Στερεός, Αμετακίνητος στο Έργο του Ιεχωβά
ΑΦΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟ ΠΗΤΕΡ ΚΑΖΟΛΑ
Η ΕΠΑΦΗ μου με τον λαό του Ιεχωβά, που ήσαν τότε γνωστοί ως Σπουδασταί της Γραφής, άρχισε το έτος 1920 στο Ηστ Πατστόγκ, Λονγκ Άιλαντ. Την εποχή εκείνη υπήρχε μεγάλη προκατάληψις εναντίον ενός γηραιού Σπουδαστού της Γραφής, ο οποίος εκήρυττε από σπίτι σε σπίτι σ’ εκείνη την περιοχή. Επηρεασμένος από τη γενική προκατάληψι, είχα πάντοτε αρνηθή να δώσω προσοχή στο άγγελμά του.
Κατόπιν κάποια μέρα στην είσοδο μιας ερημικής κατοικίας βρήκα ένα αντίτυπο του φυλλαδίου «Η Πτώσις της Βαβυλώνος,» κιτρινισμένο από τον χρόνο. Χωρίς να προσέξω καθόλου ότι αυτό ήταν ένα έντυπο της Εταιρίας Σκοπιά, το διάβασα και απήλαυσα πλήρως το άγγελμα που έδινε από τις Γραφές. Καθώς το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα, πολλή προκατάληψις έσβηνε από τη διάνοιά μου, και στην επομένη επίσκεψι του ηλικιωμένου Μάρτυρος πήρα το βιβλίο Το Θείον Σχέδιον των Αιώνων. Μολονότι το διάβασα, οφείλω να πω ότι δεν μπόρεσα να συλλάβω πλήρως την πληροφορία που περιείχε.
Στο μεταξύ, ο ίδιος Σπουδαστής της Γραφής από καιρό σε καιρό μ’ επεσκέπτετο και με παρώτρυνε να συνεχίσω να μελετώ το βιβλίο ωσότου το κατανοήσω. Αυτό το έπραξα, με θαυμάσια αποτελέσματα. Το 1921 η αδελφή μου κι εγώ εσυμβολίσαμε την αφιέρωσί μας στον Ιεχωβά με το βάπτισμα. Κατόπιν το 1922 τι μεγάλη ενθάρρυνσις ήταν να παρευρεθώ στη συνέλευσι του Σήνταρ Πόιντ, Οχάιο! ‘Διαφημίστε τον Βασιλέα και την Βασιλείαν’ ήταν τώρα το θέμα μας. Ήταν η εποχή που άρχισα να εκτιμώ πληρέστερα την ανάγκη να ‘γίνω στερεός, αμετακίνητος, περισσεύων πάντοτε εις το έργον του Κυρίου.’—1 Κορ. 15:58.
Το 1923 εσημείωσε μια καμπή στη ζωή μου. Ώφειλα να εκλέξω να δεχθώ μια πρόσκλησι να υπηρετήσω στον οίκο Μπέθελ, τα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά ή να προχωρήσω στις επαγγελματικές ευκαιρίες των μεταπολεμικών ετών. Οι γονείς μου, οι οποίοι δεν είχαν δεχθή την άποψί μου για τη θρησκεία, εξεδήλωσαν εναντίωσι στο να πάγω στο Μπέθελ, αλλά σκέφθηκα ότι ως ενήλικος έπρεπε να λάβω μόνος μου απόφασι. Ήμουν πάντοτε ευγνώμων διότι εξέλεξα την ανιδιοτελή υπηρεσία.
Η πρώτη μου εργασία στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας ήταν στο τμήμα των πλακών, όπου ετοιμάζονται οι πλάκες από μέταλλο από τις οποίες εκτυπώνονται οι εκδόσεις. Τέσσερα ακριβώς χρόνια αργότερα, μεταφέραμε όλες τις εργασίες του τυπογραφείου της Εταιρίας στο νέο κτίριο στην Άνταμς Στρητ 117, Μπρούκλυν. Δεν φανταζόμεθα καθόλου τότε ότι ύστερ’ από σαράντα χρόνια θα μας εχρειάζοντο τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα μεταξύ των Γεφυρών Μπρούκλυν και Μανχάτταν για να μπορούμε ν’ ανταποκρινώμεθα στις πολύ επεκτεινόμενες ανάγκες της εκτυπώσεως και εκδόσεως.
Με τον καιρό μεταφέρθηκα στο μηχανουργείο, όπου διεπίστωσα και πάλι ότι μπορεί κανείς να ‘περισσεύη πάντοτε εις τον έργον του Κυρίου.’ Την ίδια πείρα είχα, όταν αργότερα με διώρισαν να υπηρετήσω στο εργοστάσιο των μηχανών ντήζελ για την παραγωγή ρεύματος της Εταιρίας.
Το 1932, ο πρόεδρος της Εταιρίας, Ι. Φ. Ρόδερφορδ, με ζήτησε να πάγω στο γειτονικό Στάτεν Άιλαντ για να φροντίσω για την λειτουργία των μηχανών τροφοδοτήσεως του ραδιοφωνικού σταθμού της Εταιρίας WBBR. Αυτό απαιτούσε συνεχή φροντίδα, διότι την εποχή εκείνη ο σταθμός WBBR ήταν συνδεδεμένος με το ραδιοφωνικό δίκτυο ολοκλήρου της χώρας. Αλλά ήταν μια χαρούμενη εργασία, διότι εγνώριζα ότι ήταν ζωτική για την διάδοσι του ραδιοφωνικού αγγέλματος. Παρέμεινα στερεός σ’ αυτόν τον διορισμό επί δεκατέσσερα χρόνια.
ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΕΡΕΟΙ
Εξαιτίας των ατελειών που έχομε κληρονομήσει από τον Αδάμ, το να παραμένωμε «στερεοί, αμετακίνητοι,» δεν είναι πάντοτε εύκολο. Αυτό το εδιδάχθηκα, όταν, το 1940, οι γιατροί διέγνωσαν ότι είχα καρκίνο του λάρυγγος. Η εγχείρησις ήταν, ωστόσο, επιτυχής και άρχισα ν’ αναλαμβάνω ύστερ’ από δύο μηνών ανάρρωσι. Αλλά είχα χάσει τη φωνή μου για κάθε πρακτική χρήσι. Πόσο αποθαρρυντικό ήταν όταν για πρώτη φορά διεπίστωσα ότι δεν διέθετα παρά μόνο ένα ψιθυρισμό φωνής για να υπηρετήσω τον Ιεχωβά στο από θύρα σε θύρα έργο!
Ένα άλλο που εδιδάχθηκα από αυτήν την πείρα ήταν η ανάγκη που έχομε από τους αδελφούς μας στην οργάνωσι. Είναι αλήθεια ότι μερικοί που δεν είχαν πείρα με επηρέαζαν να παραιτηθώ από την ολοχρόνια υπηρεσία στο Μπέθελ λόγω των συνθηκών μου, αλλά η συμβουλή των ωρίμων αδελφών υπερίσχυσε. Μου ετόνισαν ότι ο καθένας έχει προβλήματα οπουδήποτε κι αν βρίσκεται, και ότι αυτά δεν έπρεπε ν’ αποτελούν εμπόδιο, αλλά μάλλον να τα βλέπωμε ως μια πρόκλησι διακρατήσεως ακεραιότητος προς τον Θεό. Επίσης, μου υπενθύμισαν τα λόγια του Ιησού στο εδάφιο Λουκάς 9:62. Απεφάσισα να μη ‘βλέπω εις τα οπίσω,’ αλλά να εξακολουθήσω ‘στερεός, αμετακίνητος,’ στο έργο του Ιεχωβά.
Όταν ήλθε το 1964, αντιμετώπισα μια άλλη δοκιμασία, αυτή τη φορά με το ζήτημα της μεταγγίσεως αίματος. Με την πάροδο των ετών από την εποχή της εγχειρήσεώς μου στο λάρυγγα, η φωνή μου εγίνετο ολοένα πιο ασθενής. Για να διασωθή, ήταν αναγκαία μια ακόμη εγχείρησις. Μερικοί γιατροί δεν εδέχοντο να εγχειρήσουν χωρίς τη χρήσι αίματος. Εγώ εκράτησα τη στάσι μου, με την βοήθεια του Ιεχωβά, διότι εγνώριζα ότι η θεόπνευστη εντολή του προς τους ακολούθους του Χριστού είναι: «απέχητε από . . . αίματος.» (Πράξ. 15:29) Τελικά, ένας γιατρός εδέχθη να προχωρήση χωρίς τη χρήσι αίματος, και στην πινακίδα του κρεββατιού μου στο νοσοκομείο ετοποθετήθη μια δήλωσις των θρησκευτικών μου πεποιθήσεων για να βλέπουν όλοι και να καθοδηγούνται. Το 1967 παρέστη ανάγκη να υποστώ μια ακόμη εγχείρησι για καρκίνο, αλλά εξακολουθώ να είμαι σε θέσι να έχω κάποια συμμετοχή στο έργο που γίνεται στο Μπέθελ, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.
Η ακριβής γνώσις της Γραφικής αληθείας, η οποία είναι αποτέλεσμα της τακτικής συναναστροφής και συζητήσεως μαζί με άλλους οι οποίοι αγαπούν τον Λόγο του Θεού, απεδείχθη ότι ήταν μια πραγματική βοήθεια για μένα από άλλες απόψεις. Στον προηγούμενο τρόπο της ζωής μου είχα εκρήξεις θυμού και έχανα την ψυχραιμία μου για ζητήματα που τώρα φαίνονται ασήμαντα. Φυσικά, τότε μου εφαίνοντο μεγάλα. Η έλλειψις καταλλήλου ισορροπίας κατά καιρούς με ωδηγούσε ακόμη στο να εγκαταλείπω οτιδήποτε έκανα αν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως ήθελα. Με τον καιρό, όμως, η μεταμορφωτική δύναμις της ακριβούς γνώσεως έκαμε μεγάλες αλλαγές, και ο Ιεχωβά επέτρεψε φιλεύσπλαγχνα να συνεχίζω στην υπηρεσία του εδώ στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας.
ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ
Διεπίστωσα ότι, μόνο με το να υποτασσώμεθα στη λειτουργία του αγίου πνεύματος του Ιεχωβά, αντί ν’ αντιστεκώμεθα σ’ αυτό, μπορούμε να ελπίζωμε ότι θα εξακολουθήσωμε στις θέσεις μας υπηρεσίας με την ίδια αγάπη, τον ίδιο ζήλο και την ίδια αφοσίωσι που είχαμε στην αρχή. Είναι, επίσης, καλό να έχωμε πάντα υπ’ όψιν την πηγή από την οποία προέρχεται κάθε διορισμός υπηρεσίας στην εκκλησία του λαού του Θεού. Σ’ αυτό το σημείο ενθυμούμαι συχνά την πείρα ενός πιστού αδελφού ο οποίος πέθανε το 1932.
Ο αδελφός Ρ. Ι. Μάρτιν υπηρετούσε για κάμποσο καιρό στον αγρό ως ολοχρόνιος κήρυξ του αγγέλματος της Βασιλείας, όταν προσεκλήθη να έλθη και να υπηρετήση στα κεντρικά γραφεία για ένα διάστημα. Όταν συνεπληρώθη η συγκεκριμένη εργασία, την οποία είχε προσκληθή να κάμη, πήγε στον Κ. Τ. Ρώσσελ, τότε πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά, και του είπε ότι επέστρεφε στην υπηρεσία του στον αγρό. Ο πρόεδρος του είπε τότε: «Εν πρώτοις, πώς ήλθες εδώ;» Ο Μάρτιν απήντησε: «Μου στείλατε ένα τηλεγράφημα και με ζητούσατε να έλθω.» «Τότε,» ρώτησε ο Ρώσσελ, «έλαβες κανένα τηλεγράφημα που να σου λέγη να φύγης;» Ο Μάρτιν παρέμεινε, και τελικά έγινε υπηρέτης του τυπογραφείου, και είχε την εποπτεία ολοκλήρου του εργοστασίου.
Όταν παρατηρώ προς τα πίσω, στα χρόνια που υπηρέτησα στα κεντρικά γραφεία του Μπέθελ, είμαι πάντοτε γεμάτος από ευγνωμοσύνη για τις υγιείς συμβουλές και τις έγκαιρες προειδοποιήσεις που έδιναν οι αδελφοί οι οποίοι είχαν υπεύθυνη υπηρεσία. Σχετικά με αυτό, ενθυμούμαι τι είχε ανακοινωθή στα μέλη του προσωπικού εδώ για ένα Μάρτυρα, ο οποίος υπέστη ένα πλήρες ναυάγιο της πίστεώς του διότι είχε πέσει θύμα των δημοσιευμάτων τα οποία έδιναν έμφασι στην ανηθικότητα, στην ανωτέρα κριτική της Γραφής και στην εξέλιξη. Παρέλειψε να προσέξη τη συμβουλή του Παύλου να ‘αποστρεφώμεθα τας βεβήλους ματαιολογίας, και τας αντιλογίας της ψευδωνύμου γνώσεως,’ (1 Τιμ. 6:20, 21) Η καλή συμβουλή μ’ εβοήθησε να παραμείνω στερεός στον διορισμό μου, αμετακίνητος.
Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΕΥΛΟΓΙΕΣ
Όταν έληξε η υπηρεσία μου στον ραδιοφωνικό σταθμό WBBR της Εταιρίας στο Στάτεν Άιλαντ, διωρίσθηκα και πάλι να εργασθώ στο τυπογραφείο του Μπρούκλυν. Αυτό συνέβη το 1946. Ήταν τα χρόνια της θαυμασίας επεκτάσεως. Πόσο ήσαν συγκινημένοι οι μάρτυρες του Ιεχωβά απ’ όλο τον κόσμο όταν τόσο πολλοί ήλθαν για να παρευρεθούν στη μεγάλη συνέλευσί του Σταδίου Γιάγκη, Νέας Υόρκης, το 1950! Οι πλείστοι από αυτούς τους επισκέπτας περιήλθαν το μεγαλύτερο Μπέθελ και το μεγαλύτερο τυπογραφείο. Κατόπιν, τι ευτυχία αισθανθήκαμε όλοι όταν εδόθη για διανομή σ’ εκείνη τη συνέλευσί η Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών!
Κατόπιν ήλθε η Συνέλευσις της Κοινωνίας Νέου Κόσμου το 1953, και πάλι στο Στάδιο Γιάγκη. Ένα ειδικό χαρακτηριστικό ήταν η απονομή των πτυχίων της εικοστής πρώτης σειράς σπουδαστών της Βιβλικής Σχολής της Σκοπιάς Γαλαάδ. Ήταν συγκινητικό να βλέπη κανείς αυτούς τους αποφοίτους ιεραποστόλους να προχωρούν ο ένας μετά τον άλλον και να λαμβάνουν τους διορισμούς των να υπηρετήσουν σε μακρινές χώρες όπου η ανάγκη για Γραφική εκπαίδευσι είναι μεγάλη.
Κάτι πολύ συγκινητικό συνέβη το 1955. Η Εταιρία έκαμε ειδικές διευθετήσεις για όλους εμάς, τα πιο ηλικιωμένα μέλη του προσωπικού του Μπέθελ να ταξιδέψωμε στην Ευρώπη και να παρευρεθούμε σε μια σειρά συνελεύσεων—στις Συνελεύσεις της «Θριαμβευούσης Βασιλείας.» Λονδίνον! Παρίσι! Ρώμη! Νυρεμβέργη! και Στοκχόλμη! Πόσο εξαίσια πείρα ήταν αυτή, και πόσο ενισχυτικό ήταν να συναντήσωμε τους αδελφούς μας της ίδιας πίστεως σε όλες αυτές τις χώρες στην άλλη πλευρά του ωκεανού!
Όταν επεστρέψαμε από εκείνες τις Ευρωπαϊκές συνελεύσεις, η επομένη ευλογία ήταν η μεταφορά μας στην τελείως νέα από δεκατρείς ορόφους οικοδομή εργοστασίου που είχε ανεγερθή παραπλεύρως στο παλαιότερο εργοστάσιο. Στη διάρκεια των ετών που ήμουν σε ολοχρόνια υπηρεσία εδώ, έγινα μάρτυς μιας καταπληκτικής αναπτύξεως των μέσων μας εκτυπώσεως. Όταν ήλθα για πρώτη φορά το 1923, δεν υπήρχε παρά μόνο ένα μεγάλο περιστροφικό πιεστήριο. Σήμερα υπάρχουν δεκαοκτώ τέτοια πιεστήρια, και άλλα τέσσερα έχουν παραγγελθή και πρόκειται να παραδοθούν στο προσεχές μέλλον. Αυτό όλο είναι αξιοθαύμαστο στα μάτια μας, διότι γνωρίζομε ότι είναι δυνατόν μόνον επειδή ο Ιεχωβά χαρίζει ευημερία στο μεγάλο του έργο της Βασιλείας επάνω στη γη.
Ευλογίες όχι ακριβώς τόσο θεαματικές, αλλά ωστόσο ευλογίες, είναι εκείνες που απολαμβάνομε τακτικά εδώ στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας με το ότι είμεθα μέλη μιας μεγάλης ευτυχισμένης οικογενείας. Έχομε την εβδομαδιαία μελέτη μας της Σκοπιάς, που συστηματικά εποικοδομεί όλους. Κατόπιν υπάρχει το πρακτικό πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο εργαζόμεθα όλοι μας εδώ. Υπάρχει ο καιρός για το κάθε τι, και τα σήμαντρα του χρόνου στο Μπέθελ βοηθούν τον καθένα να εργάζεται αρμονικά. Επίσης, το γεγονός ότι η Βιβλική Σχολή της Σκοπιάς Γαλαάδ καθώς και η εκπαιδευτική σχολή για τους επισκόπους των εκκλησιών λειτουργούν τώρα και οι δύο εδώ στο Μπρούκλυν σημαίνει ότι έχομε το μοναδικό προνόμιο να συναντούμε και ν’ αποκτούμε γνωριμία με τόσο πολλούς υπηρέτας όπως εμείς απ’ όλο τον κόσμο. Είναι πράγματι ενθαρρυντικό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρόθυμη αποδοχή εκ μέρους μας κάθε διορισμού ο οποίος μας ανατίθεται από την παγκόσμιο οργάνωσι του Θεού, και η παραμονή μας στη θέσι μας του καθήκοντος, αμετακίνητα, φέρνει το μειδίαμα της επιδοκιμασίας του Θεού στις ειλικρινείς μας προσπάθειες. Ακόμη και αν η υπηρεσία που μας ανετέθη φαίνεται ταπεινή, συχνά αποδεικνύεται ότι χωρίς την πιστή εκτέλεσί της πολλές άλλες ζωτικές υπηρεσίες δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Έτσι, αν είμεθα ταπεινοί και ενδιαφερώμεθα άμεσα για τη δόξα του ονόματος του Ιεχωβά και όχι τη δική μας, τότε μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι θα είμεθα πάντοτε «στερεοί, αμετακίνητοι, περισσεύοντες . . . εις το έργον του Ιεχωβά.»
Η αντιπαραβολή της μερίδος μας στη ζωή προς την μερίδα στη ζωή μερικών γνωριμιών των ετών της νεότητός μας μπορεί συχνά ν’ αποβή ενθαρρυντική. Όταν άρχισα για πρώτη φορά να εκτιμώ το άγγελμα που διέδιδαν οι μάρτυρες του Ιεχωβά, επλησίασα ένα συμμαθητή μου και προσπάθησα να τον κάμω να ενδιαφερθή. Γέλασε και είπε ότι δεν συμφωνούσε μ’ αυτές τις απόψεις, και ότι σ’ αυτόν μια επαγγελματική σταδιοδρομία εφαίνετο η πιο πρακτική πορεία. Τελικά ίδρυσε μια δική του επιτυχή επιχείρησι σταθμού αυτοκινήτων. Κατόπιν έπαθε καρδιακή προσβολή και αργότερα έχασε ολόκληρη την επιχείρησί του. Όταν τον επεσκέφθηκα και πάλι ύστερ’ από τριάντα πέντε χρόνια, έπεσε συντετριμμένος και έκλαιε στη διάρκεια της συνομιλίας μας, απογοητευμένος και με ματαιωμένες τις προσπάθειές του. Μπόρεσα τουλάχιστον να του προσφέρω ισχυρή ελπίδα και παρηγοριά για το μέλλον, ενθαρρύνοντας τον να εναρμονίση την ζωή του με το θέλημα του Θεού.
Καθώς κάνω τώρα ανασκόπησι των τελευταίων σαράντα τεσσάρων ετών ολοχρονίου υπηρεσίας εδώ στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας, δεν αισθάνομαι καμμιά θλίψι για την πορεία που εξέλεξα τότε στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια. Οποιαδήποτε εργασία και αν έχω κάμει υπήρξε μια ευκαιρία αποδείξεως γνήσιας αγάπης γι’ αυτούς που πεινούσαν και διψούσαν για αλήθεια σ’ όλη τη γη—είτε στο τμήμα πλακών, ή στο μηχανουργείο, ή στον ραδιοφωνικό σταθμό WBBR, ή στο τμήμα ταχυδρομήσεως. Η χαρά να βλέπω εκατομμύρια περιοδικά και άλλες εκδόσεις που φέρνουν το άγγελμα του Λόγου του Θεού να εξαπλώνωνται στα πέρατα της γης υπήρξε αυτή μόνη της μια θαυμάσια αμοιβή.
Η τακτική, επιμελής υπηρεσία υπέρ άλλων βοηθεί να παραμένουν οι διάνοιές μας με πλήρη και υγιεινό τρόπο απασχολημένες, χωρίς να μένη καιρός για να θλιβώμεθα για τις δικές μας στενοχώριες και μικροϋποθέσεις. Και με το να θέτωμε κατά μέρος τα πράγματα αυτού του παρόντος πονηρού συστήματος πραγμάτων και ν’ αρνηθούμε στον εαυτό μας τις ικανοποιήσεις που έχουν οι κοσμικοί άνθρωποι, αφού μάλιστα είναι μόνο φευγαλέες, αποκτούμε τα προσόντα για το θαυμάσιο αποτέλεσμα που προείπε ο Ιησούς: «Δεν είναι ουδείς όστις, αφήσας οικίαν, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή πατέρα, ή μητέρα, ή τέκνα, ή αγρούς, ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, δεν θέλει λάβει εκατονταπλασίονα τώρα εν τω καιρώ τούτω, οικίας και αδελφούς και αδελφάς και μητέρας και τέκνα και αγρούς, μετά διωγμών, και εν τω ερχομένω αιώνι ζωήν αιώνιον.» (Μάρκ. 10:29, 30) Πώς θα μπορούσε ένας να είναι οτιδήποτε άλλο παρά στερεός, αμετακίνητος στο έργο του Ιεχωβά, όταν έχη λάβει πείραν όλων αυτών των εκδηλώσεων της ευνοίας του;