Μέρος 3
Προετοιμασία της Οικογένειας ν’ Αντιμετωπίση τον Θάνατο
ΚΑΤΑ καιρούς, ένα άτομο γνωρίζει από πριν ότι πρόκειται σε λίγο να πεθάνη. Τι μπορεί να γίνη για να προετοιμασθούν τα άλλα μέλη της οικογενείας προς τούτο;
Πολλοί έκριναν υποβοηθητικό να μη θεωρούν το θάνατο σαν ένα απαγορευμένο θέμα μέσα στο σπίτι, ακόμη και όταν όλα τα μέλη της οικογενείας είναι υγιή. Ιδιαίτερα ισχύει αυτό όταν ένας έχη την κατάλληλη άποψι του τι είναι θάνατος, και πώς αυτός θα νικηθή.
Έτσι, κατάλληλο είναι σε κάθε περίπτωσι, να εξετάζεται ο θάνατος όταν υπάρχουν τραγωδίες στις ειδήσεις, ή όταν φίλοι ή συγγενείς πεθαίνουν. Με αυτό τον τρόπο, μέλη οικογενειών, ιδιαίτερα τα νεωτέρας ηλικίας, βοηθούνται να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για τον πιθανό θάνατο προσφιλών τους ατόμων.
Η δημοσιογράφος του Σικάγου Γιόρυ Γκράχαμ, που αντιμετώπισε η ίδια τον καρκίνο, παρετήρησε τα εξής: «Όταν μια οικογένεια μπορή να συζητήση το θάνατο απροκάλυπτα, κάτι θαυμαστό συμβαίνει σ’ εκείνη την οικογένεια, και το έχω παρατηρήσει κατ’ επανάληψιν. Όταν είναι πραγματικά ειλικρινείς και ενδιαφέρωνται και υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο, σχηματίζεται μια οικειότης που δεν μπορεί να επιτευχθή με κανέναν άλλο τρόπο.»
Η Πείρα Μιας Οικογένειας
Αυτό ομοιάζει με την πείρα μιας Αυστραλιανής οικογενείας πέντε μελών. Η μητέρα, θύμα του καρκίνου, έμαθε ότι λίγοι μήνες μόνο της έμεναν να ζήση. Στο βραχύ εκείνο χρονικό διάστημα προτού πεθάνη, εργάσθηκε να προετοιμάση την οικογένειά της. Ιδιαίτερα ήθελε να προετοιμάση τη μεγαλύτερη θυγατέρα της, 13 ετών ηλικίας, για να βοηθήση στην ανατροφή των δύο νεωτέρων αδελφών της. Και εκείνη το έκανε αυτό με ένα πολύ ρεαλιστικό τρόπο. Η μεγαλύτερη θυγατέρα αφηγήθηκε αργότερα αυτό το γεγονός, λέγοντας:
«Ενθυμούμαι με ευγνωμοσύνη ότι η ίδια η μητέρα μας μάς έκανε γνωστό τον επικείμενο θάνατό της και δεν το κράτησε μυστικό. Εξήγησε φιλάγαθα την κατάστασι και κατόπιν ενήργησε να ελαφρύνη την κατάστασι.
«Εγώ τότε εμαγείρευα όλα τα φαγητά κάτω από την κατεύθυνσί της, μολονότι εκείνη ήταν στο κρεββάτι. Γράψαμε μαζί βασικές συνταγές. Κατόπιν εκείνη με δίδαξε να χρησιμοποιώ τη ραπτομηχανή πιο αποτελεσματικά, διότι γνώριζε ότι εγώ θα ανελάμβανα πολλή ραπτική εργασία της οικογενείας. Καταρτίσαμε ένα πρόγραμμα καθαρισμού της κατοικίας, κατανείμαμε τα καθήκοντα, συζητήσαμε βασικά ζητήματα πρώτων βοηθειών και ασφαλείας για να προσέχωμε το σπίτι. Το γεγονός ότι ο πατέρας μου είχε εμπιστοσύνη ότι μπορούσα να ανταποκριθώ σ’ αυτά ήταν μια μεγάλη υποκίνησις για μένα να προσπαθήσω όσο μπορώ.
«Δεκαέξη χρόνια μετά το θάνατο της μητέρας μου, έλαβα την επόμενη επιστολή από μια από τις νεώτερες αδελφές μου που είναι παντρεμένη και έχει η ίδια τρία παιδιά. Έλεγε αυτά: ‘Είναι πολύ καλό που έχω δυο θαυμάσιες αδελφές όπως εσύ και η Μπέβα. Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήση αδελφές που σε αγαπούν και σε καταλαβαίνουν και που είναι πιστές. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που είσαι αυτή που είσαι. Δεν φαντάζομαι να το είπα αυτό άλλη φορά, και λυπούμαι αν δεν το είπα, αλλά σε ευχαριστώ που έκανες το καλύτερο που μπορούσες για να αναθρέψης και τη Μπέβα και εμένα και που αντικατέστησες τη μητέρα. Τώρα καταλαβαίνω ότι χρειάσθηκε πολλή αγάπη και κόπος και αυτοθυσία από μέρους σου. Συχνά σκεπτόμουν εκείνα τα χρόνια και προσευχόμουν να είσαι ευλογημένη. Γνωρίζω ότι έτσι και είναι.’»
Εμπιστεύεσθε στη Θεία Υπόσχεσι
Η μεγαλύτερη θυγατέρα συνεχίζει την ιστορία της: «Η μητέρα μου ποτέ δεν υποχωρούσε σε συναισθηματισμό αλλά έδειχνε με το παράδειγμά της ότι είχε πλήρη εμπιστοσύνη και πίστι στη Βιβλική υπόσχεσι της αναστάσεως.
«Μετά το θάνατό της, ο πατέρας έδωσε στην κάθε μια μας μια επιστολή από εκείνη. Ένα μέρος της δικής μου επιστολής λέει: ‘Λυνέττα, αγαπημένη μου, ήθελα να σου αφήσω ένα σημείωμα για να σε ευχαριστήσω που μου είσαι μια τόσο γλυκειά, στοργική θυγατέρα. Θα είναι σκληρό για σένα χωρίς μητέρα, αγαπημένη μου, αλλά κι άλλοι θα βοηθήσουν, και ο πατέρας σου θα φροντίση καλά για σας. Βοήθησε τις μικρές αδελφές σου—και ξέρω πως θα το κάνης αυτό—διότι αυτές θα αποβλέπουν ολοένα περισσότερο σ’ εσένα. Θέλω να σου πω ευχαριστώ γλυκειά μου, για όλα όσα έχεις κάνει για μένα και για το ότι είσαι ένα πολύ στοργικό, υπάκουο μικρό κορίτσι, και ποτέ δεν με ενόχλησες. Προσεύχομαι στον Ιεχωβά να με θυμηθή και να συναντηθούμε πάλι όλοι στο Νέο Κόσμο. Με πολλή αγάπη από τη στοργική σου Μαννούλα.’»
Όπως συνέβη με την Ανίτα Μπράουν, αυτή η μητέρα δεν άφησε τον κόσμο ψάχνοντας, απορώντας για το μέλλον της. Είχε πεποίθησι ότι θα υπάρξη ζωή και πάλι στη νέα τάξι του Θεού. Και προβαίνοντας σε επωφελείς ενέργειες, υποβοήθησε στην προετοιμασία των αγαπημένων της να αντιμετωπίσουν καλύτερα το θάνατό της.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 11]
«Η μητέρα μου ποτέ δεν υπεχώρησε στον αισθηματισμό αλλά μας έδειξε με το παράδειγμα ότι είχε πλήρη εμπιστοσύνη και πίστι στη Βιβλική ελπίδα της αναστάσεως»