വാച്ച്ടവര്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ ലൈബ്രറി
വാച്ച്ടവര്‍
ഓണ്‍ലൈന്‍ ലൈബ്രറി
മലയാളം
  • ബൈബിൾ
  • പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ
  • യോഗങ്ങൾ
  • g97 12/8 പേ. 24-27
  • യഹോവ ഞങ്ങളുടെ പാത നിരപ്പാക്കി

ഇപ്പോൾ തിരഞ്ഞതിന് ഒരു വീഡിയോയും ലഭ്യമല്ല

ക്ഷമിക്കണം, വീഡിയോ ലോഡ് ചെയ്യുന്നതിൽ ഒരു പിശകുണ്ടായി.

  • യഹോവ ഞങ്ങളുടെ പാത നിരപ്പാക്കി
  • ഉണരുക!—1997
  • ഉപതലക്കെട്ടുകള്‍
  • സമാനമായ വിവരം
  • എനിക്കു ചോദ്യ​ങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു
  • വിവാ​ഹ​വും കുടും​ബ​വും
  • ബൈബിൾസ​ത്യം തേടൽ
  • ബൈബിൾ സത്യം കണ്ടെത്തു​ന്നു
  • രാജ്യ​താ​ത്‌പ​ര്യ​ങ്ങൾ ഒന്നാമ​തു​വെ​ക്കൽ
  • എട്ടു മക്കളെ യഹോവയുടെ വഴികളിൽ വളർത്തുന്നു​—⁠വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതെങ്കിലും സന്തോഷകരമായ ദൗത്യം
    2006 വീക്ഷാഗോപുരം
  • എന്റെ ആത്മീയ ദാഹം ശമിച്ച വിധം
    ഉണരുക!—2003
  • പരിശോധനകളിൽ തളരാതിരുന്നാൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നിശ്ചയം
    വീക്ഷാഗോപുരം യഹോവയുടെ രാജ്യത്തെ പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നു (പഠനപ്പതിപ്പ്‌)—2017
ഉണരുക!—1997
g97 12/8 പേ. 24-27

യഹോവ ഞങ്ങളുടെ പാത നിരപ്പാ​ക്കി

ആയിര​ത്തി​ത്തൊ​ള്ളാ​യി​ര​ത്തി​രു​പ​ത്തി​നാ​ലിൽ സ്വിസ്സി​ലെ സുഗി​ലുള്ള ചാം പട്ടണത്തി​നു സമീപ​മാ​യി​രു​ന്നു എന്റെ ജനനം. ഞങ്ങൾ 13 മക്കളാണ്‌, പത്ത്‌ ആണും മൂന്നു പെണ്ണും. ഏറ്റവും മൂത്തത്‌ ഞാനാ​യി​രു​ന്നു. രണ്ട്‌ ആൺമക്കൾ നന്നേ ചെറു​പ്പ​ത്തിൽ മരിച്ചു പോയി. കടുത്ത സാമ്പത്തി​ക​മാ​ന്ദ്യ​ത്തി​ന്റെ കാലയ​ള​വിൽ ഒരു കൃഷി​യി​ട​ത്തിൽ താമസി​ച്ചി​രുന്ന ഞങ്ങൾക്കെ​ല്ലാം അടിയു​റച്ച കത്തോ​ലി​ക്കാ പരിശീ​ലനം ലഭിച്ചു.

സത്യസ​ന്ധ​നും സദ്‌സ്വ​ഭാ​വി​യും ആയിരു​ന്നെ​ങ്കി​ലും ഡാഡി ഒരു മുൻകോ​പി​യാ​യി​രു​ന്നു. ഒരിക്കൽ, ദുശ്ശങ്ക നിമിത്തം അന്യാ​യ​മാ​യി തന്നെ കുറ്റ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യ​തിന്‌ അദ്ദേഹം അമ്മയെ മർദി​ക്കു​ക​പോ​ലു​മു​ണ്ടാ​യി. അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ വിശ്വ​സ്‌ത​തയെ സംശയി​ക്കു​ന്ന​തി​നു കാരണ​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും ഇല്ലാതി​രു​ന്നി​ട്ടും അയൽപ​ക്ക​ത്തുള്ള സ്‌ത്രീ​ക​ളു​മാ​യി അദ്ദേഹം നർമസ​ല്ലാ​പ​ത്തി​ലേർപ്പെ​ടു​ന്നത്‌ അമ്മയ്‌ക്കു സഹിക്കാ​വ​താ​യി​രു​ന്നില്ല. അതെന്നെ അതീവ ദുഃഖ​ത്തി​ലാ​ഴ്‌ത്തു​മാ​യി​രു​ന്നു.

അമ്മ കടുത്ത അന്ധവി​ശ്വാ​സി​യാ​യി​രു​ന്നു. എന്തിന്‌, നിസ്സാര സംഭവ​ങ്ങ​ളെ​പ്പോ​ലും “ശുദ്ധീ​ക​ര​ണ​സ്ഥ​ല​ത്തുള്ള ദരി​ദ്ര​ദേ​ഹി​കളി”ൽ നിന്നുള്ള അടയാ​ള​മാ​യി അമ്മ വ്യാഖ്യാ​നി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. അത്തരം അന്ധവി​ശ്വാ​സത്തെ ഞാൻ വെറു​ത്തി​രു​ന്നു. എന്നാൽ പുരോ​ഹി​ത​രാ​കട്ടെ, വ്യാജമത ചിന്താ​ഗ​തി​ക്കു വളമേ​കുന്ന വിവരങ്ങൾ വായി​ച്ചു​കേൾപ്പി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ അമ്മയുടെ അന്ധവി​ശ്വാ​സ​ങ്ങളെ പോഷി​പ്പി​ച്ചി​രു​ന്നു.

എനിക്കു ചോദ്യ​ങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു

ബാല്യം​മു​തൽതന്നെ ദൈവ​ത്തെ​യും മനുഷ്യ ജീവന്റെ ഉദ്ദേശ്യ​ത്തെ​യും സംബന്ധി​ച്ചുള്ള ചോദ്യ​ങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനി​ന്നി​രു​ന്നു. യുക്തി​പ​ര​മായ നിഗമ​ന​ങ്ങ​ളിൽ എത്തി​ച്ചേ​രാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും എത്ര​യെത്ര വൈരു​ദ്ധ്യ​ങ്ങ​ളാ​യി​രു​ന്നു! വിശു​ദ്ധൻമാർ, അത്ഭുതങ്ങൾ അങ്ങനെ പലതി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു​മുള്ള കത്തോ​ലി​ക്കാ പ്രസി​ദ്ധീ​ക​ര​ണങ്ങൾ ഞാൻ വായിച്ചു. പക്ഷേ അവയൊ​ന്നും എന്റെ യുക്തിക്ക്‌ നിരക്കു​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നില്ല. ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്ത​ട​യു​ക​യാ​ണെ​ന്നെ​നി​ക്കു തോന്നി.

അത്തരം ചോദ്യ​ങ്ങൾകൊണ്ട്‌ തലപു​ണ്ണാ​ക്കേ​ണ്ടെന്നു ഞങ്ങളുടെ പള്ളിയി​ലെ പുരോ​ഹി​തൻ എന്നെ അനുശാ​സി​ച്ചു. സകലതും അറിയാ​നുള്ള ആഗ്രഹം അഹങ്കാ​രത്തെ ധ്വനി​പ്പി​ക്കു​ന്നെ​ന്നും ഗർവി​ഷ്‌ഠ​രോട്‌ ദൈവം എതിർത്തു​നിൽക്കു​ന്നെ​ന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. വിശേ​ഷി​ച്ചും എന്നിൽ വിരക്തി​യു​ള​വാ​ക്കിയ പഠിപ്പി​ക്കൽ പാപം ഏറ്റുപ​റ​യാ​തെ മരിച്ച ഏതൊ​രു​വ​നെ​യും ദൈവം നിത്യ​മാ​യി അഗ്നിന​ര​ക​ത്തി​ലി​ട്ടു ദണ്ഡിപ്പി​ക്കു​മെ​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നു. ഭൂമു​ഖ​ത്തുള്ള മിക്കവ​രും​തന്നെ എന്നേക്കും ദണ്ഡിപ്പി​ക്ക​പ്പെ​ടു​മെന്ന്‌ അത്‌ അർഥമാ​ക്കി​യ​തി​നാൽ ഞാൻ കൂടെ​ക്കൂ​ടെ ഇങ്ങനെ ചിന്തി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു, ‘ദൈവ​ത്തി​ന്റെ സ്‌നേ​ഹ​വു​മാ​യി ഇതെങ്ങനെ ഒത്തു​പോ​കും?’

കത്തോ​ലി​ക്കാ ആചാര​മായ കുമ്പസാ​ര​ത്തെ​യും ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്‌തു. മോശ​മായ ചിന്തകൾ, പുരോ​ഹി​ത​നോട്‌ ഏറ്റുപ​റ​യേ​ണ്ട​തായ കൊടും പാപമാ​ണെന്ന്‌ കത്തോ​ലി​ക്കാ സ്‌കൂ​ളിൽവെച്ച്‌ ഞങ്ങളോ​ടു പറഞ്ഞ​പ്പോൾ ഞാൻ ഭയാകു​ല​നാ​യി. ‘ഞാൻ എല്ലാം ഏറ്റുപ​റ​ഞ്ഞോ? അതോ എന്റെ കുമ്പസാ​രം അസാധു​വും പാപങ്ങൾ അക്ഷന്തവ്യ​വു​മാ​ക്ക​ത്ത​ക്ക​വണ്ണം എന്തെങ്കി​ലും മറന്നു പോയി​ട്ടു​ണ്ടോ?, ഞാൻ ഓർത്തു​നോ​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. അങ്ങനെ, എന്റെ ഹൃദയ​ത്തിൽ ദൈവ​ത്തി​ന്റെ കരുണ​യും ക്ഷമിക്കാ​നുള്ള സന്നദ്ധത​യും സംബന്ധിച്ച്‌ സംശയ​ത്തി​ന്റെ വിത്തുകൾ വിതയ്‌ക്ക​പ്പെട്ടു.

എന്നെ ദുഃഖ​ത്തി​ന്റെ പടുകു​ഴി​യി​ലാ​ക്കിയ ഇത്തരം ചിന്തകൾക്കെ​തി​രെ മൂന്നു​നാ​ലു വർഷ​ത്തോ​ളം ഞാൻ പൊരു​തി. ദൈവ​വി​ശ്വാ​സം അപ്പാടെ പരിത്യ​ജി​ക്കു​ന്ന​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു​പോ​ലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ ഞാനി​ങ്ങ​നെ​യും ആത്മഗതം ചെയ്യു​മാ​യി​രു​ന്നു, ‘സ്ഥിരോ​ത്സാ​ഹ​ത്തോ​ടെ അന്വേ​ഷി​ക്കുന്ന പക്ഷം, ഞാൻ നിശ്ചയ​മാ​യും സത്യമാർഗം കണ്ടെത്തും.’ ക്രമേണ ദൈവ​ത്തി​ന്റെ അസ്‌തി​ത്വ​ത്തി​ലുള്ള വിശ്വാ​സം വികസി​പ്പി​ച്ചെ​ടു​ത്തെ​ങ്കി​ലും, മതവി​ശ്വാ​സ​ങ്ങ​ളെ​പ്പ​റ്റി​യുള്ള അനിശ്ചി​ത​ത്വം എന്നെ വേട്ടയാ​ടി.

എനിക്കു ലഭിച്ച ബാല്യ​കാല പ്രബോ​ധ​ന​ത്തി​ന്റെ ഫലമായി, “ഈ പാറമേൽ ഞാൻ എന്റെ സഭയെ പണിയും” എന്ന്‌ യേശു​ക്രി​സ്‌തു അപ്പോ​സ്‌ത​ല​നായ പത്രൊ​സി​നോ​ടു പറഞ്ഞ​പ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നത്‌ റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്കാ സഭയാ​യി​രു​ന്നു​വെ​ന്നാണ്‌ ഞാൻ വിശ്വ​സി​ച്ചി​രു​ന്നത്‌. (മത്തായി 16:18) സഭയിലെ നല്ലവശ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം ആത്യന്തി​ക​മാ​യി വിജയം​വ​രി​ക്കു​മെന്നു ഞാൻ വിശ്വ​സി​ച്ചു. അങ്ങനെ, പ്രസ്‌തുത ലക്ഷ്യ​പ്രാ​പ്‌തി​ക്കാ​യി സഭയോ​ടൊ​ത്തു സഹകരി​ക്കാൻ ഞാൻ തീരു​മാ​നി​ച്ചു.

വിവാ​ഹ​വും കുടും​ബ​വും

മൂത്ത മകനെന്ന നിലയിൽ പിതാ​വി​നോ​ടൊ​ത്തു ഞാൻ കൃഷി​പ്പ​ണി​ക​ളി​ലേർപ്പെട്ടു. നേരേ ഇളയ അനുജൻ എന്റെ സ്ഥാന​മേ​റ്റെ​ടു​ക്കാൻ പ്രാപ്‌ത​നാ​യ​പ്പോൾ, ഞാനൊ​രു കത്തോ​ലി​ക്കാ കാർഷിക വിദ്യാ​പീ​ഠ​ത്തിൽ ചേർന്നു. അവി​ടെ​നി​ന്നു ബിരു​ദാ​ന​ന്ത​ര​ബി​രു​ദം കരസ്ഥമാ​ക്കി. പിന്നീട്‌, ഞാനൊ​രു വിവാ​ഹ​പ​ങ്കാ​ളി​യെ തേടി​ത്തു​ടങ്ങി.

എന്റെ പെങ്ങളാണ്‌ മരിയയെ എനിക്കു പരിച​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി​ത്ത​ന്നത്‌. തനിക്ക്‌, നിത്യ​ജീ​വ​നാ​യി ഒരുമി​ച്ചു കിണഞ്ഞു പരി​ശ്ര​മി​ക്കാ​നാ​കുന്ന ഒരു ഭർത്താ​വി​നാ​യി അവൾ പ്രാർഥി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നെന്നു ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കി. വിവാ​ഹ​ക്കു​റി​പ്പിൽ ഞങ്ങളി​ങ്ങനെ എഴുതി: “സ്‌നേ​ഹ​ത്തിൽ ഏകീകൃ​ത​രാ​യി ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടി തേടുന്നു, ദൈവ​ത്തിൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പി​ക്കു​ന്നു. നിത്യാ​നു​ഗ്രഹം ലാക്കാക്കി ജീവി​ത​പ​ന്ഥാ​വിൽ ഒരുമി​ച്ചു ചരിക്കു​ന്നു.” 1958 ജൂൺ 26-ന്‌ സൂറി​ച്ചി​ന​ടു​ത്തുള്ള ഫാർ ചാപ്പലിൽവെച്ച്‌ ഞങ്ങൾ വിവാ​ഹി​ത​രാ​യി.

ഞാനും മരിയ​യും സമാന പശ്ചാത്ത​ല​ങ്ങ​ളിൽ നിന്നു​ള്ള​വ​രാ​യി​രു​ന്നു. ആഴമായ മതാവ​ബോ​ധ​മുള്ള ഒരു കുടും​ബ​ത്തി​ലെ ഏഴു മക്കളിൽ മൂത്തവ​ളാ​യി​രു​ന്നു അവൾ. കൃഷി​പ്പണി, പഠനം, പള്ളിയിൽപോക്ക്‌ എന്നിവ​യൊ​ക്കെ​യാ​യി തിരക്കുള്ള ഒരു ജീവി​ത​മാ​യി​രു​ന്നു അവരു​ടേത്‌. അതു​കൊണ്ട്‌ കളിച്ചു​ന​ട​ക്കാൻ ഒട്ടും സമയമി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. വിവാ​ഹ​ത്തെ​ത്തു​ടർന്നുള്ള ആദ്യ വർഷങ്ങൾ ആയാസ​ക​ര​മാ​യി​രു​ന്നു. മതകാ​ര്യാ​ദി​കളെ ചുറ്റി​പ്പ​റ്റി​യുള്ള എന്റെ നിരവധി ചോദ്യ​ങ്ങൾ നിമിത്തം, താൻ ശരിയായ ആളെത്ത​ന്നെ​യാ​ണോ വിവാഹം കഴിച്ച​തെന്ന്‌ മരിയ സംശയി​ച്ചു. സഭാപ​ഠി​പ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളെ​യോ, യുദ്ധ​ത്തെ​യും കുരി​ശു​യു​ദ്ധ​ങ്ങ​ളെ​യും മതവി​ചാ​ര​ണ​ക​ളെ​യും അതു പിന്താ​ങ്ങു​ന്ന​തി​നെ​യോ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ അവൾ കൂട്ടാ​ക്കി​യില്ല. എന്നിരു​ന്നാ​ലും ഞങ്ങളി​രു​വ​രും ദൈവ​ത്തിൽ ആശ്രയി​ച്ചു. കഴിവി​ന്റെ പരമാ​വധി അവന്റെ ഹിതം നിവർത്തി​ക്കാൻ അശ്രാന്ത പരി​ശ്രമം ചെയ്യു​ന്നി​ട​ത്തോ​ളം കാലം അവൻ കൈ​വെ​ടി​യു​ക​യി​ല്ലെ​ന്നുള്ള ബോധ്യം ഞങ്ങൾക്കു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

1959-ൽ കിഴക്കൻ സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡി​ലെ ഹൊം​ബർഗി​നു സമീപ​ത്താ​യി ഞങ്ങൾ ഒരു കൃഷി​യി​ടം പാട്ടത്തി​നെ​ടു​ത്തു. അവിടെ ഞങ്ങൾ 31 വർഷം താമസി​ച്ചു. 1960 മാർച്ച്‌ 6-ന്‌ ഞങ്ങളുടെ മൂത്ത മകൻ യോ​സേഫ്‌ പിറന്നു. അവനെ​ത്തു​ടർന്ന്‌ ആറു ആൺകു​ട്ടി​ക​ളും ഒരു പെൺകു​ട്ടി​യും ഞങ്ങൾക്കു ജനിച്ചു. മകളുടെ പേർ റായേൽ എന്നായി​രു​ന്നു. രൂഢമൂ​ല​മായ തത്ത്വങ്ങ​ളോ​ടു വിശ്വ​സ്‌തത പുലർത്തുന്ന, നീതി​നി​ഷ്‌ഠ​യായ, മുഖപ​ക്ഷ​മി​ല്ലാത്ത ഒരു അമ്മയാണു താനെന്നു മരിയ സ്വയം തെളി​യി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. അവൾ കുടും​ബ​ത്തി​നൊ​രു യഥാർഥ അനു​ഗ്ര​ഹ​മാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടുണ്ട്‌.

ബൈബിൾസ​ത്യം തേടൽ

കാല​ക്ര​മേണ മതപഠി​പ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള ഞങ്ങളുടെ അജ്ഞത കൂടു​തൽക്കൂ​ടു​തൽ അസഹനീ​യ​മാ​യി​ത്തീർന്നു. 1960-കളുടെ അവസാ​ന​മാ​യ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും ഞങ്ങൾ കാത്തലിക്ക്‌ പീപ്പിൾസ്‌ ഹൈസ്‌കൂ​ളി​ലെ പ്രഭാ​ഷ​ണ​ങ്ങ​ളിൽ പങ്കെടു​ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ മുമ്പെ​ന്ന​ത്തെ​ക്കാ​ളും ആശയക്കു​ഴ​പ്പ​ത്തോ​ടെ​യാ​യി​രു​ന്നു വീട്ടി​ലേക്കു മടങ്ങുക. തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​പ​ര​മായ തെളി​വു​കൾക്കു പകരം പ്രസം​ഗകർ സ്വന്തം വീക്ഷണ​ങ്ങ​ളാണ്‌ കൊട്ടി​ഘോ​ഷി​ച്ചത്‌. 1970-കളുടെ ആരംഭ​ത്തിൽ, യേശു​വി​ന്റെ പിൻവ​രുന്ന വാക്കു​ക​ളെ​പ്പറ്റി ഞാൻ ചിന്തിച്ചു: “നിങ്ങൾ പിതാ​വി​നോ​ടു അപേക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തൊ​ക്കെ​യും അവൻ എന്റെ നാമത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു തരും. . . . അപേക്ഷി​പ്പിൻ . . . നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും.”—യോഹ​ന്നാൻ 16:23, 24.

ദൈവ​വ​ച​ന​ത്തി​ലെ മേൽപ്ര​സ്‌താ​വിച്ച വാഗ്‌ദാ​നം കൂടെ​ക്കൂ​ടെ ഇപ്രകാ​രം പ്രാർഥി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ എന്നെ പ്രേരി​പ്പി​ച്ചു: “പിതാവേ, കത്തോ​ലി​ക്കാ സഭയാണ്‌ സത്യമ​ത​മെ​ങ്കിൽ, അങ്ങ്‌ ദയവായി അതെനി​ക്കു വ്യക്തമാ​ക്കി​ത്ത​രേ​ണമേ. വ്യാജ​മാ​ണെ​ങ്കിൽ അതും സ്‌പഷ്ട​മാ​ക്കേ​ണമേ. ഞാനത്‌ എല്ലാവ​രെ​യും അറിയി​ക്കും.” യേശു​വി​ന്റെ ഗിരി​പ്ര​ഭാ​ഷ​ണ​ത്തി​ലെ, “യാചി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടേ​യി​രി​പ്പിൻ” എന്ന പ്രസ്‌താ​വന മനസ്സിൽപ്പി​ടി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ ഞാൻ വീണ്ടും​വീ​ണ്ടും അപേക്ഷി​ച്ചു.—മത്തായി 7:7 8, NW.

മരിയ​യു​മാ​യു​ള്ള എന്റെ സംഭാ​ഷണം—പ്രത്യേ​കിച്ച്‌ “വിശു​ദ്ധൻമാ​രെ” ആരാധി​ക്കൽ, വെള്ളി​യാഴ്‌ച നൊയമ്പ്‌ തുടങ്ങിയ വിഷയ​ങ്ങ​ളിൽ കത്തോ​ലി​ക്കാ പഠിപ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളിൽ 1960-കളിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു​ള്ളവ—അവളിൽ സംശയം നാമ്പെ​ടു​ക്കാ​നി​ട​യാ​ക്കി. 1970-ലെ വസന്ത കാലത്ത്‌ ഒരുനാൾ കുർബാ​ന​യു​ടെ സമയത്ത്‌ അവളി​ങ്ങനെ പ്രാർഥി​ച്ചു: “ഓ ദൈവമേ, നിത്യ​ജീ​വ​നി​ലേ​ക്കുള്ള പാത അങ്ങ്‌ ഞങ്ങൾക്കു കാണി​ച്ചു​ത​രേ​ണമേ. ശരിയായ വഴി ഏതെന്നു ഞങ്ങൾക്ക​റി​യില്ല. ഞാൻ എന്തു​വേ​ണ​മെ​ങ്കി​ലും തിരു​മു​മ്പിൽ സമർപ്പി​ക്കാം. പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ കുടും​ബ​ത്തിന്‌ അങ്ങ്‌ ശരിയായ മാർഗം കാണിച്ചു തരേണമേ.” ഞങ്ങളുടെ പ്രാർഥന ദൈവം കേട്ടി​രി​ക്കു​ന്നെന്നു മനസ്സി​ലാ​ക്കു​ന്ന​തു​വരെ അവളുടെ പ്രാർഥന ഞാനും എന്റെ പ്രാർഥന അവളും അറിഞ്ഞി​രു​ന്നില്ല.

ബൈബിൾ സത്യം കണ്ടെത്തു​ന്നു

1970-ന്റെ ആരംഭ​ത്തിൽ ഒരു ഞായറാഴ്‌ച രാവിലെ പള്ളിയിൽനി​ന്നു മടങ്ങി​യെ​ത്തിയ ഞങ്ങൾ, വാതി​ലിൽ ആരോ മുട്ടു​ന്നതു കേട്ടു. പത്തുവ​യ​സ്സു​കാ​ര​നായ മകനോ​ടൊ​പ്പം വാതിൽക്കൽനിന്ന മനുഷ്യൻ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളിൽ ഒരുവ​നാ​യി സ്വയം പരിച​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി. ഞാനൊ​രു ബൈബിൾ ചർച്ചയ്‌ക്കു സമ്മതം​മൂ​ളി. തന്റെ പക്ഷം തെറ്റാ​ണെന്ന്‌ അദ്ദേഹ​ത്തെ​ക്കൊണ്ട്‌ സമ്മതി​പ്പി​ക്കാൻ അനായാ​സം കഴിയു​മെ​ന്നാണ്‌ ഞാൻ വിചാ​രി​ച്ചത്‌. എന്തെന്നാൽ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളെ​ക്കു​റിച്ച്‌ എന്നോടു പറഞ്ഞി​രു​ന്ന​തിൽനിന്ന്‌ അവരത്ര അറിവു​ള്ള​വ​രാ​ണെന്നു ഞാൻ കരുതി​യി​രു​ന്നില്ല.

ഞങ്ങളുടെ ചർച്ച രണ്ടു മണിക്കൂർ ദീർഘി​ച്ചെ​ങ്കി​ലും ആശാവ​ഹ​മായ ഫലങ്ങ​ളൊ​ന്നു​മു​ണ്ടാ​യില്ല. പിറ്റേ ഞായറാ​ഴ്‌ച​യും അതു തന്നെയാ​യി​രു​ന്നു അവസ്ഥ. മൂന്നാ​മത്തെ ചർച്ചയ്‌ക്കാ​യി ഞാൻ കാത്തി​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ ആ സാക്ഷി വന്നില്ല. ഈ ചർച്ച​കൊണ്ട്‌ കാര്യ​മി​ല്ലെന്ന്‌ അദ്ദേഹം തിരി​ച്ച​റി​ഞ്ഞി​ട്ടു​ണ്ടാ​കു​മെന്നു മരിയ പറഞ്ഞു. രണ്ടാഴ്‌ച​യ്‌ക്കു​ശേഷം അദ്ദേഹം മടങ്ങി​വ​ന്ന​പ്പോൾ എനിക്കു വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. പെട്ടെന്നു ഞാനി​ങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “35 വർഷമാ​യി നരകം സംബന്ധിച്ച്‌ ഞാൻ ചിന്താ​ക്കു​ഴ​പ്പ​ത്തി​ലാണ്‌. സ്‌നേ​ഹ​വാ​നായ ദൈവം തന്റെ സൃഷ്ടി​കളെ അങ്ങനെ ക്രൂര​മാ​യി ദണ്ഡിപ്പി​ക്കു​മെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ ഉൾക്കൊ​ള്ളാ​നാ​കു​ന്നില്ല.”

“താങ്കൾ പറഞ്ഞത്‌ ശരിയാണ്‌,” സാക്ഷി പ്രതി​വ​ചി​ച്ചു. “നരകം ഒരു ദണ്ഡന സ്ഥലമാ​ണെന്നു ബൈബിൾ പഠിപ്പി​ക്കു​ന്നില്ല.” കത്തോ​ലി​ക്കാ ബൈബി​ളിൽ മിക്ക​പ്പോ​ഴും “നരകം” എന്നു പരിഭാ​ഷ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യി​രി​ക്കുന്ന ഷീയോൾ, ഹേഡീസ്‌ എന്നീ എബ്രായ, ഗ്രീക്കു​പ​ദങ്ങൾ പരാമർശി​ക്കു​ന്നത്‌ കേവലം പൊതു​ശ​വ​ക്കു​ഴി​യെ​യാ​ണെന്ന്‌ അദ്ദേഹം വ്യക്തമാ​ക്കി. (ഉല്‌പത്തി 37:35; ഇയ്യോബ്‌ 14:13; പ്രവൃ​ത്തി​കൾ 2:31) കൂടാതെ, മാനു​ഷ​ദേഹി മർത്യ​മാ​ണെ​ന്നും പാപത്തി​ന്റെ ശമ്പളം ദണ്ഡനമല്ല പിന്നെ​യോ മരണമാ​ണെ​ന്നും തെളി​യി​ക്കുന്ന തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​ക​ളും അദ്ദേഹം വായി​ച്ചു​കേൾപ്പി​ച്ചു. (യെഹെ​സ്‌കേൽ 18:4; റോമർ 6:23) എന്റെ മുഴു ജീവി​ത​വും വ്യാജമത പഠിപ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളാൽ അന്ധമാ​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നെന്ന്‌ ഞാൻ വ്യക്തമാ​യും മനസ്സി​ലാ​ക്കി​ത്തു​ടങ്ങി. അതോടെ സഭയുടെ ഇതര ഉപദേ​ശ​ങ്ങ​ളും തെറ്റാ​യി​രി​ക്കു​മോ​യെന്നു ഞാൻ ചിന്തി​ക്കാൻ തുടങ്ങി.

വീണ്ടും വഞ്ചിക്ക​പ്പെ​ടാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹി​ച്ചില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌ ഒരു കത്തോ​ലി​ക്കാ ബൈബിൾ നിഘണ്ടു​വും അഞ്ചു വാല്യ​ങ്ങ​ളുള്ള ഒരു പാപ്പാ​ച​രി​ത്ര​വും ഞാൻ വാങ്ങി. ഈ പ്രസി​ദ്ധീ​ക​ര​ണ​ങ്ങൾക്ക്‌ ഇമ്പ്രി​മാത്ത്‌, അതായത്‌ റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്കാ എപ്പിസ്‌കോ​പ്പൽ അധികാ​രി​യു​ടെ മുദ്ര​ണാ​നു​മതി ഉണ്ടായി​രു​ന്നു. പാപ്പാ​മാ​രു​ടെ ചരിത്രം വായി​ച്ച​പ്പോ​ഴാണ്‌ അവരിൽ ചിലർ ലോക​ത്തി​ലെ ഏറ്റവും നികൃ​ഷ്ട​രായ കുറ്റപ്പു​ള്ളി​ക​ളാ​യി​രു​ന്നെന്നു ഞാനറി​യു​ന്നത്‌! ബൈബിൾ നിഘണ്ടു പരി​ശോ​ധി​ക്കു​ക​വഴി ത്രിത്വം, നരകാഗ്നി, ശുദ്ധീ​ക​ര​ണ​സ്ഥലം തുടങ്ങി സഭയുടെ മറ്റനേകം പഠിപ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളും ബൈബി​ള​ധി​ഷ്‌ഠി​ത​മ​ല്ലെന്നു ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കി.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ സാക്ഷി​ക​ളോ​ടൊത്ത്‌ ഒരു ബൈബി​ള​ധ്യ​യ​ന​ത്തി​നു തയ്യാറാ​യി​രു​ന്നു. ആദ്യ​മൊ​ക്കെ മരിയ അധ്യയ​ന​ത്തി​നി​രു​ന്നത്‌ മര്യാ​ദ​യെ​പ്രതി മാത്ര​മാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ അവൾ താൻ പഠിച്ചത്‌ ഉൾക്കൊ​ണ്ടു. നാലു മാസത്തി​നു ശേഷം ഞാൻ കത്തോ​ലി​ക്കാ സഭ ഉപേക്ഷി​ക്കു​ക​യും ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ മേലാൽ വേദപാ​ഠ​ക്ലാ​സ്സിൽ പങ്കെടു​ക്കു​ക​യി​ല്ലെന്നു പുരോ​ഹി​തനെ അറിയി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. തുടർന്നു​വന്ന ഞായറാഴ്‌ച പുരോ​ഹി​തൻ തന്റെ ഇടവക​ക്കാർക്ക്‌ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു മുന്നറി​യിപ്പ്‌ നൽകി. ബൈബി​ളു​പ​യോ​ഗിച്ച്‌ എന്റെ വിശ്വാ​സം സമർഥി​ക്കാൻ ഞാൻ ഒരുക്ക​മാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും അത്തര​മൊ​രു ചർച്ചയ്‌ക്കു പുരോ​ഹി​തൻ ഒരുക്ക​മാ​യി​രു​ന്നില്ല.

അതേത്തു​ടർന്നു ഞങ്ങൾ ത്വരി​ത​ഗ​തി​യിൽ പുരോ​ഗ​മി​ച്ചു. ഒടുവിൽ, 1970 ഡിസംബർ 13-ന്‌ ഞാനും ഭാര്യ​യും യഹോ​വ​യ്‌ക്കുള്ള ഞങ്ങളുടെ സമർപ്പണം ജലസ്‌നാ​പ​ന​ത്താൽ പ്രതീ​ക​പ്പെ​ടു​ത്തി. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്‌, ക്രിസ്‌തീയ നിഷ്‌പ​ക്ഷ​ത​യു​ടെ പ്രശ്‌ന​ത്തെ​പ്രതി എനിക്കു രണ്ടുമാ​സം ജയിലിൽ കഴി​യേ​ണ്ട​താ​യി​പോ​ലും വന്നു. (യെശയ്യാവ്‌ 2:4) ഭാര്യ​യെ​യും എട്ടു മക്കളെ​യും ആ കുറച്ചു കാല​ത്തേ​ക്കു​പോ​ലും പിരി​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ എളുപ്പ​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. കുട്ടി​കൾക്ക്‌ അപ്പോൾ നാലു​മാ​സം മുതൽ പന്ത്രണ്ട്‌ വയസ്സു​വ​രെയേ പ്രായ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. കൂടാതെ കൃഷി​യി​ട​വും ആടുമാ​ടു​ക​ളും ഞങ്ങൾക്കു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ യഹോ​വ​യു​ടെ സഹായ​ത്താൽ, എന്നെക്കൂ​ടാ​തെ​തന്നെ കാര്യാ​ദി​കൾ നോക്കി​ന​ട​ത്താൻ അവർ പ്രാപ്‌ത​രാ​യി.

രാജ്യ​താ​ത്‌പ​ര്യ​ങ്ങൾ ഒന്നാമ​തു​വെ​ക്കൽ

സുഖമി​ല്ലാ​ത്ത​പ്പോ​ഴ​ല്ലാ​തെ ഒരിക്ക​ലും ഞങ്ങളാ​രും സഭാ​യോ​ഗം മുടക്കു​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. എല്ലാ വലിയ കൺ​വെൻ​ഷ​നു​ക​ളി​ലും സംബന്ധി​ക്കാൻ കഴിയു​മാറ്‌ ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ജോലി​ഭാ​രം ക്രമീ​ക​രി​ച്ചു. താമസി​യാ​തെ കുട്ടി​ക​ളു​ടെ മുഖ്യ വിനോ​ദം തങ്ങൾ ക്രിസ്‌തീയ യോഗ​ങ്ങ​ളിൽ പഠിച്ചത്‌ വീട്ടിലെ മുകളി​ലത്തെ മുറി​യിൽവെച്ച്‌ അഭിന​യി​ക്കു​ന്ന​താ​യി​ത്തീർന്നു. ഉദാഹ​ര​ണ​ത്തിന്‌, അവർ പരസ്‌പരം വിദ്യാർഥി പ്രസം​ഗങ്ങൾ നിയമി​ച്ചു കൊടു​ക്കു​ക​യും അവതര​ണങ്ങൾ പ്രകടി​പ്പി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യു​മാ​യി​രു​ന്നു. സന്തോ​ഷ​ക​ര​മെന്നു പറയട്ടെ, ഞങ്ങളുടെ ആത്മീയ പ്രബോ​ധ​ന​ത്തോട്‌ അവരെ​ല്ലാ​വ​രും പ്രതി​ക​രി​ച്ചു. ഒരു സർക്കിട്ട്‌ സമ്മേള​ന​ത്തിൽവെച്ച്‌ ഞാനും ഭാര്യ​യു​മാ​യി ഒരു സഹോ​ദരൻ അഭിമു​ഖം നടത്തി​യ​തി​ന്റെ സ്‌മരണ ഞാനി​പ്പോ​ഴും താലോ​ലി​ക്കു​ന്നു. ഒരേ നിരയി​ലി​രു​ന്നു​കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങളുടെ എട്ടുമ​ക്ക​ളും—മൂത്തകു​ട്ടി​മു​തൽ ഇളയകു​ട്ടി​വരെ—ഉത്സാഹ​പൂർവം ശ്രദ്ധി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു.

ഞങ്ങളുടെ മുഖ്യ​താ​ത്‌പ​ര്യം കുട്ടി​കളെ “കർത്താ​വി​ന്റെ [യഹോവ] ബാലശി​ക്ഷ​യി​ലും പത്ഥ്യോ​പ​ദേ​ശ​ത്തി​ലും” വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​രു​ന്ന​തി​ലാ​യി​രു​ന്നു. (എഫെസ്യർ 6:4) ടെലി​വി​ഷൻ സെറ്റ്‌ ഒഴിവാ​ക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. തീക്ഷ്‌ണ​മ​തി​ക​ളായ സഹക്രി​സ്‌ത്യാ​നി​കളെ ഞങ്ങൾ കൂടെ​ക്കൂ​ടെ വീട്ടി​ലേക്കു ക്ഷണിക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. കാരണം അവരുടെ അനുഭ​വ​ങ്ങ​ളിൽനി​ന്നും ഉത്സാഹ​ത്തിൽനി​ന്നും കുട്ടി​കൾക്കു പ്രയോ​ജനം നേടാൻ കഴിഞ്ഞി​രു​ന്നു. മറ്റുള്ള​വ​രെ​ക്കു​റി​ച്ചു പരിഗ​ണ​ന​യി​ല്ലാ​തെ സംസാ​രി​ക്കു​ന്ന​തും വിമർശി​ക്കു​ന്ന​തും ഒഴിവാ​ക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധി​ച്ചി​രു​ന്നു. ആരെങ്കി​ലും തെറ്റു​ചെ​യ്യു​ന്ന​പക്ഷം, ഞങ്ങൾ അതേക്കു​റിച്ച്‌ ചർച്ച​ചെ​യ്യു​മാ​യി​രു​ന്നു. പ്രവൃ​ത്തി​യു​ടെ ഗൗരവം കുറയ്‌ക്കുന്ന സാഹച​ര്യ​ങ്ങൾക്കാ​യി ഞങ്ങൾ നോക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒരു സ്ഥിതി​വി​ശേഷം നീതി​പൂർവ​ക​വും ന്യായ​യു​ക്ത​വു​മായ വിധത്തിൽ തൂക്കി​നോ​ക്കാൻ കുട്ടി​കളെ സഹായി​ക്കു​ന്ന​തി​നു ഞങ്ങൾ ശ്രമി​ച്ചി​രു​ന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടി​കളെ മറ്റു യുവജ​ന​ങ്ങ​ളു​മാ​യി തട്ടിച്ചു​നോ​ക്കു​ന്നത്‌ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധാ​പൂർവം ഒഴിവാ​ക്കി​യി​രു​ന്നു. കൂടാതെ, മാതാ​പി​താ​ക്കൾ കുട്ടി​കളെ കൊഞ്ചി​ച്ചു വഷളാ​ക്കു​ക​യോ അവരുടെ കുരു​ത്ത​ക്കേ​ടു​ക​ളു​ടെ ഭവിഷ്യ​ത്തു​ക​ളിൽനിന്ന്‌ അവരെ തടയു​ക​യോ ചെയ്യരു​താ​ത്ത​തി​ന്റെ പ്രാധാ​ന്യ​വും ഞങ്ങൾ തിരി​ച്ച​റി​ഞ്ഞു.—സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 29:21.

എന്നുവ​രി​കി​ലും, കുട്ടി​കളെ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന​തിൽ പ്രശ്‌ന​ങ്ങ​ളി​ല്ലാ​തി​രു​ന്നില്ല. ദൃഷ്ടാ​ന്ത​ത്തിന്‌, ഒരിക്കൽ ഒരു കടയിൽനി​ന്നു പണം കൊടു​ക്കാ​തെ കൽക്കണ്ടം കീശയി​ലാ​ക്കാൻ സഹപാ​ഠി​കൾ അവരെ പ്രേരി​പ്പി​ച്ചു. സംഗതി അറിഞ്ഞ​പ്പോൾ ആ കടയിൽ തിരി​കെ​ച്ചെന്നു പണം കൊടു​ക്കാ​നും ക്ഷമ ചോദി​ക്കാ​നും ഞങ്ങൾ കുട്ടി​ക​ളോ​ടാ​വ​ശ്യ​പ്പെട്ടു. ഇത്‌ കുട്ടി​കൾക്ക്‌ ലജ്ജാക​ര​മാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും അവർ സത്യസ​ന്ധ​ത​യെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ഒരു പാഠം പഠിച്ചു.

പ്രസം​ഗ​വേ​ല​യിൽ ഞങ്ങളെ അനുഗ​മി​ക്കാൻ കേവലം കുട്ടി​ക​ളു​ടെ​മേൽ സമ്മർദം ചെലു​ത്തു​ന്ന​തി​നു പകരം അത്തരം പ്രവർത്ത​ന​ങ്ങൾക്കു മുൻഗണന നൽകി​ക്കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങൾതന്നെ മാതൃക വെച്ചു. ചെയ്‌തു​തീർക്കേണ്ട കൃഷി​പ്പ​ണി​കൾക്കു​മു​പ​രി​യാ​യി ഞങ്ങൾ യോഗ​ങ്ങ​ളെ​യും വയൽശു​ശ്രൂ​ഷ​യെ​യും വെച്ചി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ കുട്ടികൾ കണ്ടു. എട്ടു മക്കളെ​യും യഹോ​വ​യു​ടെ പാതയിൽ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​രാ​നുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഉദ്യമം തീർച്ച​യാ​യും അനു​ഗ്ര​ഹി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു.

ഞങ്ങളുടെ മൂത്ത മകനായ യോ​സേഫ്‌ ഒരു ക്രിസ്‌തീയ മൂപ്പനാ​യി സേവന​മ​നു​ഷ്‌ഠി​ക്കു​ന്നു. അവനും ഭാര്യ​യും അനേക​വർഷ​ങ്ങ​ളോ​ളം യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡ്‌ ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സിൽ സേവി​ച്ചി​ട്ടുണ്ട്‌. തോമ​സും ഒരു മൂപ്പനാണ്‌. അവനും ഭാര്യ​യും പയനി​യർമാ​രാ​യി, അതായത്‌ മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷ​ക​രാ​യി സേവി​ക്കു​ന്നു. സൈക്കിൾ ചാമ്പ്യ​നാ​യുള്ള തന്റെ ജീവി​ത​വൃ​ത്തി ഉപേക്ഷിച്ച ഡാനിയൽ ഒരു മൂപ്പനാണ്‌. അവനും ഭാര്യ​യും മറ്റൊരു സഭയിൽ പയനി​യർമാ​രാണ്‌. ബെനോ​യും ഭാര്യ​യും മധ്യ സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡിൽ സജീവ ശുശ്രൂ​ഷ​ക​രാ​യി തുടരു​ന്നു. അഞ്ചാമ​നായ ക്രിസ്റ്റ്യാൻ ഞങ്ങൾ സംബന്ധി​ക്കുന്ന സഭയിൽ മൂപ്പനാ​യി സേവി​ക്കു​ന്നു. വിവാ​ഹി​ത​നായ അവന്‌ രണ്ടു കുട്ടി​ക​ളു​മുണ്ട്‌. ഫ്രാന്റസ്‌, ബേൺ സഭയിൽ ഒരു പയനി​യ​റും മൂപ്പനു​മാ​യി സേവി​ക്കു​ന്നു. ഒരിക്കൽ സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡ്‌ ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സിൽ സേവി​ച്ചി​രുന്ന ഊർസ്‌ വിവാ​ഹി​ത​നാണ്‌. അവനും ഒരു പയനി​യ​റാ​യി സേവി​ക്കു​ന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഏകപു​ത്രി​യായ റായേ​ലും ഭർത്താ​വും നിരവധി വർഷങ്ങ​ളോ​ളം പയനി​യർമാ​രാ​യി​രു​ന്നു.

കുട്ടി​ക​ളു​ടെ മാതൃക പിൻപ​റ്റി​ക്കൊണ്ട്‌, 1990 ജൂണിൽ ലൗകിക ജോലി​യിൽനി​ന്നു വിരമി​ച്ച​തി​നെ​ത്തു​ടർന്നു ഞാനും ഒരു പയനി​യ​റാ​യി. എന്റെയും കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ​യും ജീവി​ത​ത്തി​ലേക്ക്‌ പിന്തി​രി​ഞ്ഞു നോക്കു​മ്പോൾ യഹോവ ഞങ്ങളുടെ പാത നിരപ്പാ​ക്കി​യി​രി​ക്കു​ന്നെ​ന്നും “സ്ഥലം പോരാ​തെ​വ​രു​വോ​ളം” അവൻ ഞങ്ങളു​ടെ​മേൽ അനു​ഗ്രഹം ചൊരി​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്നെ​ന്നും എനിക്കു തീർച്ച​യാ​യും പറയാൻ കഴിയും.—മലാഖി 3:10.

എന്റെ പ്രിയ​ഭാ​ര്യ​യു​ടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ബൈബിൾവാ​ക്യ​മി​താണ്‌: “നിന്റെ ഭാരം യഹോ​വ​യു​ടെ​മേൽ വെച്ചു​കൊൾക; അവൻ നിന്നെ പുലർത്തും; നീതി​മാൻ കുലു​ങ്ങി​പ്പോ​കു​വാൻ അവൻ ഒരുനാ​ളും സമ്മതി​ക്ക​യില്ല”. (സങ്കീർത്തനം 55:22) എന്റേത്‌ ഇതും “യഹോ​വ​യിൽ തന്നേ രസിച്ചു​കൊൾക; അവൻ നിന്റെ ഹൃദയ​ത്തി​ലെ ആഗ്രഹ​ങ്ങളെ നിനക്കു തരും.” (സങ്കീർത്തനം 37:4) മനോ​ജ്ഞ​മായ ഈ മൊഴി​ക​ളു​ടെ സത്യത ഞങ്ങളി​രു​വ​രും അനുഭ​വി​ച്ച​റി​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്നു. കുട്ടി​ക​ളോ​ടും അവരുടെ കുടും​ബ​ത്തോ​ടു​മൊ​പ്പം ഞങ്ങളുടെ ദൈവ​മായ യഹോ​വയെ സകലനി​ത്യ​ത​യി​ലും സ്‌തു​തി​ക്കു​ക​യാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം.—യോ​സേഫ്‌ ഹെഗ്ലി പറഞ്ഞ​പ്ര​കാ​രം.

    മലയാളം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ (1970-2025)
    ലോഗ് ഔട്ട്
    ലോഗ് ഇൻ
    • മലയാളം
    • പങ്കുവെക്കുക
    • താത്പര്യങ്ങൾ
    • Copyright © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
    • നിബന്ധനകള്‍
    • സ്വകാര്യതാ നയം
    • സ്വകാര്യതാ ക്രമീകരണങ്ങൾ
    • JW.ORG
    • ലോഗ് ഇൻ
    പങ്കുവെക്കുക