθηκε πώς η Τζάνετ Τζώουνς γνωρίστηκε μ’ αυτόν τον ιερέα. Όπως εξήγησε:
«Πέρυσι εργαζόμουν σαν γραμματεύς στο Πανεπιστήμιο του Σέτον Χωλ. Με υπομονετική μαρτυρία μπόρεσα ν’ αρχίσω μια Γραφική μελέτη με μια νεαρή φοιτήτρια, μια γυναίκα που είχε σκεφθή κάποτε ν’ αυτοκτονήση. Αυτή προώδευσε γρήγορα στις μελέτες της. Σύντομα, με ενημέρωσε ότι θα αποσυρόταν από την εκκλησία της. Στο μεταξύ, χωρίς να το ξέρω, έδινε στον ιερέα της φωτοαντίγραφα της ύλης που καλύπταμε κάθε εβδομάδα.
«Ο ιερέας αναστατώθηκε πολύ όταν έμαθε ότι αυτή αποσύρθηκε από την εκκλησία, και έκανε το καλύτερο που μπορούσε να την πείση ν’ αλλάξη απόφασι. Λίγο μετά, αυτή επέστρεψε στο σπίτι που ζούσε η οικογένεια της στη Φλώριντα, όπου εξακολούθησε να προοδεύη πνευματικά. Στο μεταξύ ο ιερέας ανακάλυψε ότι εγώ ήμουν το άτομο με το οποίο είχε μελετήσει η κοπέλλα και ζήτησε να με δη. Ζήτησε αντίτυπα των βιβλίων από τα οποία προερχόταν η ύλη της μελέτης μας—Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή και Είναι Αυτή η Ζωή το Παν που Υπάρχει; Μου είπε πως είχα διαπράξει μια θανάσιμη αμαρτία απομακρύνοντας την κοπέλλα από την Καθολική Εκκλησία.
«Όταν τον είδα μερικές φορές μετά απ’ αυτό, είπε πως ήξερε ότι υπήρχαν πολλά σφάλματα σ’ αυτά τα βιβλία και ότι θα τα έθετε υπ’ όψιν μου αμέσως μόλις μελετούσε την ύλη. Οι πολλές του ερωτήσεις απαιτούσαν πολλή έρευνα από μέρους μου για να του απαντήσω. Χωρίς να μου το πη, άρχισε να επισκέπτεται διάφορες Αίθουσες Βασιλείας και να συζητά με Μάρτυρες που ήσαν στην υπηρεσία κηρύγματος, κάνοντάς τους τις ίδιες ερωτήσεις που είχε κάνει και σε μένα. Έπαιρνε συνέχεια τις ίδιες απαντήσεις. Ούτε τον είδα ούτε άκουσα γι’ αυτόν επί τρεις ως τέσσερις περίπου μήνες. Μετά άλλαξα την κοσμική μου εργασία, πηγαίνοντας αλλού. Λίγες εβδομάδες αργότερα έλαβα ένα γράμμα από τον ιερέα με ημερομηνία 22 Ιουνίου 1979. Έγραφε:
«Θα ήθελα να σ’ ευχαριστήσω για την επίγνωσι που με βοήθησες να αποκτήσω μέσω των εκδόσεων, «Είναι Αυτή η Ζωή το Παν που Υπάρχει;» και επίσης «Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή.» Πρέπει να παραδεχτώ ότι μετά από κείνη την πρώτη συνάντησι που είχα μαζί σου διερωτήθηκα αρκετές φορές ως προς τη βάσι της πίστεώς μου και βρήκα ότι δεν ήταν τόσο στερεή όπως η δική σου. Έτσι, την εξέτασα όπως μου υπέδειξες και έκανα διάφορες ερωτήσεις στους ανωτέρους μου, οι οποίοι προς έκπληξί μου δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν τόσο καλά όσο εσύ. Σ’ αυτό το σημείο κατάλαβα ότι σίγουρα κάτι έλειπε από τη ζωή μου και θέλησα να βρω απαντήσεις. Στο Ίρβινγκτον υπάρχει ένας από τους οίκους σας λατρείας όπου επήγα πολλές φορές και εκεί άκουσα αυτό που αναζητούσα, «Την Αλήθεια.» Επίσης, ήθελα να ιδώ αν όλα ήσαν έτσι όπως μου έλεγες ότι θα είναι. Λοιπόν, αγαπητή μου, τα υπετίμησες τα πράγματα!
«‘Όταν θα λάβης αυτό το σημείωμα θα έχω ήδη παραιτηθή και θα φορώ πολιτικά, όπως τα λες, και πιθανόν να επιστρέψω στο σπίτι μου για να ψάξω να βρω μια από τις αίθουσες βασιλείας που έχετε ώστε να κατανοήσω περισσότερα γι’ αυτή την αλήθεια. Ήσουν σαν ένα λαμπρό φως σε μια μακρά σκοτεινή σήραγγα που έλαμπε πάντα τόσο πολύ ακόμη και σε παλιές σκοτεινές σήραγγες όπως εγώ! Ότι άλλο κι αν κάνης, συνέχισε να σκορπίζης φως. Ποτέ μην επιτρέψης σε κανέναν ή σε τίποτε να σε σταματήση γιατί μπορώ στ’ αλήθεια να πω ότι ο Θεός πρέπει πράγματι να συνεργάζεται μαζί σου.
«‘Οι ανώτεροί μου εξεπλάγησαν όταν τους είπα ότι μετά από 33 χρόνια υπηρεσίας θα έφευγα, αλλά όταν τους είπα το γιατί, μου ζήτησαν να φύγω αμέσως, αν όχι και πιο γρήγορα. Αλλά το πιο αστείο είναι ότι πριν από λίγα χρόνια ένας άλλος είχε φύγει για τον ίδιο λόγο και είχα ορκισθή ότι ποτέ δεν θα άφηνα τίποτε να με χωρίση από την εκκλησία. Τώρα, κύτταξέ με! Αισθάνομαι σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από τους ώμους μου και σαν να αναπνέω καθαρό αέρα για πρώτη φορά μέσα σε 33 χρόνια. Πόσο γλυκύς και ένδοξος και στοργικός είναι ο Δημιουργός, ο Θεός μας Ιεχωβά!
«‘Δεν ξέρω αν θα ξαναϊδωθούμε ποτέ, αλλά νάσαι βέβαιη ότι θά ’σαι στις σκέψεις μου και στις προσευχές μου για πάντα.’»
«Μετά την παραίτησί του, μια μέρα με πλησίασαν στο γραφείο όπου εργαζόμουν στο Πανεπιστήμιο δύο συνάδελφοί του. Ο ένας με ρώτησε αν δεχόμουν να έρχονταν σε λίγο να μου υποβάλουν μερικές ερωτήσεις. Συμφώνησα.
«Λίγο αργότερα οι δυο ιερείς επέστρεψαν με άλλους οκτώ, όλοι ντυμένοι με το παραδοσιακό τους ράσο. Η ηλικία τους, όπως υπολόγισα, ήταν από σαράντα και άνω· ο μεγαλύτερος ίσως ήταν εβδομήντα πέντε περίπου. Εγώ είμαι μόνο 25.
«Οι ιερείς κάθισαν στο γραφείο και άρχισε η συζήτησις. Με ρώτησαν τι πιστεύω για τον Χριστό, το θάνατό του και την ιδιότητά του ως υιού του Θεού. Το θέμα της Τριάδας φαινόταν να τους ενδιαφέρη ιδιαίτερα. Ένας από τους ιερείς μού είπε ότι επειδή μεταστρέφω άλλους από την Καθολική πίστι θα βασανιζόμουν για πάντα στον άδη. Τους έδειξα από τη Βίβλο ότι στον «άδη» το άτομο δεν έχει καμμιά συνειδητότητα, και συνεπώς δεν θα μπορούσε να βασανίζεται.—Ψαλμ. 139:8· Εκκλ. 9:5, 10.
«Στη διάρκεια όλης της συζητήσεως παρατήρησα ότι ο πιο ηλικιωμένος ιερέας δεν φαινόταν να έχη κανένα ερώτημα. Είχε απλώς ακουμπήσει στο μπαστούνι του και με κοιτούσε έντονα, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούσα τη Βίβλο για να προσπαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα των άλλων.
«Τελικά, ένας πολύ ωργισμένος ιερέας είπε: ‘Δεν ξέρεις τι λες. Λες ψέμματα και δεν θα αναγνώριζες την αλήθεια κι αν ακόμη έπεφτε επάνω σου.’ Αμέσως τότε ο ηλικιωμένος ιερέας σηκώθηκε και είπε: ‘Και βέβαια ξέρει τι λέει. Λέει την αλήθεια, κάτι που εμείς οι ίδιοι αρνούμεθα να δεχθούμε.’»—Από Συνεργάτη
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 28]
Ένας ιερέας είπε: ‘Δεν ξέρεις τι λες.» Αλλά ένας ηλικιωμένος ιερέας είπε: «Και βέβαια ξέρει τι λέει. Λέει την αλήθεια»