Ποιοι Μπορούν να Βρουν Ευχαρίστησι;
ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι πιστεύουν ότι η έρευνά τους για ευχαρίστησι θα τελείωνε πολύ ωραία αρκεί να μπορούσαν να μετοικήσουν σ’ ένα απομονωμένο και ασφαλές τροπικό νησί. Ασφαλώς, εκεί θα μπορούσαν να απολαμβάνουν μια ήρεμη ζωή ζεσταινόμενοι στον ήλιο, με άφθονη τροφή και χωρίς την ανησυχία του κόσμου.
Στο βιβλίο Παλιάνθρωποι στον Παράδεισο, ο Τζέιμς Α. Μίσνερ και Α. Γκροβ Ντέυ αφηγούνται «ένα φανταστικό περιστατικό στην πρόσφατη ιστορία Ειρηνικού.» Στην ουσία, η ιστορία λέει ότι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 κάποιος Αυστραλέζος διέκρινε στον ορίζοντα ένα μεγάλο πόλεμο. Θέλοντας να αποφύγη κάθε ανάμιξι σ’ αυτό το κατακλυσμιαίο γεγονός, μεθοδικά επιζήτησε έναν τόπο καταφυγίου.
«Τελικά,» μας λέγεται ότι, «με τη μέθοδο της πιο προσεκτικής λογικής, απεφάνθη ότι το πιο ασφαλές καταφύγιο από την τρέλλα του κόσμου βρισκόταν σε κάποιο τροπικό νησί. . . . μελέτησε τον Ειρηνικό και περιώρισε την εκλογή του σ’ ένα νησί που συγκέντρωνε όλα τα προσόντα: μεγάλη απόστασι, ασφάλεια, μια καλή ζωή . . . προς το τέλος του καλοκαιριού του 1939, μια βδομάδα πριν εισβάλη η Γερμανία στην Πολωνία, αυτός ο σοφός Αυστραλέζος αποσύρθηκε στο συγκεκριμένο καταφύγιό του στο Νότιο Ειρηνικό. Πήγε στο σχεδόν άγνωστο νησί Γκουανταλκανάλ.» Αλλά μήπως βρήκε εκεί ασφάλεια και ευχαρίστησι;
Αλλοίμονο, γι’ αυτόν τον πρόσφυγα, ακόμη κι αυτό το απομακρυσμένο νησί Γκουανταλκανάλ έγινε ένας τόπος σκληρών μαχών τα έτη 1942 και 1943! Πράγματι, στη διάρκεια αρκετού μέρους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν οτιδήποτε άλλο, παρά ένας ξένοιαστος τροπικός παράδεισος.
Όλα αυτά έγιναν πριν από δεκαετίες. Αλλά τι μπορούμε να πούμε για το σήμερα; Τι βλέπει ο ειλικρινής παρατηρητής;
Απεργίες, διαδηλώσεις, παιδιά που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και το σχολείο, παράνομη χρήσι ναρκωτικών, διαλυμένα σπίτια και διαζύγια—όλα αυτά γίνονται κοινοτοπία. Γιατί; Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής στα περισσότερα απ’ αυτά τα προβλήματα; Η δυσαρέσκεια!
Σκεφθήτε, επίσης, τη σημερινή απειλή για ειρήνη. Σκεφθήτε τη δυνατότητα ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος. Ποιος μπορεί να βρη ευχαρίστησι μέσα σε τέτοιες περιστάσεις;
Σήμερα, όπως στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν υπάρχει κανένα απομονωμένο και ασφαλές τροπικό νησί στο οποίο μπορείτε να καταφύγετε. Με την αεροπορική συγκοινωνία, τα μαζικά μέσα επικοινωνίας—ναι, και την ατμοσφαιρική μόλυνσι—κανείς μας δεν μπορεί να βρη ένα μέρος που να παρέχη πλήρη ασφάλεια και ηρεμία. Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι όλοι οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά είναι καταδικασμένοι σε μια ζωή δυστυχίας και δυσαρέσκειας; Όχι, βέβαια. Και αυτό θα το δούμε καθώς θα εξετάσωμε το επείγον ερώτημα, Μπορείτε να είσθε ευχαριστημένοι με τη ζωή σας;