EHUDI
1. Pasardhës i Jediaelit nga fisi i Beniaminit, nëpërmjet Bilhanit; një burrë trim dhe i fuqishëm.—1Kr 7:6, 10, 11.
2. Biri i Geraut nga fisi i Beniaminit. (Gjy 3:15) Ehudi u zgjodh nga Jehovai për të çliruar kombin nga skllavëria e Eglonit, mbretit të Moabit. Perëndia e lejoi këtë skllavëri që zgjati 18 vjet, sepse izraelitët «bënë ç’ishte e keqe në sytë e Jehovait».—Gjy 3:12-14.
Kur izraelitët filluan t’i kërkonin ndihmë Jehovait, Perëndia u dha si «shpëtimtar» Ehudin. Erdhi koha që izraelitët t’i çonin haraçin Eglonit nëpërmjet Ehudit, i cili kishte bërë një shpatë me dy tehe të gjatë «një kut [heb., gómedh]», njësi matëse e gjatësisë, vlera e së cilës nuk dihet me siguri në këtë rast të veçantë. Disa mendojnë se bëhej fjalë për një kut të shkurtër rreth 38 cm. Ehudi ishte mëngjarash ose fjalë për fjalë «një njeri i bllokuar (i kufizuar) nga dora e djathtë». Por kjo s’do të thotë se Ehudi ishte sakat, pasi e njëjta shprehje hebraike është përdorur edhe për 700 luftëtarët beniaminitë, të cilët s’ka mundësi të kenë pasur një mangësi fizike, përkundrazi ishin «mëngjarashë» dhe mbase përdornin si të djathtën, edhe të majtën. (Gjy 3:15, 16, shën., NW; 20:16; krahaso 1Kr 12:2.) Bibla nuk thotë specifikisht se Ehudi përdorte edhe të djathtën, edhe të majtën, megjithëse ka mundësi t’i ketë përdorur të dyja. Sidoqoftë, duke qenë mëngjarash, ai e ngjeshi shpatën poshtë rrobës nga ana e kofshës së djathtë.
Pasi dha haraçin, Ehudi largoi njerëzit që kishin shkuar me të, kurse vetë u kthye kur arriti te guroret në Gilgal. Pastaj, vajti te mbreti moabit, Egloni, kur ai ishte ulur në dhomën e tij në tarracë dhe i tha: «Kam një fjalë për ty nga Perëndia.» Kureshtar, Egloni u ngrit nga froni. Sakaq, Ehudi «futi dorën e majtë, nxori shpatën nga ana e kofshës së djathtë» dhe e nguli fort në barkun e dhjamtë të Eglonit, aq sa «edhe doreza shkoi pas tehut dhe dhjami u mbyll pas tij». Po të mos ishte mëngjarash, do ta kishte nxjerrë shpatën nga ana e majtë, duke e kaluar krahun para vetes. Pra, ka mundësi që Egloni nuk e priste që Ehudi të nxirrte shpatën nga ana e kofshës së djathtë duke përdorur dorën e majtë. Tani që sundimtari armik kishte vdekur, Ehudi mbylli dhe kyçi dyert e dhomës në tarracë dhe ia mbathi nga e çara e ajrimit. Kur shërbëtorët e Eglonit i hapën më në fund dyert, panë se «zotëria i tyre kishte rënë përtokë i vdekur».—Gjy 3:15-25.
Ehudi që ia kishte mbathur në rajonin malor të Efraimit, mblodhi një ushtri izraelitësh dhe u tha: «Ndiqmëni, sepse Jehovai jua dha në dorë moabitët, armiqtë tuaj.» Pasi mori vaun e Jordanit, izraelitët u prenë rrugën moabitëve dhe nuk i linin të ktheheshin në vendlindje. Pa dyshim, moabitët ishin tashmë të shkurajuar nga vdekja e mbretit dhe izraelitët vranë 10.000 prej tyre, «që të gjithë burra truplidhur e trima; nuk shpëtoi as edhe një». Moabi u mposht nga dora e Izraelit me në krye Ehudin dhe «vendi nuk pati më trazira për tetëdhjetë vjet».—Gjy 3:26-30.
Ehudi nuk është quajtur specifikisht «gjykatësi Ehud»; ai paraqitet më shumë si «një shpëtimtar». (Gjy 3:15) Megjithatë, Otnieli u quajt edhe «shpëtimtar», edhe «gjykatës» (Gjy 3:9, 10), dhe periudha për të cilën bëhet fjalë ishte ajo e gjykatësve. Pra, Ehudi, me sa duket nuk konsiderohej vetëm si «shpëtimtar», por edhe si gjykatës.
3. Emër që shfaqet mes pasardhësve të Beniaminit te 1 Kronikave 8:1, 6.