გვინდა, რომ ტანჯვას ბოლო მოეღოს!
კიუს ტანჯვა მაშინ დაიწყო, როცა მამა იმის გამო მოუკლეს, რომ უყურადღებოდ დატოვებული მისი ძროხები მეზობლის სიმინდის ყანაში დახეტიალობდნენ. მოგვიანებით, დედა და მისი ორი და სიკვდილით დასაჯეს — ისინი წითელი ქმერების რეჟიმს ემსხვერპლნენ. შემდეგ კიუმ, თითქოს ამდენი უბედურება არ კმაროდა, დანაღმულ ადგილზე გაიარა და დასახიჩრდა. იგი ჯუნგლებში 16 დღე დახმარებას ელოდა, რის გამოც ფეხის ამპუტაცია დასჭირდა. „სიცოცხლე აღარ მინდოდა“, — თქვა კიუმ.
თქვენ ალბათ შენიშნეთ, რომ უბედურება ყველას შეიძლება დაატყდეს თავს. სტიქიური უბედურებებისა და ძალმომრეობითი დამნაშავეობის მსხვერპლი შეიძლება ნებისმიერი, ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს აღმოჩნდეს; იგივე შეიძლება ითქვას ავადმყოფობაზე, ფიზიკურ უძლურებასა თუ სხვა უბედურებებზე. ჰუმანიტარული ორგანიზაციები დაუღალავად შრომობენ, რომ ააცილონ ადამიანებს ტანჯვა ან, სულ მცირე, შეუმსუბუქონ მათ სატკივარი. მაგრამ სინამდვილეში რას აღწევენ ისინი?
ავიღოთ, მაგალითად ის ფაქტი, რომ დღეს შიმშილის აღმოსაფხვრელად იბრძვიან. გაზეთ „ტორონტო სტარის“ თანახმად, სტიქიური უბედურებების შედეგად ბევრი რჩება საცხოვრებლისა და საკვების გარეშე. მიუხედავად ამისა, ამავე გაზეთში ნათქვამია, რომ „ორგანიზაციების მცდელობას, აღმოფხვრან შიმშილი, წინ ეღობება ძალადობა, რომელიც სულ უფრო მასშტაბური ხდება“.
მოწინავე პოლიტიკოსები, სოციოლოგები და მედიკოსები ყველაფერს აკეთებენ, ტანჯვას რომ ბოლო მოუღონ, მაგრამ ამაოდ. იმ პროგრამებმა, რომელიც ეკონომიკურ აღმავლობას უწყობს ხელს, ვერ აღმოფხვრა სიღარიბე. ვაქცინები, წამლები და თანამედროვე ქირურგიული მეთოდები ბოლოს ვერ უღებს ავადმყოფობას. პოლიციელებს და სამშვიდობო ძალებს არაფრის გაკეთება არ შეუძლიათ სულ უფრო მზარდი ძალადობის წინააღმდეგ.
რატომ არსებობს ამდენი უბედურება? აღელვებს ღმერთს ის, რისი ატანაც ადამიანებს უწევთ? მილიონებმა ამ კითხვებზე მანუგეშებელი პასუხები იპოვეს ბიბლიაში, რასაც მომდევნო სტატიებში განვიხილავთ.