Mga Pagsakripisyo Mohatag ug Tugob nga mga Balos
‘Lynette, akong pinalangga,
‘Buot kong mobilin kanimog sulat sa pagpasalamat kanimo sa imong pagkabuotan, mahigugmaon kong anak. Malisod kanimo nga mawad-an ug inahan, pinalangga, apan motabang ang uban, ug atimanon ka pag-ayo sa imong Papa. Tabangi ang imong mga manghod nga babaye—nahibalo kong motabang ka—sanglit magalantaw silag dugang ug dugang pa kanimo. Buot kong mopahayag ug pasalamat minahal ko sa tanan nimong nahimo alang kanako ug sa pagkahimong mapahimut-anon, masundanong bata, nga wala gayod mohatag kanakog kaguol. Gipanghinaot ko nga hinumdoman ako ni Jehova ug magkita kitang tanan sa Bag-ong Kalibotan.
‘Dawata ang dakong gugma gikan sa imong mahigugmaong Mama.’
AKO 13 anyos pa lang dihang namatay si Mama sa kanser sa Enero 1963. Mga tulo ka bulan sa wala pa siya mamatay, iyang gipahibalo kanako ug sa akong mga manghod nga babaye nga siya hilimatyon. Mapasalamaton ako nga wala niya tagoa ang mga butang apan malulutong gisaysay ang situwasyon ug dayon mihimog mga lakang sa pagpaandam kanako alang sa umaabot nga kausaban.
Bisan pag may sakit siya, gitudloan ako ni Mama sa pagluto, ug ako ang nag-andam sa tanang pagkaon ilalom sa iyang pagdumala. Gitudloan usab niya ako sa pagpadagan sa makina sa panahi, sa pagkorte sa buhok, pag-andam sa balon sa eskuylahan, ug sa ubang mga buluhaton. Siya miingon nga ang iyang pagkawala, kinahanglang magsaksripisyo ako aron matabangan ang akong mga manghod nga babaye.
Mahinumdoman ko nga kalmado kaayo ang akong Mama. Nasayod ako karon nga tungod kini sa iyang lalom nga pagsalig sa pagkabanhaw. Sa pipila ka adlaw dihang hapit na siyang mamatay, tagsatagsang gitunolan kami ni Papa ug sulat nga gihimo ni Mama sa wala pa siya mamatay. Ang sulat nga gihatag kanako makita, sa usa ka bahin, diha sa ibabaw. Imong mahanduraw ang akong mga luha sa nagbasa ako niadtong sulata, apan nakalig-on kadto kanako sa espirituwal nga paagi bisan pa sa akong linghod nga panuigon. Sa pipila lamang ka bulan tapos niadto, akong gipahinungod ang akong kaugalingon kang Jehova ug gibawtismohan sa Agosto 1963.
Pagpalambo sa Pagtuo
Nahimong mga Saksi ni Jehova ang akong mga ginikanan sa 1956, usa ka tuig tapos nga mibalhin kami gikan sa gamayng gatasan ngadto sa Sydney, Australia. Sa pagkaalaut, maduhaduhaon ako, may ateyestikong hunahuna tungod sa paagi sa pagpresentar sa mga estorya sa Bibliya diha sa Sunday school. Nasagol sa akong hunahuna ang mga karakter sa Bibliya uban sa mga sugilanong engkantohanon ug ubang mga sugilambong nga akong nahibaloang dili tinuod. Midangat pa gani ako sa punto sa paglantaw sa Diyos ingong usa lamang ka karakter sa sugilambong. Apan, nadasig ako sa sinseridad sa mga Saksi, ug nakahunahuna ako nga kon sila ug ang akong inahan nagtuo sa Diyos ug sa Bibliya, may hinungdan gayod niini.
Sa 11 anyos pa ako, misugod ang kongregasyon sa pagtuon sa librong “Ang Imong Kabubut-on Matuman sa Yuta”—uban ang bersikulo-por-bersikulong katin-awan sa bahin sa basahon sa Bibliya nga Daniel. Kining mga tagnaa ug ang paagi sa pagkatuman niini sa ingon nga detalye nakaikag kanako. Ang gihisgotan diha sa ubang mga tigom sa kongregasyon nga nagkauyon ang Bibliya uban sa tinuod nga siyensiya. Ang pipila nako ka mga pagduhaduha misugod sa pagkahanaw, ug sa hinayhinay nabatonan ko ang tinuod nga pagtuo sa Diyos.
Lahi nga Matang sa mga Pagsakripisyo
Sumala sa giingon ni Mama, ang pagbaton ug mga kaakohan sa pamilya ug ang pagtabang sa duha ka manghod nga mga babaye dili masayon. Nawala nako ang akong pagkabatan-on. Bisan pa, ang tagsaong suod nga bugkos nga miugmad taliwala kanamong tulo ka babaye ug ang hilom nga pagsalig nga gipakita sa akong amahan kanako maoy dako na kaayong balos sa pagsakripisyo. Apan dihay laing matang sa mga pagsakripisyo ang umaabot.
Sa mga tuig sa pagtungha, natugkan akog gugma sa musika ug pag-arte sa drama. Makimusika ang akong pamilya. Magpatokar kaming mga bata ug piano, manganta, manayaw, ug magkonsiyerto hangtod nga kapuyan kami. Gihatagan akog dagkong mga papel sa mga drama sa eskuylahan sukad sa siyete anyos pa ako. Gidasig ako sa akong mga magtutudlo sa pagpalista sa tunghaan sa drama. Apan nahinumdoman ko ang mga pulong sa awit nga among ginaawit sa among mga tigom sa kongregasyon: “Uban sa tanang hiyas ug katakos.” Busa bisag dili kadto masayong buhaton, gibalibaran ko ang ilang mga pagdasig.
Malipay usab ako sa pagtuon ug, ingong sangpotanan, nakadawat ug taas nga mga grado sa tunghaan. Apan, sa dihang midesisyon ako sa dili pagtungha sa unibersidad aron magamit ko ang akong bug-os panahon sa buluhatong pagsangyaw, gidala ako atubangan sa bokasyonal nga tigtambag nga opisyal: “Anugon kaayo,” siya miingon samtang naningkamot sa pagdani kanako sa pagpadayon ug karera sa medisina. Bisan pa, wala gayod ako magbasol sa akong desisyon.
Tapos sa pagbiya sa tunghaan, nagtrabaho ako sulod sa usa ka tuig ug tunga sa bag-ong seksiyon sa kompiyoter sa departamento sa kagamhanan. Sa dihang gitunol ko ang akong sulat sa pagluwat, gitanyagan ako ug dobleng suweldo ug posisyon sa pagkahimong pangulo niadtong departamentoha. Madanihon kaayo kadto nga tanyag, ilabina alang sa 17-anyos! Apan, mipabilin ako sa akong tumong ug misugod sa bug-os panahong ministro ingong regular payunir sa Hunyo 1, 1966.
Bag-ong mga Asaynment
Sa dihang gitudlo ako ingong espesyal payunir sa pagkasunod Abril, nalipay kaayo ako sa pagkadawat ug asaynment sa akong kaugalingong kongregasyon sa Sydney. Nakatugot kini kanako nga makauban nakog dugaydugay ang akong mga igsoong babaye. Mapasalamaton kaayo ako niini, sanglit naglaom ako nga makauban o mahaduol ako sa akong pamilya hangtod nga naminyo ug napahimutang ang akong duha ka igsoon.
Sa 1969 giasayn ako sa duol nga Peakhurst Congregation uban kang Enid Bennett, nga akong espesyal-payunir nga kauban sulod sa pito ka tuig. Sa milabay ang duha ka tuig, mibalhin ang akong amahan sa pag-alagad ingong ansiano sa lugar nga may panginahanglan diha sa gamay, matahom nga lungsod sa Tumut, sa kasadpang-habagatan sa Sydney. Malulutong gisayan usab sa Sosyedad si Enid ug ako didto. Niining higayona ang akong kinamanghurang igsoong si Beverly misugod sa pagpayunir, ug siya nag-alagad uban kanamo.
Kagul-anan nga Mas Grabe pa Kay sa Kamatayon
Niining higayona nahitabo ang labing makasubong hitabo sa akong kinabuhi. Ang akong igsoong si Margaret ug ang iyang pamanhonon gipalagpot gikan sa Kristohanong kongregasyon. Masakit kaayo nga panahon kadto, kay karon ang tagsaong suod nga bugkos nga akong nabatonan kang Margaret sukad nga namatay ang among inahan naputol. Nahibalo ako nga anaa sa panumdoman ni Jehova ang akong Mama, nahimutang sa luwas kaayong dapit. Apan ang akong igsoon—labing menos sa pagkakaron—nawad-an sa pag-uyon ni Jehova. Kanunay akong nangaliyopo kang Jehova aron madaog ko ang akong gibating kasubo aron makaalagad ako kaniya nga may kalipay, ug iyang gitubag ang akong pag-ampo.
Ang bug-os nga pagputol sa tanan namong asosasyon kang Margaret nakasulay sa among pagkamaunongon sa kahikayan ni Jehova. Nakahatag kadto sa among pamilya ug higayon sa pagpakita nga nagtuo gayod kami nga ang paagi ni Jehova mao ang labing maayo. Sa among kalipay, hapit duha ka tuig sa ulahi si Margaret ug ang iyang bana nakabalik sa kongregasyon. Wala kami masayod sa gamhanong epekto sa among malig-ong pagbarog diha kanila, sumala sa gisulti kanako ni Margaret sa ulahi:
“Kon wala pa lantawa nimo, ni Papa, o Bev nga seryoso ang among pagkanalagpot, piho nga dili ako mohimog mga lakang sa pagbalik dayon. Ang bug-os nga pagkaputol gikan sa mga minahal ug sa suod nga kontak sa kongregasyon mipatunghag dakong tinguha sa paghinulsol. Ang pagkahimong inusara, nakapaamgo kanako sa pagkadaotan sa akong dalan ug sa kaseryoso sa pagtalikod ko kang Jehova.”
Sa makausa pa kami gipanalanginan sa pagkabaton ug bug-os nga pamilya nga nag-alagad kang Jehova. Pagkadako sa among pasalamat sa miresultang kalipay tungod sa pagpabiling maunongon sa mga prinsipyo sa Bibliya!
Kaminyoon ug Nagapanawng Buluhaton
Sa ulahi nakaila ko si Alan, usa ka payunir ug Kristohanong ansiano. Nagpakasal kami sa 1975, unom ka bulan tapos nagminyo ang akong igsoong si Beverly. Tapos sa pagpayunir sulod sa duha ka tuig, sa Enero 1978 gidapit kami sa pakigbahin sa nagapanawng buluhaton, nagaduaw sa nagkalainlaing kongregasyon sa matag semana sa pagtabang sa paglig-on kanila sa espirituwal nga paagi. Gidala kami sa among mga asaynment gikan sa relaks nga paagi sa kinabuhi sa mga lungsod sa kasulopan sa Qeensland ngadto sa makisaw kosmopolitan nga mga lugar sa Melbourne ug Sydney.
Alang kanako, ang pag-impake ug paghabwa sa mga malita ug ang pagpuyo sa nagkalainlaing balay kada semana maoy usa ka dakong hagit. Apan ako nangatarongan: ‘Angay kong ikalipay nga may mga malita ug mga kabtangan kami nga ikasulod niana. Daghang mga tawo nga wala gani niini.’ Ang pagkawalay kaubang bana sa daghang mga gabii samtang giatiman niya ang mga kaakohan sa kongregasyon dili masayon. Apan, daghang mga babaye, nagpalandong ako, dili usab makauban sa ilang mga bana kanunay, ug sa kadaghanang bahin dili kana tungod sa ilang pagkalangkit sa dungganong buluhaton sa Ginoo.
Apan, ang labing malisod nga kahimtang nga sagubangon mao ang akong dili maayong panglawas. Sukad pa sa pagkabata, kanunayng magsakit ang akong tutunlan, sakit sa kaunoran ug mga lutahan, sakit sa respiratoryo, ug kasagarang maluyang pagbati. Wala masulbad sa mga doktor ug sa mga naturopath ang problema.
Sa milabay ang mga tuig, ang ibabaw nga mga simtoma misamot, inubanan sa kanunayng sakit nga bukobuko ug liog, pamugnaw, sobrang kakapoy, nukanuka, paghupong sa mga glandula, kanunayng kasukaon, ug sugmat-sugmat nga cystitis. Nagtuo na hinoon ako nga kining mga sakita maoy normal nga bahin sa akong kinabuhi nga kinahanglang antuson, busa wala ako moreklamo.
Mitungha ang usa niining sakita tapos gilayon nga among gidawat ang among unang asaynment sa sirkito. Matag lakaw nako ug kapin sa usa ka oras, magdugo ako, ug magpadayon kini hangtod nga makalingkod ako. Sanglit nagkinahanglan ang among iskedyol ug hapit tulo ka oras sa paglakaw kada buntag sa balay-balay nga buluhaton, naglibog ako kon makasagubang pa ako. Giampo ko kini. Ang resulta?
Kadtong tanang mga butanga—sa tibuok tulo ka bulan—gidapit ako sa pagsulod ug sa pagpalingkod. Sa dihang mihunong na ang pisikal nga problema, mihunong usab ang mga pagdapit! Sanglit dili kustombre sa mga Australiano nga manapit ug lumalabayng bisita, gibati kong dili kadto kay nagkaatol lang.
Migrabe ang Akong Panglawas
Sa miabot ako sa akong sayong panuigong 30 ug dugaydugay na sa nagapanawng buluhaton, migrabe ang akong panglawas. Mokabat ug duha o kapin pang mga semana nga maulian ako gikan sa pipila ka adlaw nga pagtagad sa mga asembliya. Kon magabhian lang ug usa ka gabii makababag na kini kanako sa daghang mga semana. Ang mabuntag nga pagsangyaw nahimong samag-bukid nga kababagan. Sa pagkaalas diyes matag buntag, lapoy na kaayo ako. Sa pagkaalas 11, bation ko ang pangurog sulod sa akong lawas, ug mopuli ang pagkaawop sa hunahuna. Sa pagkaudto gusto na akong mohigda. Unya anaa pa ang hapon nga atubangon. Ang uban daw nakasagubang sa kaharuhay ug may kusog pa alang sa dugang kalihokan. Nganong ako dili?
Migaan ang akong timbang sa 93 ka libra (42 kg), ug kon dili ako maghigda nga may hilanat, kanunay kong bationg kahilantanon. Mabalda ako ug 20 ka besis o sobra pa sa akong pagkatulog tungod sa sakit sa pantog. Gusto kong matulog ug dili na momata pa! Daghang higayong mihangyo ako diha sa pag-ampo: “Palihog, Jehova, nasayod ako dili ako takos sa bisan unsa, apan gusto lang ako akong makabaton ug maayong panglawas aron makaalagad kanimo. Mahimo bang tultolan mo ako aron masulbad ang akong problema? Kon dili man, palihog tabangi akong makaantos.”
Determinado ako sa dili pag-atras sa bug-os panahong ministeryo. Busa mihimo akog espisipikong mga pag-ampo kang Jehova, una nga makabaton kami ug karaban (trailer), sanglit nagkinahanglan gayod ako ug pribadong kapuy-an. Wala nako hisgoti ang akong pag-ampo kang Alan, apan sa pagkasunod gayod nga tigom giduol kami ug igsoon ug gitanyag kanamo ang iyang karaban. Ang akong sunod nga giampo mao nga ibalhin kami sa mas bugnaw nga asaynment, ug wala magdugay kining pag-ampoa gitubag dihang giasayn kami sa Sydney.
Makatuo ka ba nga sulod lamang sa duha ka bulan sukad nga miabot kami sa Sydney, gihatagan akog libro nga nagbatbat sa mga simtoma nga daw sibo gayod sa akoa? Sa katingalahan, kining libroha gisulat sa usa ka doktor nga nanambal sa akong teritoryo. Tapos sa daghang mga eksaminasyon, nahibaloan ko nga ubos ang akong blood sugar ug nga alerdiyek ako sa daghang mga butang, sama sa mga agup-op, libadora, pipila ka baho sa kemikal, mga iring, iro, ug daghang mga pagkaon.
Mikabat ug walo ka mabudlayng mga bulan nga giatiman ako niining doktora aron masubay ang akong gikaalerdiyekan nga pagkaon hangtod nga nawala na ang akong mga simtoma. Lisod kaayong ibatbat ang epekto niini diha sa akong pisikal nga panglawas ug sa akong bug-os nga panlantaw sa kinabuhi. Ang ministeryo ug ang mga miting sa kongregasyon nahimo na usab nga dakong kalipay. Gibati ko nga daw “nabanhaw” ako gikan sa hapit nga kamatayon! Sa ulahi naulian ako sa akong timbang, ug kadtong wala makakita kanako sa dugaydugayng panahon natingala sa kausaban.
Tugob nga mga Balos
Pagkadali rang milabay ang 24 ka tuig sukad nga namatay si Mama! Ug pagkadako sa akong pasalamat nga nagugol ko ang 21 niadtong mga tuiga diha sa bug-os panahong pag-alagad! Tinuod, dihay mga kalisod, apan kon wala kini dili ko unta maugmad ang samang sukod sa pagpabili sa gugma ni Jehova.
Sa magapanumdom, ang tanang mga pagsakripisyo nga akong nahimo gamay ra kon itandi sa mga balos nga akong nadawat. Lakip niini mao ang bililhong relasyon uban sa daghang mahigugmaong mga higala ug ilabina sa akong kaugalingong pamilya. Sa pag-ilustrar, gisulatan ako dili pa dugay sa akong igsoong si Margaret tapos nga nagsugod kami ni Alan sa nagapanawng buluhaton:
“Salamat kaayo sa imong pagkahimong ikaw. Nagtuo akong wala ko kini ikasulti kanimo sa miagi, ug pasayloa ako, apan salamat kaayo sa imong paghimo sa labing maayo sa pagmatuto kang Bev ug ako ug sa pagpuli sa dapit ni Mama. Naamgohan ko karon nga nagkinahanglan kadtog dakong gugma ug paningkamot ug pagsakripisyo sa imong kaugalingon. Ginapalandong ko kadtong mga tuiga ug nagaampo nga unta panalanginan ka. Nasayod ako nga gipanalanginan ka.”
Dayon anaa ang umaabot nga mga balos—ilabina sa bililhong palaabuton sa pagkabanhaw sa atong nangatulog nga mga minahal. Oo, motulo usahay ang pipila ka mga luha dihang balikon ko pagbasa ang sulat ni Mama sa pagpanamilit. Sama usab ang akong panalangin sa iyaha, “nga hinumdoman [siya] ni Jehova ug nga magkita kaming tanan pag-usab sa Bag-ong Kalibotan.”—Sumala sa giasoy ni Lynette Sigg.
[Blurb sa panid 13]
Nahibalo ako nga anaa sa panumdoman ni Jehova ang akong Mama, nahimutang sa luwas kaayong dapit
[Letrato sa panid 12]
Gikan sa wala: Si Lynette, Margaret, ug Beverly, tulo ka tuig sa wala pa mamatay ang ilang inahan
[Letrato sa panid 15]
Si Lynette ug ang iyang bana, si Alan, nga karon nag-alagad sa Australia