საგუშაგო კოშკის ᲝᲜᲚᲐᲘᲜ ᲑᲘᲑᲚᲘᲝᲗᲔᲙᲐ
საგუშაგო კოშკი
ᲝᲜᲚᲐᲘᲜ ᲑᲘᲑᲚᲘᲝᲗᲔᲙᲐ
ქართული
  • ᲑᲘᲑᲚᲘᲐ
  • ᲞᲣᲑᲚᲘᲙᲐᲪᲘᲔᲑᲘ
  • ᲨᲔᲮᲕᲔᲓᲠᲔᲑᲘ
  • g97 ივლისი გვ. 25-28
  • ივლ.—სექ. ბოლოს და ბოლოს ვიპოვე ჭეშმარიტება

ვიდეო არ არის ხელმისაწვდომი.

ბოდიშს გიხდით, ვიდეოს ჩამოტვირთვა ვერ მოხერხდა.

  • ივლ.—სექ. ბოლოს და ბოლოს ვიპოვე ჭეშმარიტება
  • გამოიღვიძეთ! — 1997
  • ქვესათაურები
  • მსგავსი მასალა
  • ინტენსიური რელიგიური წვრთნა
  • არევ-დარევის შუაგულში
  • ომის ქარცეცხლში გახვეული მსოფლიო
  • ჭეშმარიტების პოვნა
  • შესანიშნავი უპირატესობები
  • სასწაულებრივი კურთხევები
  • განსაცდელებმა ვერ დამიმსხვრია იმედი
    გამოიღვიძეთ! — 2003
  • მე იეჰოვაზე მინდობა ვისწავლე
    საგუშაგო კოშკი იუწყება იეჰოვას სამეფოს შესახებ — 1998
  • თერმული აბანოების მხარეში
    გამოიღვიძეთ! — 2008
  • რწმენის გამოცდა სლოვაკეთში
    გამოიღვიძეთ! — 2003
იხილეთ მეტი
გამოიღვიძეთ! — 1997
g97 ივლისი გვ. 25-28

ბოლოს და ბოლოს ვიპოვე ჭეშმარიტება

ათას ცხრაას ოცდაცხრამეტი წლის აგვისტოს დასასრულს სახლში, ბუდაპეშტში (უნგრეთი), მიმავალმა გზად მოსკოვში გავიარე. რამდენიმე დღის წინ, 23 აგვისტოს, საბჭოთა კავშირმა და გერმანიამ თავდაუსხმელობის პაქტს მოაწერეს ხელი და კრემლის კედლები ნაცისტური სვასტიკიანი დროშებით იყო შემკული. რატომ ვიყავი რუსეთში და რა მომელოდა სახლში?

თავდაპირველად ნება მიბოძეთ, გავიხსენო უნგრეთის პატარა ქალაქი ვესპრემი, სადაც 1918 წლის 15 იანვარს დავიბადე. ოთხ და-ძმას შორის უფროსი მე ვიყავი. მშობლები ეკლესიაში ჩვენს რეგულარულ დასწრებას აუცილებლობად მიიჩნევდნენ. დაახლოებით ხუთი წლის რომ გავხდი, რომაულ კათოლიკურ მონასტერში მესას ცერემონიაში ვეხმარებოდი. სახლში ჩემი და-ძმებისთვის მე უნდა ჩამეტარებინა მესა: ჩამეცვა ქაღალდისგან გაკეთებული მღვდლის სამოსი და შემესრულებინა მსახურება.

რვა წლის რომ შევსრულდი, მამამ მიგვატოვა და დედას, ბებიასთან ერთად მოუწია ჩვენზე მზრუნველობის გაწევა. ამ შემთხვევიდან ერთი წლის შემდეგ დედა კიბოთი გარდაიცვალა. დედის სიკვდილის მომდევნო წელს ბავშვები ობოლთა თავშესაფრებსა და საქველმოქმედო სახლებში დაგვანაწილეს. ბოლო ობოლთა თავშესაფარი, სადაც მე ვცხოვრობდი, ბუდაპეშტის მახლობლად მდებარეობდა. მას ხელმძღვანელობდა ფრარ მარისტი (მარიამის ძმები), ფრანგულ კათოლიკურ მასწავლებელთა ორდერი. მე ნამდვილად მიყვარდა ღმერთი, ამიტომ, როცა 13 წელი შემისრულდა, მივიღე მიწვევა მათ რელიგიურ ორდერში სწავლის გასაგრძელებლად.

ინტენსიური რელიგიური წვრთნა

მომდევნო წელს გამაგზავნეს საბერძნეთში, სადაც ვესწრებოდი ფრარ მარისტის სკოლას, რომელიც ფრანგულ ენაზე ტარდებოდა და, რომელმაც მასწავლებლად მომამზადა. ოთხი წლის შემდეგ, 1936 წელს, დავამთავრე კურსი და მივიღე დაწყებითი კლასების მასწავლებლის მოწმობა. კურსის დამთავრების შემდეგ რელიგიური ორდერის ძმობის წევრი გავხდი და სამჯერ გავიმეორე სიღარიბის, მორჩილებისა და უმწიკვლოების აღთქმა. თუმცა ჩვენ, ძმები, რელიგიურ სამოსელს ვატარებდით და კატეხიზისს ვასწავლიდით, ბიბლია არასდროს გვისწავლია.

იმ ზაფხულს ვითხოვე ჩინეთის სკოლაში მასწავლებლად გაგზავნა, რაზეც თანხმობა მომცეს. 1936 წლის 31 ოქტომბერს მარსელიდან (საფრანგეთი) გემით ოკეანეში გავედი. 1936 წლის 3 დეკემბერს შანხაიში ჩავედი. აქედან ჩრდილოეთ ჩინეთში დედაქალაქ პეკინამდე მატარებლით ვიმგზავრე.

მთიან რეგიონში, რომელიც პეკინიდან 5 კილომეტრითაა დაშორებული, ფრარ მარისტის რელიგიურ ორდერს ჰქონდა დიდი სკოლა, საცხოვრებელი სახლი და ფერმის შენობები. ეს ყველაფერი იმპერატორის საზაფხულო რეზიდენციის მახლობლად მდებარეობდა და ამის გამო, აქ იყო საუცხოოდ დამუშავებული ბაღები და ხეხილი. მისვლისთანავე ჩინური და ინგლისური ენების ინტენსიურ სწავლას შევუდექი. მაგრამ ჩვენ ბიბლიას არასდროს არ ვსწავლობდით.

არევ-დარევის შუაგულში

ათას ცხრაას ოცდაათი წლის დასაწყისში იაპონიამ დაიპყრო მანჯურია, რომელიც ჩინეთის ნაწილი იყო. 1937 წლის ივლისში პეკინის მახლობლად იაპონიისა და ჩინეთის ჯარები ერთმანეთს შეეჯახნენ. გამარჯვებულმა იაპონელებმა თავიანთი არჩევანით დაუნიშნეს ჩინელებს ახალი მთავრობა. ამან კი ჩინელების მხრიდან ახალი მთავრობის წინააღმდეგ პარტიზანული ომი გამოიწვია.

რადგან პეკინიდან მოშორებით მდებარე ჩვენს მონასტერს საფრანგეთის იურისდიქციის ქვეშ მყოფ ტერიტორიად სცნობდნენ, იგი უშუალო საბრძოლო მოქმედებებისგან თავისუფალი იყო. მაგრამ ჩვენთან შემთხვევით შემოვარდნილი ქვემეხის ჭურვებისა და საარტილერიო ცეცხლისგან 5 000-ზე მეტი ჩვენს მონასტერს შემოკედლებული ჩინელი დაიჭრა. იმ დროს ქალაქგარეთ არსებულ ტერიტორიებს პარტიზანები უწევდნენ ხელმძღვანელობას.

ათას ცხრაას ოცდაჩვიდმეტი წლის სექტემბერში დაახლოებით 300 შეიარაღებული ჩინელი პარტიზანი ცეცხლს უშენდა ჩვენს შენობებს და იარაღზე, ფულსა და საკვებზე ეჭირა თვალი. მე ვიყავი ერთ-ერთი იმ ათი ევროპელიდან, რომლებიც მძევლებად აიყვანეს. ექვსი დღის შემდეგ, მე პირველ გათავისუფლებულ მძევლებს შორის ვიყავი. დაბინძურებული საკვების მიღების შედეგად დაავვადდი, რის გამოც მთელი თვე ჰოსპიტალში დავყავი.

ჰოსპიტალიდან გამოსვლის შემდეგ რელიგიური ორდერის ხელმძღვანელობის ქვეშ მყოფ სხვა სკოლაში გადამიყვანეს, რომელიც პეკინის შედარებით უფრო უსაფრთხო ადგილას მდებარეობდა. 1938 წლის იანვარში შანხაიში გამაგზავნეს მასწავლებლად, მაგრამ სექტემბერში ისევ პეკინში დავბრუნდი. ერთი სასწავლო წლის გასვლის შემდეგ არ განმიახლებია ჩემი რელიგიური აღთქმა. შვიდი წლის განმავლობაში რელიგიურ ცხოვრებასა და განათლებას ვეწეოდი, მაგრამ ჭეშმარიტების ძებნის წყურვილი ვერ დავიკმაყოფილე. ამიტომ დავტოვე რელიგიური ორდერი, რათა სახლში, ბუდაპეშტში, დავბრუნებულიყავი.

ამ დროისთვის თავს იყრიდა მეორე მსოფლიო ომის ქარტეხილის ღრუბლები. ჩემმა ფრანგმა ხელმძღვანელებმა რკინიგზით ტრანსციმბირული მოგზაურობა შემომთავაზეს, ეს გზა კი საბჭოთა კავშირის გავლით გადიოდა. სწორედ ამ მოგზაურობისას 1939 წლის 27 აგვისტოს გავიარე მოსკოვში, სადაც ნაცისტური დროშებით შემკული კრემლის კედლები ვნახე.

ომის ქარცეცხლში გახვეული მსოფლიო

ბუდაპეშტში 1939 წლის 31 აგვისტოს დავბრუნდი. მომდევნო დღეს გერმანია პოლონეთში შევიდა; დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი. მოგვიანებით გერმანიამ დაარღვია საბჭოთა კავშირთან დადებული თავდაუსხმელობის პაქტი და 1941 წლის 22 ივნისს ჰიტლერის ჯარები საბჭოთა კავშირში შეიჭრნენ. ისინი მოსკოვის გარეუბნებს მიადგნენ, მაგრამ ქალაქის აღება ვერ მოახერხეს.

უნგრეთის მთავრობამ გერმანიასთან მშვიდობის ხელშეკრულებას მოაწერა ხელი და გერმანიის ჯარებს ნება დართეს უნგრეთის გავლით თავისუფლად გაევლოთ. 1942 წელს დავქორწინდი, ხოლო 1943 წელს უნგრეთის ჯარში გამიწვიეს. 1944 წლის მარტში გერმანია თავს დაესხა უნგრეთს, ვინაიდან საბრძოლო მოქმედებებში უნგრეთის მხარდაჭერამ ჰიტლერი ვერ დააკმაყოფილა. იმ წელს დაიბადა ჩემი ვაჟი. ბუდაპეშტი ინტენსიურად იბომბებოდა; ამიტომ ცოლ-შვილი ქალაქგარეთ, ცოლის მშობლებთან, საცხოვრებლად გადავიყვანე.

ომის მსვლელობა შეიცვალა და 1944 წლის 24 დეკემბერს ბუდაპეშტში საბჭოთა კავშირის მოწინავე ჯარები შემოვიდნენ. მე რუსებმა დამატყვევეს და სამხედრო ტყვედ ამიყვანეს. ათასობით ტყვეებს ბაიამდე (უნგრეთი) ასობით კილომეტრის მარშით გავლას გვაიძულებდნენ. შემდეგ ფურგონში გვყრიდნენ და ტიმიშოარაში გადავყავდით, სადაც დიდ საკონცენტრაციო ბანაკში გვიყრიდნენ თავს. 1945 წლის დასაწყისში 45 000 პატიმრიდან სულ მცირე 20 000 მუცლის ტიფის ეპიდემიის დროს მაღალი სიცხისგან დაიღუპა.

აგვისტოში 25 000 ტიფს გადარჩენილები შავ ზღვაზე წაიყვანეს. იქიდან დაახლოებით 20 000 საბჭოთა კავშირში გადაიყვანეს. მაგრამ სხვა 5 000-დან ზოგი, რომელიც ავად იყო, ჩემი ჩათვლით, უნგრეთში დააბრუნეს და გაათავისუფლეს. ამგვარად, ტყვეობის რვა საშინელი თვე დასრულდა. რამდენიმე კვირის შემდეგ ისევ ჩემს ცოლ-შვილთან ერთად ბუდაპეშტში დავბრუნდი საცხოვრებლად.

ომის შემდგომ წლებში მრავალი ადამიანის ტანჯვა-წვალება გაგრძელდა. სურსათი არ იშოვებოდა, ადგილი ჰქონდა უზარმაზარ ინფლაციას. ერთი უნგრული პინგიუს ღირებულება 1938 წელს უფრო მეტი იყო, ვიდრე 1946 წელს ერთი ნონილიონის (1 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000). გარკვეული დროის შემდეგ სარკინიგზო ოფისში სამუშაო მივიღე, რამაც ჩვენი ოჯახის მდგომარეობა გააუმჯობესა.

ჭეშმარიტების პოვნა

ათას ცხრაას ორმოცდათხუთმეტ წელს ბუდაპეშტში ჩვენი სახლის შენობაში მცხოვრებმა ერთ-ერთმა იეჰოვას მოწმემ ჩემს მეუღლე ანასთან ბიბლიაზე დაიწყო საუბარი. ჩემი ინტერესი გამოიწვია ანას ნათქვამმა, რომ ბიბლია არ ასწავლის ჯოჯოხეთის, როგორც საწამებელი ადგილის შესახებ (ეკლესიასტე 9:5, 10; საქმეები 2:31). როგორც კათოლიკეს, მე არასდროს მისწავლია ბიბლია, მაშინაც კი, როცა საეკლესიო სკოლის სპეციალურ მომზადებას გავდიოდი. მე უბრალოდ მივიღე არაბიბლიური კათოლიკური სწავლებები და მათ შორის ჯოჯოხეთის ცეცხლის შესახებ სწავლებაც. ახლა უკვე ბიბლიის ჭეშმარიტებებისადმი სიყვარული გამიჩნდა, განსაკუთრებით კი ღვთის სამეფოსა და იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ შეასრულებდა ეს სამეფო ღვთის განზრახვას დედამიწის სამოთხედ გარდაქმნის შესახებ (მათე 6:9, 10; ლუკა 23:42, 43; გამოცხადება 21:3, 4). ასეთი ბედნიერება არასდროს მიგვრძნია.

იმ დროს უნგრეთში იეჰოვას მოწმეები დევნას განიცდიდნენ და ღვთის სამეფოს შესახებ გაბედულად სწავლებისთვის აპატიმრებდნენ. მე წავიკითხე იეჰოვას მოწმეთა ყველა ლიტერატურა, რომლის პოვნაც უნგრულ ენაზე შეიძლებოდა და აგრეთვე შემეძლო გამომეყენებინა ინგლისურ და ფრანგულ ენაზე მათი გამოცემული ის პუბლიკაციები, რომლებიც უნგრულ ენაზე არ იყო გადათარგმნილი. რამდენად კმაყოფილი ვიყავი იმით, რომ ეს სხვა ენები ნასწავლი მქონდა!

უნგრეთში 1956 წლის ოქტომბერში რუსეთის მიერ თავსმოხვეული კომუნისტური მმართველობის წინააღმდეგ აჯანყება მოხდა. ბუდაპეშტში ინტენსიური ბრძოლები მიმდინარეობდა. მრავალი პატიმარი და მათ შორის იეჰოვას მოწმეებიც ციხიდან გათავისუფლებულ იქნენ. ამ დროის განმავლობაში მე და ჩემმა ცოლმა იეჰოვა ღმერთისადმი მიძღვნა ნათლობით დავასიმბოლოეთ. ერთი კვირის შემდეგ რუსულმა რაზმებმა რევოლუცია ჩაახშეს. ციხიდან გათავისუფლებული იეჰოვას მოწმეები კვლავ დააპატიმრეს.

შესანიშნავი უპირატესობები

რადგან სამქადაგებლო საქმიანობის ზედამხედველ პასუხისმგებელ იეჰოვას მოწმეთა უმრავლესობა დაპატიმრებული იყო, ერთი თანაქრისტიანი მოვიდა ჩემთან და მკითხა, შევძლებდი თუ არა ჩვენი ბიბლიური ლიტერატურის თარგმნას. პირველად შვეიცარიიდან გამოგზავნილი საიდუმლო წერილი მომცეს, რომელიც საფრანგეთში დაბეჭდილ „საგუშაგო კოშკის“ სტატიებს შეიცავდა. მე ისინი უნგრულ ენაზე გადავთარგმნე და შემდეგ კრებებისთვის თარგმნილი სტატიების ასლები გაკეთდა.

როცა უნგრეთის ფილიალის მსახური იანოშ კონრედი ქრისტიანული ნეიტრალიტეტისთვის 12 წლიანი პატიმრობის შემდეგ, 1959 წელს, ციხიდან გაათავისუფლეს, მე მთარგმნელად დამნიშნეს. შემდეგ ინგლისური მასალა მივიღე გადასათარგმნად. ჩვეულებრივ, ამ მასალებს უცნობი ქალი მაძლევდა. ამგვარად, თუ დამიჭერდნენ და მაწამებდნენ, მე ვერ ვიტყოდი, თუ ვინ იყო ის.

მას მერე, რაც მე გადავთარგმნიდი „საგუშაგო კოშკს“, ძმა კონრედს მისი სიზუსტე უნდა შეემოწმებინა. შემდეგ დები გადათარგმნილ ტექსტს ძალიან თხელ ქაღალდზე ბეჭდავდნენ და ასლის გადასაღები ქაღალდის გამოყენებით 12 ასლს ამზადებდნენ. ამგვარად, ზოგჯერ „საგუშაგო კოშკის“ შესწავლაზე ყველას ჰქონდა დაბეჭდილი გაკვეთილის საკუთარი ასლი. შემდეგ ისინი თავიანთ ასლებს სხვა შემსწავლელ ჯგუფებს აძლევდნენ. მაგრამ ხშირად მთელი ჯგუფისთვის „საგუშაგო კოშკის“ მხოლოდ ერთი ასლის გაკეთებას ვახერხებდით. ამიტომ ბიბლიური განხილვიდან სრული სარგებლის მიღების მიზნით, ყველა დამსწრე ძალიან ყურადღებით უნდა ყოფილიყო და ჩანაწერები უნდა გაეკეთებინა.

ათას ცხრაას ორმოცდათექვსმეტი წლიდან, როცა მე თარგმნა დავიწყე, 1978 წლამდე უნგრულ ენაზე მხოლოდ მანქანაზე დაბეჭდილი „საგუშაგო კოშკი“ ვრცელდებოდა. 1978 წლიდან 1990 წლამდე „საგუშაგო კოშკის“ მიმეოგრაფიული ასლები გვქონდა. და რა დიდი კურთხევა იყო, როცა 1990 წლის იანვრიდან ვღებულობდით უნგრულ ენაზე დაბეჭდილ შესანიშნავ ფერად ჟურნალებს: „საგუშაგო კოშკი“ და „გამოიღვიძეთ!“

კომუნისტური მმართველობის დროს ყველას უნდა ემუშავა. ამიტომ დაახლოებით 22 წლის ასაკიდან 1978 წელს პენსიაზე გასვლამდე მე სამუშაოდან თავისუფალ დროს ვთარგმნიდი. ეს, ჩვეულებრივ, დილით ადრე და საღამოს გვიან ღამემდე ხდებოდა. პენსიაში გასვლის შემდეგ სრული დროით ვმსახურობდი მთარგმნელად. იმ დროს ოფიციალური აკრძალვის გამო ყველა მთარგმნელი სახლში მუშაობდა, რის გამოც მთარგმნელებისთვის ძნელი იყო ერთმანეთს დავკავშირებოდით. 1964 წელს ერთდროულად ყველა მთარგმნელს სახლში მოულოდნელად თავს დაესხა პოლიცია და ჩვენი მასალების კონფისკაცია გააკეთა. ამის შემდეგ წლების განმავლობაში პოლიციელების სტუმრობა ხშირი იყო.

სასწაულებრივი კურთხევები

ათას ცხრაას სამოცდაცხრა წელს პასპორტზე ჩემი მოთხოვნა დააკმაყოფილეს, ამიტომ მე და იანოშ კონრედს შეგვეძლო უნგრეთიდან პარიზში წავსულიყავით და დავსწრებოდით იეჰოვას მოწმეთა საერთაშორისო კონგრესს დევიზით: „მშვიდობა დედამიწაზე“. რამხელა კურთხევა იყო სხვა ქვეყნებიდან მოსულ თანამორწმუნეებთან შეხვედრა და იეჰოვას მოწმეთა ბერნის (შვეიცარია) ფილიალში ძმებსა და დებთან რამდენიმე დღის გატარება. 1970 წელს მრავალმა უნგრელმა მოწმემ შეძლო ავსტრიასა და შვეიცარიაში კონგრესებზე დასწრება.

სამთავრობო შეზღუდვების რამდენიმე წლის შემდეგ, 1986 წელს, კამარაერდიოს ახალგაზრდულ პარკში (ბუდაპეშტი) პირველად ჩატარდა მთავრობის მიერ ოფიციალურად დაშვებული კონგრესი. ოთხი ათასზე მეტ დამსწრეს თვალები სიხარულის ცრემლებით ჰქონდა სავსე, როცა ესალმებოდნენ თავიანთ ძმებსა და დებს და კითხულობდნენ წარწერას: „კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩვენს კონგრესზე“, რომელიც პარკის შესასვლელში იყო გაკეთებული.

ბოლოს, 1989 წლის 27 ივნისს, მთავრობამ იეჰოვას მოწმეები კანონიერად აღიარა. ეს ახალი ამბავი ტელევიზიითა და რადიოთი გადაიცა, რამაც ჩვენს ძმებსა და დებს დიდი სიხარული მოუტანა. იმ წელს ყოველგვარი აკრძალვისგან თავისუფლებმა, ჩვენი მოღვაწეობის აკრძალვიდან დაახლოებით 40 წლის შემდეგ, პირველად ჩავატარეთ საოლქო კონგრესი. 10 000-ზე მეტმა პიროვნებამ მოიყარა თავი ბუდაპეშტის კონგრესზე და ათასებზე მეტი ქვეყანაში ოთხ სხვა ადგილზე ჩატარებულ კონგრესს ესწრებოდა. ო, როგორ აღმაფრთოვანა ჩემი უმცროსი ძმის ლაზლიუსა და მისი ცოლის მონათვლის ხილვამ ბუდაპეშტში!

შემდეგ 1991 წლის ივლისში განვიცადეთ საოცარი კურთხევა, რომელიც ნებისმიერ ჩვენს სანუკვარ ოცნებას აღემატებოდა — ბუდაპეშტის კონგრესს უზარმაზარ სტადიონზე 40 000-ზე მეტი დელეგატი ესწრებოდა. ამ კონგრესზე მქონდა უპირატესობა, გადამეთარგმნა ბრუკლინის მთავარი სამმართველოს წევრების მოხსენებები.

დღეს მე და ანა 40-ზე მეტ ჩვენს ძვირფას და-ძმასთან ერთად ბუდაპეშტის გარეუბანში მდებარე იეჰოვას მოწმეთა შესანიშნავ ფილიალში ვმსახურობთ. აქ მთარგმნელობით განყოფილებაში შესანიშნავი ჯგუფის ახალგაზრდა წევრების გვერდით ვმსახურობ, ხოლო ანა ოჯახის კეთილმოწყობის საქმიანობაში ღებულობს მონაწილეობას.

შვილისთვის ბიბლიური ჭეშმარიტების გადაცემის ჩვენი მცდელობის მიუხედავად, ზრდასრულ ასაკში მან არ მიიღო ის. მაგრამ ის კარგად არის განწყობილი ჭეშმარიტების მიმართ და იმედი გვაქვს, რომ დროთა განმავლობაში დაიწყებს იეჰოვასადმი მსახურებას.

მე და ჩემი მეუღლე დიდად მადლიერები ვართ, რომ ვიპოვეთ ჭეშმარიტება ჩვენი მოსიყვარულე ღვთის, იეჰოვას, შესახებ და შევძელით 40 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში გვემსახურა მისთვის. (მოგვითხრო ენდრე სენზიემ).

[სურათი 27 გვერდზე]

მე და ჩემი მეუღლე.

    ქართული პუბლიკაციები (1992—2026)
    გამოსვლა
    შესვლა
    • ქართული
    • გაზიარება
    • პარამეტრები
    • Copyright © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
    • ვებგვერდით სარგებლობის წესები
    • კონფიდენციალურობის პოლიტიკა
    • უსაფრთხოების პარამეტრები
    • JW.ORG
    • შესვლა
    გაზიარება