Βιαστικός—Χωρίς να Φτάνεις Πουθενά;
Ο ΟΔΗΓΟΣ έτρεχε με ταχύτητα που αυτός θεωρούσε φυσιολογική: 130 χιλιόμετρα (80 μίλια) την ώρα! Όμως, οι επιβάτες που ήταν μαζί του, συνηθισμένοι στους περιορισμούς ενός καθορισμένου ορίου ταχύτητας, ήταν κατατρομαγμένοι από τις μεγάλες ταχύτητες με τις οποίες έτρεχαν τα αυτοκίνητα στις εθνικές οδούς της Δυτικής Γερμανίας. Σ’ αυτήν τη χώρα, εκτός από ορισμένα τμήματα του δρόμου, δεν υπάρχει όριο ταχύτητας. Στην πραγματικότητα, παρ’ όλο που έτρεχαν με 130 χιλιόμετρα την ώρα, αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες τούς προσπερνούσαν σαν σίφουνες! Μια από τις επιβάτισσες, μη μπορώντας να συγκρατήσει άλλο τον εαυτό της, ξέσπασε: «Μα γιατί, τέλος πάντων, όλοι τρέχουν; Πού πάνε;»
«Μάλλον πουθενά», απάντησε με χαμόγελο πειράζοντάς την ο οδηγός. Ήταν, ωστόσο, ολοφάνερο ότι όλοι πήγαιναν κάπου—και μάλιστα ιλιγγιωδώς!
Όμως, γιατί όλοι βιάζονται τόσο πολύ; Ξέχασαν ότι η μισή ευχαρίστηση του ταξιδιού είναι να διαθέτεις χρόνο και να απολαμβάνεις το τοπίο; Είναι απαραίτητο η ζωή να είναι ένας αγώνας δρόμου, χωρίς να μπορείς να πάρεις μια ανάσα;
Γρήγορα αυτοκίνητα, φαστ-φουντς (φαγητά στο χέρι) και υπερηχητικά αεροπλάνα είναι τα χαρακτηριστικά σημάδια μιας εποχής που έχει συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις: Τρέξε! Πιο γρήγορα! Πιο αποδοτικά! Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι λίγοι θα προτιμούσαν να επιστρέψουμε στην εποχή που οι μετακινήσεις γίνονταν με άλογο και άμαξα. Και οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι η βιασύνη έχει και αυτή τη θέση της. Στο κάτω-κάτω, όταν φωνάξετε το γιατρό ή την αστυνομία, οπωσδήποτε δεν θα επιθυμούσατε να έρθουν ‘με το πάσο τους’.
Όμως, είναι όλη αυτή η βιάση αναγκαία ή ωφέλιμη; Μερικοί πιστεύουν ότι δεν είναι. Ένας αρθρογράφος στην εφημερίδα Los Angeles Times είπε: «[Πολλοί άνθρωποι] σαν κυνηγημένοι, τρέχουν και βιάζονται, συνθλίβοντας τη ζωή τους κάτω από την τυραννία του ρολογιού σ’ αυτόν τον Αιώνα της Βιασύνης».
Όλη αυτή η ανησυχία να γίνονται τα πράγματα γρήγορα έχει επίσης συμβάλει σ’ αυτό που η εφημερίδα The Toronto Star ονόμασε «επιδημική φρενίτιδα εκτός ελέγχου»—το άγχος! Το άγχος φαίνεται ότι επηρεάζει τους ανθρώπους σαν ένα βλαβερό ποτό. Κατηγορείται σαν υπεύθυνο για μια τεράστια ποικιλία ασθενειών, αρχίζοντας από την πιτυρίδα και τα αδύνατα νύχια μέχρι την υπέρταση και τις καρδιακές προσβολές. Οι ανθρώπινες σχέσεις επίσης οξύνονται κάτω από την πίεση του ρολογιού.
Γιατί, λοιπόν, να είναι οι καιροί μας που χαρακτηρίζονται σαν «Αιώνας της Βιασύνης»; Αν αισθάνεστε βιαστικοί και κάτω από πίεση τώρα, πώς θα καταντήσει η ζωή σας σε λίγα χρόνια; Υπάρχει κάποιος τρόπος να ελέγξετε περισσότερο τη ζωή σας—να αντιμετωπίσετε τον σημερινό βιαστικό ρυθμό ζωής;