Ένα Μακρύ Ταξίδι σε Αναζήτησι ενός Ξένου
ΠΟΙΑ είμαι; Γιατί βρισκόμαστε εδώ; Πού πηγαίνομε; Το κεφάλι μου ήταν πλημμυρισμένο με ερωτήματα για τη ζωή καθώς γονάτισα για τελευταία φορά μέσα στην Καθολική εκκλησία που με πιστότητα ακολουθούσα στον Καναδά από τότε που ήμουν 6 ετών.
Καθώς έφευγα από την εκκλησία, σταθερή στην απόφασί μου να μη ξαναγυρίσω ποτέ, επρόκειτο να αρχίσω ένα μακρύ ταξίδι αναζητήσεως κάποιου ξένου. Κάποιου ανθρώπου ή κάποιου πράγματος που όπως πίστευα, θα μπορούσε σίγουρα να γεμίση το κενό μέσα μου.
Ωστόσο, στα 16 μου χρόνια δεν ήξερα πού να ψάξω. Και καθώς κυλούσαν οι μήνες και τα χρόνια, έμοιαζαν με αιώνες. Η ζωή με προσκαλούσε, αλλά με ποια μορφή; Μια της όψις ήταν το απαθές, μεθυσμένο πλήθος όπου ένα κορίτσι της ηλικίας μου αντιμετώπιζε την πολύ πιθανή προοπτική μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Ή θα μπορούσα να διαλέξω το καινούργιο πλήθος των ναρκομανών που φαίνονταν να διευρύνουν τη διάνοιά τους. Επειδή ήσαν απογοητευμένοι από το «κατεστημένο», ένοιωσα να με τραβούν περισσότερο αυτά τα άτομα.
Επειδή επέμενε η μητέρα μου, μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Αρχικά ήταν κάτι το συναρπαστικό. Καθηγητές και φοιτητές ήσαν πρόθυμοι να ξεσχίσουν το σύστημα. Αλλά ποιο καλύτερο σύστημα πρόσφεραν σε αντικατάστασι αυτού; Κανένα. Μάλιστα, άρχισα να διερωτώμαι μήπως οι «χίπις» εξελίσσονταν σε χειρότερο σύστημα απ’ αυτό που αηδίαζαν.
Μέσα μου συνέχισε να μεγαλώνη το κενό. Το μόνο που με στήριξε ήταν η προτροπή να συνεχίσω να ψάχνω για απαντήσεις. Ένας καθηγητής, αντιλαμβανόμενος αυτή τη δυστυχία, μού υπέδειξε ότι θα μπορούσα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου σε γλώσσες στο εξωτερικό.
Ψάχνοντας σε Άλλες Θρησκείες
Η Ευρώπη ήταν γεμάτη από νέους ανθρώπους που δεν είχαν τίποτε καλύτερο να πιστέψουν απ’ ό,τι εμείς. Έτσι, η δημοφιλής φαντασιοπληξία της εποχής ήταν η εξερεύνησις των Ανατολικών θρησκειών. Γεμάτη ελπίδες, άρχισα να εξερευνώ τον Ινδουισμό και το Βουδδισμό.
Καθώς επισκεπτόμουν τη μια χώρα μετά την άλλη έμενα έκθαμβη από την ομορφιά όλων αυτών. Σκεπτόμουν: Αν υπάρχη Θεός δεν χρειάζεται να αλλάξη και πολλά για να κάνη τη γη παράδεισο. Ιδιαίτερα τι θα χρειαζόταν να αλλάξη; Εμάς. Την ανθρώπινη φύσι.
Τέτοιες σκέψεις δημιουργούντο μέσα μου κι από άλλες θλιβερές εμπειρίες: Ποσό μικρή είναι η ζωή! Πόσα υπάρχουν να δη κανείς, να γνωρίση και να χαρή! Γιατί να πρέπει η ζωή να είναι τόσο μικρή; Να σού δίνη τόσο λίγα;
Τα γαλάζια νερά της Μεσογείου έλαμπαν κάτω από τις ακτίνες του ήλιου καθώς το πλοίο διέσχιζε τα Στενά του Γιβραλτάρ με κατεύθυνσι το Μαρόκο. Μετά από λίγο φθάσαμε στην Ταγγέρη. Γυναίκες με φερετζέ και άνδρες με τυρμπούν στο κεφάλι κινούντο βιαστικά πάνω-κάτω. Βρισκόμουν εδώ για να εξετάσω μια άλλη θρησκεία—το Ισλάμ. Ένας νεαρός Παριζιάνος καλλιτέχνης με είχε πείσει ότι θα εύρισκα απαντήσεις εδώ.
Οι Μουσουλμάνοι φαίνονταν ειλικρινείς. Πέντε φορές τη μέρα γονάτιζαν και προσκυνούσαν τον Αλλάχ. Άρχισα να εκπαιδεύωμαι στο Κοράνιο, το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων. Ωστόσο, μεταξύ άλλων ανακάλυψα ότι η πολυγαμία επιτρεπόταν στη θρησκεία τους. Επίσης, η βία, η αιματοχυσία και οι πόλεμοι ήσαν συνηθισμένα πράγματα στο Μουσουλμανικό κόσμο. Δεν μπορούσα να το θεωρήσω αυτό καλύτερο από το υπόμνημα του Χριστιανικού κόσμου. Ήταν σαφές ότι η έρευνά μου δεν θα τερματιζόταν εδώ.
Ήμουν πολύ θλιμμένη. Δεν φαινόταν να έχω άλλη λύσι από το να επιστρέψω στην πατρίδα μου στον Καναδά. Γύρισα πίσω λυπημένη, αλλά αυτό που έψαχνα δεν το είχα πλησιάσει περισσότερο από πριν.
Απροσδόκητη Βοήθεια
Νικημένη, αποφάσισα να καταθέσω τα όπλα, να πιάσω μια δουλειά και να προσπαθήσω να προσαρμοσθώ. Έχοντας μάθει Γαλλικά στα ταξίδια μου, έγινα δημόσιος υπάλληλος στην υποδοχή ατόμων και στις δύο γλώσσες. Προσπάθησα να μπω κι εγώ στα ενδιαφέροντα και τις υποθέσεις των άλλων γύρω μου. Αλλά γιατί ήταν τόσο βασανιστικό να κάθωμαι να ακούω τα κουτσομπολιά τους όταν κάναμε διάλειμμα για καφέ;
Μια γυναίκα στο γραφείο φαινόταν πολύ διαφορετική. Η Λορραίν ήταν ήσυχη και μετριόφρων. Η αίσθησις μη αναμίξεως με τους άλλους που είχε, με τράβηξαν κοντά της, αν και αμφέβαλλα για το αν ήταν το κατάλληλο άτομο με το οποίο ήθελα να μιλήσω. Να γιατί δύσκολα μπόρεσα να κρύψω την έκπληξί μου όταν ανακάλυψα ότι η Λορραίν ήταν ένα άτομο με πολλές γνώσεις.
Απαντούσε σ’ όλες τις ερωτήσεις μου μ’ ένα λογικό τρόπο. Φορτικά, έφερνα για συζήτησι το ένα πρόβλημα μετά το άλλο—ανθρωπότητα, θρησκεία, συνήθειες, εξέλιξι. Τελικά, πήρα μια βαθειά ανάσα, πιστεύοντας ότι θα τελείωνε η συζήτησις, και ρώτησα: «Πιστεύεις στη μαγεία;»
Κανένας Καναδός απ’ όσους είχα ποτέ ερωτήσει δεν είχε απαντήσει, Ναι. Αλλά η Λορραίν, απάντησε: «Γνωρίζω ότι υπάρχει μαγεία. Η Βίβλος εξηγεί ότι πρόκειται για μια πραγματική δύναμι.»
Η απάντησίς της με συγκλόνισε διπλά, όχι μόνο λόγω αυτού που πίστευε, αλλά και λόγω της πηγής που επικαλέσθηκε. «Η Βίβλος;» είπα, μην πιστεύοντας στ’ αυτιά μου. «Μια καλλιεργημένη γυναίκα όπως εσύ να πιστεύη στη Βίβλο;»
Ακόμη και κληρικοί και διάκονοι, τής υπενθύμισα, θα σού πουν ότι η Βίβλος είναι κατά κύριο λόγο μύθος. Αλλά η Λορραίν με αφώπλισε με διακριτικό τρόπο και καλωσύνη. «Μου επιτρέπεις να σου δώσω κάτι για να σου δείξω γιατί βασίζομαι στη Βίβλο;» Από την τσάντα της έβγαλε ένα μικρό, πρασινωπό βιβλίο με τίτλο «Είναι η Βίβλος Πράγματι ο Λόγος του Θεού;»
Τη ρώτησα περίεργα, «Σε ποια θρησκεία ανήκεις;» Αυτή χαμογέλασε και απάντησε, «Είμαι Μάρτυς του Ιεχωβά.»
Κυριολεκτικά ξεφώνησα—Μάρτυς του Ιεχωβά! Αλλά η Λορραίν ρώτησε με πραότητα, «Γνωρίζεις κάτι για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά;»
Όταν παραδέχθηκα πως όχι, ρώτησε: «Τότε γιατί αντιδράς έτσι;»
Αποστομωμένη, δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Αλλά εκείνη τη νύχτα διάβασα το βιβλίο που μου είχε δώσει η Λορραίν. Περιείχε αρχαιολογικά στοιχεία για το ότι πράγματι είχε γίνει ο Κατακλυσμός. Είχε συγκεντρωμένες αποδείξεις για το ότι το ανθρώπινο γένος εμφανίστηκε στη γη ξαφνικά, με τη σημερινή μορφή, και από ένα ανθρώπινο ζευγάρι. Ο σκεπτικισμός μου έγινε χαρά όταν εξέτασα αποδείξεις για το ότι η Βίβλος έχει διατηρηθή αναλλοίωτη μέχρι σήμερα. Άρχισα να νοιώθω θαυμασμό καθώς το βιβλίο αποκάλυπτε ότι Βιβλικές προφητείες βρίσκονται σε πορεία εκπληρώσεως στην εποχή μας.
Όταν βρης αυτό που έψαχνες μια ζωή, σου φαίνεται απίστευτο. Ζήτησα αυθεντικές πηγές απαντήσεων για κάθε φράσι του βιβλίου. Υπομονετικά, η Λορραίν δαπάνησε ατέλειωτες ώρες στη βιβλιοθήκη μαζί μου ερευνώντας ερωτήματα και θέματα. Κάθε μέρα της έθετα νέα ερωτήματα. Ένα άλλο βοήθημα μελέτης, Ο Άνθρωπος Προήλθε από Εξέλιξι ή από Δημιουργία; εξηγούσε από πού προήλθαμε και πού πηγαίνομε. Ένα άλλο, Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή, απαντούσε στο «Ποιος είναι ο Θεός;» «Ποιος είναι ο σκοπός του Θεού για τον άνθρωπο και τη γη;» «Πού είναι οι νεκροί;» «Πώς μπορείτε ν’ αναγνωρίσετε την αληθινή θρησκεία;» και άλλα ερωτήματα.
Ο Κόσμος μου Γινόταν Κομμάτια
Ωστόσο, πριν προλάβω καλά-καλά να αποφασίσω να εφαρμόσω όσα μάθαινα, ολόκληρος ο κόσμος μου άρχισε να κομματιάζεται. Ο πατέρας μου είχε μόλις πεθάνει. Μια γυναίκα τρακάρησε το αυτοκίνητό μου και εγώ περπατούσα με δεκανίκια επί βδομάδες. Η γιαγιά μου πέθανε. Οι περισσότερες συσκευές στο σπίτι χάλασαν. Η μητέρα μου αρρώστησε.
Αλλά δεν σταμάτησα τη μελέτη. Και η Λορραίν με ενίσχυσε λέγοντας: «Όταν άρχισες να μαθαίνης για τον Ιεχωβά έγινες προσωπικός στόχος του εχθρού του, του Σατανά του Διαβόλου.» Με ενίσχυσε το εδάφιο 1 Πέτρου 4:12, που λέει για τα παθήματα που υφίστανται οι ακόλουθοι του Χριστού: «Αγαπητοί μη παραξενεύεσθε διά τον βασανισμόν τον γινόμενον εις εσάς προς δοκιμασίαν.»
Η Λορραίν με προσκάλεσε στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αν και δεν με γνώριζαν, και ο τρόπος της ζωής τους διέφερε από τον δικό μου, η θερμή τους αγάπη και η φιλοξενία με κατέκτησαν.
Ήταν σαφές ότι πράγματι χρειαζόμουν να εξετάσω αυτή την πίστι. Διερωτόμουν: Είναι πράγματι αυτή η οδός της αλήθειας που οδηγεί το ανθρώπινο γένος σε αρμονικές σχέσεις με την υπόλοιπη δημιουργία του Θεού;
Είπα στη Λορραίν: «Χρειάζομαι μια εργασία με μειωμένο ωράριο για να μου δώση περισσότερο χρόνο για την έρευνά μου.»
Έμενε Ακόμη Ένα Ολόκληρο Ταξίδι
Όλες μου οι προσπάθειες να βρω δουλειά με μερική απασχόλησι στην περιοχή εκείνη απέτυχαν. Τελικά, εμπιστεύθηκα στη Λορραίν το εξής: «Ίσως θα μπορούσα να πάω σε κάποια άλλη χώρα και να βρω μια δουλειά με μειωμένο ωράριο εκεί για να έχω χρόνο να μελετώ.»
«Πού» με ρώτησε, «θα ήθελες να πας;»
«Στην Κίνα.»
Είχε μάθει να μένη ψύχραιμη ό,τι και να έλεγα, και μου απάντησε: «Θα πήγαινες στην Κεντρική Αμερική;»
Η Λορραίν μού είπε ότι η Ντιάνα και η Σίρλεϋ, Μάρτυρες του Ιεχωβά που είχα ήδη γνωρίσει, σχεδίαζαν ένα ταξίδι στη Γουατεμάλα. Η Λορραίν με πήγε να μιλήσω μαζί τους. Αυτές δεν θεώρησαν το αίτημά μου παράλογο. Σε λίγο καιρό, ταξιδεύαμε για τη Γουατεμάλα.
Η εμφάνισίς μου άλλαζε όσο καλύπταμε τα χιλιόμετρα. Στο Ακαπούλκο, η Σίρλεϋ μου έδειξε ένα κομμάτι ύφασμα. «Τζόυ, δεν νομίζεις ότι είναι ωραίο κομμάτι; Δεν θα ήθελες να φτιάξης ένα φόρεμα μ’ αυτό;» Αυτό θα σήμαινε ότι θα γινόταν ένα σεμνό φόρεμα μέχρι το γόνατο.
Η Ντιάνα ήταν επαγγελματίας κομμώτρια και μου έδειχνε φωτογραφίες διαφόρων τύπων κομμώσεως. Τα μαλλιά μου κάλυπταν το περισσότερο μέρος του προσώπου μου και έφθαναν μέχρι τη μέση μου. Τελικά, την άφησα να μου τα κόψη. Παρ’ όλο ότι δεν το πίστευα, όταν κοίταξα τον καθρέφτη και είδα μια κοπέλλα με ολόκληρο το πρόσωπό της και μαλλιά μέχρι τους ώμους, μου άρεσε!
Ένα Σπιτικό στη Γουατεμάλα
Στη Γουατεμάλα, συνάντησα τη Τζην. Η Ντιάνα την γνώριζε από το 1968. Η Τζην ήλθε για πρώτη φορά στη Γουατεμάλα το 1966 από την ιεραποστολική σχολή της Σκοπιάς στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης. Αν και είχε αρρωστήσει, είχε παραμείνει στη Γουατεμάλα και τώρα είχε αποκτήσει ένα μικρό σπίτι.
Η αγαπητή μου Τζην μοιράσθηκε το σπίτι της μαζί μου. Και με βοήθησε να βρω τον άγνωστο που αναζητούσα. Συνέχισα τη Γραφική μου μελέτη μαζί της. Με ενίσχυε λέγοντάς μου πολλές εμπειρίες.
Ναι, άρχισα να καταλαβαίνω ποιος ήταν ο Άγνωστος, δηλαδή άγνωστος για μένα. Ήταν το Πρόσωπο που έδωσε νόημα και σκοπό στη ζωή μου, ο γενναιόδωρος Προμηθευτής κάθε καλού και τέλειου δώρου, ο Δημιουργός και Ζωοδότης μου, ο μόνος αληθινός Θεός, ο Ιεχωβά. Τι δέος ένοιωσα όταν ανακάλυψα ότι, παρ’ όλη την αναζήτησι και το ψηλάφισμα «δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών»!—Πράξ. 17:27.
Αν και ήξερα πολύ λίγα Ισπανικά, διεξήγαγα κιόλας τέσσερις Γραφικές μελέτες. Η Τζην και εγώ προετοιμαζόμαστε γι’ αυτές εκ των προτέρων. Εκείνη μου έκανε τις Γραφικές ερωτήσεις στα Αγγλικά. Εγώ προσπαθούσα να απαντήσω στα Ισπανικά για να δω αν κατάφερνα να παρουσιάσω τις ανάλογες απαντήσεις. Και φροντίζαμε να είμαστε πάντα ένα μάθημα πιο μπροστά από τις μελέτες μου.
Εκτός απ’ όλα αυτά, η Τζην με βοήθησε να πιάσω μια δουλειά με μειωμένο ωράριο σαν καθηγήτρια Αγγλικών. Με τόσες ευθύνες, έμαθα χωρίς καθυστέρησι να στηρίζωμαι στον Ιεχωβά για να μου δίνη δύναμι να μάθω μια νέα γλώσσα, να μάθω την αλήθεια, να μάθω να διεξάγω Γραφικές μελέτες, να μάθω να διδάσκω Αγγλικά, να μάθω να ζω σε μια ξένη χώρα, να μάθω να ζω μ’ ένα νέο τρόπο ζωής, και να μάθω πώς θα μπορούσα να ενδυθώ μια νέα προσωπικότητα.—Φιλιπ. 4:13.
Σε πέντε μήνες αφιερώθηκα στον Θεό για να κάνω το θέλημά του, και το συμβόλισα αυτό με το βάπτισμα. Οι αμφιβολίες μου λύθηκαν. Το μακρύ ταξίδι σε αναζήτησι του Θεού—του προσώπου που ήταν ένας άγνωστος για μένα—είχε τελειώσει. Τώρα είχα καινούριους στόχους στη ζωή.—Ησ. 2:3.
Ατελεύτητες Ευλογίες
Έχουν περάσει έξι θαυμάσια χρόνια. Ο ρυθμός της ζωής μου συνεχίζεται. Ζω ακόμη με τη Τζην στο μικρό της σπίτι και διδάσκομε τη Βίβλο ολοχρονίως.
Έχομε ευλογηθή με το να μεταδίδωμε το ευαγγέλιο της επερχόμενης νέας τάξεως του Θεού σε πολλές οικογένειες και τους είδαμε να αφιερώνωνται στον Ιεχωβά. Η προσφορά βοήθειας σε νέα άτομα για να βρουν τον Ιεχωβά και να μπουν στο δρόμο που οδηγεί στην αιώνια ζωή στη νέα του τάξι, αποτελεί αυτή καθ’ εαυτή μια αμοιβή που δεν περιγράφεται με λόγια. Σαν παράδειγμα, μια οικογένεια 14 ατόμων που βοηθήσαμε τώρα διεξάγει 59 Γραφικές μελέτες με άλλα άτομα, και 2 από τα 14 άτομα είναι ολοχρόνιοι κήρυκες της Βίβλου.
Η κοσμική μας εργασία, που είναι παράδοσις μαθημάτων Αγγλικής σε ανώτερους υπαλλήλους Αμερικανικών εταιριών στη Γουατεμάλα, συχνά μας δίνει την ευκαιρία να δώσωμε μαρτυρία σε άτομα που δεν είχε δοθή ποτέ προηγουμένως η ευκαιρία να τα πλησιάση κανείς. Μάλιστα τους ζητούμε να διαβάσουν την ώρα του μαθήματος μερικές από τις εκδόσεις της Σκοπιάς που εξηγούν τη Βίβλο.—Ματθ. 28:19, 20.
Όταν γεννήθηκα, με ωνόμασαν Τζόυ που σημαίνει Χαρά. Τώρα, από τότε που αφιερώθηκα, η ζωή μου είναι γεμάτη χαρά. Και όλα αυτά επειδή ο Ιεχωβά είναι φίλος μου, και όχι άγνωστος για μένα πια. Ο Ιεχωβά πράγματι «γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν.» (Εβρ. 11:6)—Από Συνεργάτη.
«Και θέλετε με ζητήσει και ευρεί, όταν με εκζητήσητε εξ όλης της καρδίας υμών. Και θέλω ευρεθή από σας, λέγει Κύριος· και θέλω αποστρέψει την αιχμαλωσίαν σας και θέλω σας συνάξει εκ πάντων των εθνών και εκ πάντων των τόπων όπου σας εδίωξα, λέγει Κύριος· και θέλω σας επαναφέρει εις τον τόπον, όθεν σας έκαμον να φερθήτε αιχμάλωτοι.»—Ιερ. 29:13, 14.