ცხოვრება, რომელზეც არასდროს მინანია
მოგვითხრო პაულ ობრისტმა
ათას ცხრაას თორმეტ წელს, როცა ექვსი წლის ვიყავი, დედაჩემი მეხუთე შვილის მშობიარობას გადაჰყვა. ორი წლის შემდეგ ჩვენს ოჯახზე მზრუნველობა ახალგაზრდა მნე ქალმა, ბერტა ვაიბელმა, დაიწყო. ერთი წლის შემდეგ, როცა მამა მასზე დაქორწინდა, ბავშვები დედის კვლავ შეძენით გახარებულები ვიყავით.
ჩვენ ბრუგში, შვეიცარიის გერმანულენოვანი ნაწილის პატარა ქალაქში, ვცხოვრობდით. ბერტა ნამდვილად ქრისტიანი პიროვნება იყო და მე ის ძალიან მიყვარდა. მან ბიბლიის შემსწავლელთა (იეჰოვას მოწმეთა) პუბლიკაციების შესწავლა 1908 წელს დაიწყო, რის შემდეგაც წაკითხულს სხვებსაც უზიარებდა.
ბერტასა და მამის დაქორწინებიდან მალე, 1915 წელს, ბერტასთან ერთად „შემოქმედების ფოტოდრამის“ საყურებლად წავედი. ბიბლიის გულმოდგინე მკვლევართა საერთაშორისო ასოციაციის ამ სლაიდმა და ფილმის ჩვენებამ ჩემს გონებასა და გულში ღრმა კვალი დატოვა. ამ ფილმმა იქ მყოფ სხვა პიროვნებებზეც დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. ბრუგის დარბაზი იმდენად იყო გადაჭედილი, რომ პოლიციამ კარები ჩაკეტა და შემდეგ მოსულები უკან გააბრუნა. მაშინ მისადგმელი კიბის გამოყენებით მრავალი შეეცადა ღია ფანჯრებიდან შენობაში შესვლას, მაგრამ მცირედმა თუ მიაღწია მიზანს.
დედის შესანიშნავი მაგალითი
მაშინ ევროპაში პირველი მსოფლიო ომი მძვინვარებდა და ხალხი მომავალს შიშით შეჰყურებდა. ასე რომ, კარდაკარ ღვთის მანუგეშებელი ცნობით სიარული, როგორც ამას დედა აკეთებდა, კეთილშობილური დავალება იყო. ზოგჯერ დედა ნებას მრთავდა მასთან ერთად მევლო, რაც დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა. ბოლოს, 1918 წელს, დედამ შეძლო წყალში ნათლობით დაესიმბოლოებინა იეჰოვა ღმერთისადმი თავისი მიძღვნა.
მამა დედის ნათლობამდე არ ერეოდა მისი თაყვანისცემის საკითხებში, მაგრამ შემდეგ უკვე წინააღმდეგობის გაწევა დაიწყო. ერთხელ მან ხელი დაავლო მის ბიბლიურ ლიტერატურას და ღუმელში ჩაყარა. დედამ ცეცხლიდან მხოლოდ ბიბლიის გამოტანაღა მოახერხა. მაგრამ მისი შემდგომი მოქმედება გამაოგნებელი იყო. ის მამასთან მივიდა და ჩაეხუტა. მასში არ იყო არავითარი გულისწყრომა მის მიმართ.
დიდად გაოცებული მამა შედარებით დაწყნარდა. მაგრამ დროდადრო მისი წინააღმდეგობა კვლავ იფეთქებდა და ჩვენ ყოველივე ამის ატანა გვიწევდა.
სამუშაო და სულიერი წინსვლა
პარიკმახერის ხელობის შესწავლის სამწლიანი კურსის დამთავრების შემდეგ, 1924 წელს, მე სახლიდან წავედი და შვეიცარიის ფრანგულად მოლაპარაკე ნაწილში სამუშაოზე მოვეწყვე. ამან ფრანგული ენის ცოდნის გაუმჯობესების შესაძლებლობა მომცა. თუმცა გადასვლამ ჩემს სულიერ წინსვლას, გარკვეულწილად, ხელი შეუშალა, ბიბლიური ჭეშმარიტებისადმი სიყვარული არასდროს გამნელებია. ასე რომ, ექვსი წლის შემდეგ სახლში დაბრუნებულმა ბრუგის ქრისტიანული კრების შეხვედრებზე დასწრება დავიწყე.
ცოტა ხნის შემდეგ გადავსახლდი პატარა ქალაქ რაინფელდენში, რომელიც ჩემი სახლიდან 40 კილომეტრით იყო დაშორებული. იქ ჩემი უფროსი დის საპარიკმახეროში ვმუშაობდი, ხოლო სულიერ წინსვლას ბიბლიის მკვლევართა მცირე ჯგუფთან შეხვედრებით ვაგრძელებდი. ერთხელ შუა კვირაში, როცა ბიბლიის შესწავლა დავამთავრეთ, პასუხისმგებელმა უხუცესმა, ძმა ზოდერმა, იკითხა: „ვის აქვს კვირას სამქადაგებლო მსახურებაში მონაწილეობის მიღება დაგეგმილი?“ მე გამოვეხმაურე და დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვინმე წამიყვანდა და მაჩვენებდა, როგორ შეიძლებოდა ამ საქმიანობის შესრულება.
კვირას, როცა ჩვენს უბანს მივაღწიეთ, ძმა ზოდერმა თქვა: „მისტერ ობრისტი აი, აქ იმუშავებს“. თუმცა არასდროს გული ისე არ ამჩქარებია როგორც ახლა, მე დავიწყე ხალხთან სახლებში მისვლა და მათთან ღვთის სამეფოს შესახებ საუბარი (საქმეები 20:20). იმ დროიდან მოყოლებული არასდროს ავკანკალებულვარ სამქადაგებლო საქმიანობის შესრულებისას, რომელიც იესოს ნათქვამის თანახმად, ამ სისტემის აღსასრულამდე უნდა შესრულებულიყო (მათე 24:14). 1934 წლის 4 მარტს, 28 წლის ასაკში, იეჰოვასადმი ჩემი მიძღვნა წყალში ნათლობით დავასიმბოლოვე.
ორი წლის შემდეგ პარიკმახერის ადგილი ვიპოვე ლუგანოში, შვეიცარიის იტალიურად მოლაპარაკე ნაწილში. მიუხედავად იმისა, რომ იტალიური ძალიან ცუდად ვიცოდი, მაშინვე დავიწყე კეთილი ცნობის ქადაგება. და მაინც, ჩემი მსახურების პირველ კვირა დღეს გავავრცელე თან წამოღებული 20 ბუკლეტი. დროთა განმავლობაში შევძელი, თავი მომეყარა რამდენიმე დაინტერესებული პიროვნებისთვის და ჩამომეყალიბებინა „საგუშაგო კოშკის“ შესწავლის ჯგუფი. საბოლოოდ, ამ ჯგუფიდან ზოგი მოინათლა და 1937 წლის თებერვალში ლუგანოში იეჰოვას მოწმეთა კრება ჩამოვაყალიბეთ.
ორი თვის შემდეგ, 1937 წლის აპრილში, მივიღე წერილი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება მკვეთრად შეცვალა. ეს იყო მიწვევა ბეთელში მსახურებისთვის, როგორც ამას რომელიმე ქვეყანაში არსებულ იეჰოვას მოწმეთა ფილიალის შენობებს უწოდებენ. მე მაშინვე მივიღე მიწვევა — გადაწყვეტილება, რომელზეც არასდროს მინანია. ამგვარად დავიწყე 60-წლიანი სრული დროით მსახურება.
მშფოთვარე დღეებში ბეთელში მსახურება
იმ დროს ბეთელი შვეიცარიის დედაქალაქ ბერნში იყო. აქ 14 ენაზე ვბეჭდავდით წიგნებს, ბუკლეტებსა და ჟურნალებს, ხოლო აქედან ის ევროპაში გაჰქონდათ. ერთხელ დაბეჭდილი ლიტერატურა რკინიგზის სადგურზე საზიდარათი მივიტანე, რადგან იმ დროს ავტოფურგონი ყოველთვის არ გვყავდა ჩვენს განკარგულებაში. ბეთელში ჩემი პირველი დანიშნულების ადგილი ასოთასაწყობი განყოფილება იყო, სადაც ვაწყობდით ტყვიის შრიფტებს, რომლიდანაც ბეჭდვა ხდებოდა. მალე მიმღებში დავიწყე მუშაობა და ამასთანავე ბეთელის ოჯახის პარიკმახერადაც ვმსახურობდი.
ათას ცხრაას ოცდაცხრამეტი წლის სექტემბერში დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი და ნაცისტურმა მძაფრმა იერიშმა შიშის ზარი დასცა მთელ ევროპას. შვეიცარია ომში მონაწილე ქვეყნების ცენტრში მყოფი ნეიტრალური ქვეყანა იყო. თავიდან ყოველგვარი ხელის შეშლის გარეშე განვაგრძობდით ჩვენს ქრისტიანულ საქმიანობას. მაგრამ 1940 წლის 5 ივლისს, დღის ორ საათზე, მაშინ, როცა ვესტიბიულში სარეგისტრაციო მაგიდასთან ვიჯექი, გამოჩნდა ერთი სამოქალაქო პიროვნება, რომელსაც თან ახლდა ხიშტიანი შაშხანით შეიარაღებული ჯარისკაცი.
— სად არის ციურხერი? — მჭახე ხმით დაიღრიალა სამოქალაქომ.
იმ დროს ფრანც ციურხერი შვეიცარიის ფილიალში ჩვენი სამქადაგებლო საქმიანობის ორგანიზების ზედამხედველი იყო.
— ვინ კითხულობს? — ვკითხე მე.
მათ მაშინვე ხელი მტაცეს, კიბეებზე ამათრიეს და მიბრძანეს, რომ ციურხერის ოფისთან მიმეყვანა ისინი.
მთელი ბეთელის ოჯახმა — მაშინ ორმოცი ვიყავით — განკარგულება მიიღო, რომ სასადილოში შეკრებილიყო. შენობის გარშემო ოთხი ტყვიამფრქვევი იდგა, ასე რომ, გაქცევას აზრი არ ჰქონდა. შიგნით დაახლოებით 50-მა ჯარისკაცმა შენობის ჩხრეკა დაიწყო. მათი მოლოდინის საპირისპიროდ, სამხედრო სამსახურის წინააღმდეგ მოქმედებაში იეჰოვას მოწმეების ჩარევის ვერავითარი მტკიცება ვერ აღმოაჩინეს. მიუხედავად ამისა, დიდი რაოდენობის ლიტერატურის კონფისკაცია გააკეთეს და ხუთი სამხედრო სატვირთო მანქანით წაიღეს.
როცა მთავრობის ხელმძღვანელებს „საგუშაგო კოშკის“ ცენზორობაზე უარი ვუთხარით, შვეიცარიაში მისი გამოცემა შეწყდა. ეს ნიშნავდა, რომ ბეთელში მსახურებისთვის მხოლოდ მცირე პერსონალი იყო საჭირო და ოჯახის შედარებით ახალგაზრდა წევრებს სთხოვეს, დაეტოვებინათ ბეთელი და გამხდარიყვნენ პიონერები — ასე ეწოდება იეჰოვას მოწმეებს შორის პიროვნებებს, რომლებიც სრული დროით მსახურებას ეწევიან.
პიონერობა ომისდროინდელ პერიოდში
ათას ცხრაას ორმოცი წლის ივლისში დავუბრუნდი შვეიცარიის იტალიურენოვან ნაწილს, ლუგანოს მახლობლად მდებარე ტერიტორიას, სადაც ბეთელში წასვლამდე ვცხოვრობდი. პიონერად დამნიშნეს ამ კათოლიციზმის ერთგულ ტერიტორიაზე, რომელიც იმ დროს ფაშიზმის ძლიერ გავლენაშიც მოექცა.
იშვიათად თუ გავიდოდა დღე ისე, რომ პოლიციას არ გავეჩერებინე და არ ებრძანებინა, რომ მიმეტოვებინა ჩემი სამქადაგებლო საქმიანობა. ერთ დღეს, როცა თავისი ბაღის კარიბჭესთან ქალს ვესაუბრებოდი, სამოქალაქო ტანსაცმელში გამოწყობილმა კაცმა უკნიდან ხელი ჩამავლო, პატრულის მანქანასთან მიმათრია და ლუგანოში წამიყვანა. იქ კი პოლიციას გადამცა. დაკითხვისას მე მათ განვუმარტე, რომ ქადაგების ბრძანება იეჰოვა ღმერთისგან გვქონდა მიღებული.
— აქ, დედამიწაზე, ჩვენ ვიძლევით განკარგულებებს, — კადნიერად განაცხადა პოლიციელმა. — ღმერთს შეუძლია ზეცაში იმბრძანებლოს!
ომის დროს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო იესოს რჩევა „იყავით გონიერნი, როგორც გველები, და უმანკონი, როგორც მტრედები“ (მათე 10:16). ასე რომ, ჩემი ლიტერატურის უმეტეს ნაწილს პერანგის შიგნითა ჯიბეში ვმალავდი. და დარწმუნებული რომ ვყოფილიყავი, რომ არაფერს დავკარგავდი, ისეთ შარვლებს ვატარებდი, რომლებიც მუხლებს ქვემოთ მჭიდროდ მქონდა შემოტკეცილი.
გარკვეული დროის შემდეგ მივიღე მითითება, გადავსულიყავი ენგადინის ველზე, სადაც პოლიციელებთან კატა-თაგვობანას თამაში გაგრძელდა. ეს აღმოსავლეთ შვეიცარიის ალპებში მდებარე მშვენიერი ველია, რომელიც ზამთარში დიდი თოვლით არის დაფარული, რის გამოც ვთხოვე, გამოეგზავნათ თხილამურები, რომლებიც ტერიტორიის შემოვლაში დამეხმარებოდა.
ცივ ზამთარში თხილამურებით მოგზაურობისთვის აუცილებელია თბილი ხელთათმანები. ხშირი ტარების გამო ჩემები სწრაფად გაიცვითა. და რა მადლიერი ვიყავი, როცა ერთ დღეს სრულიად მოულოდნელად ფოსტით მივიღე ამანათი, რომელშიც ხელით ნაქსოვი პულოვერი და თბილი ხელთათმანები იდო! ესენი ქალაქ ბერნის ჩემი ყოფილი კრებიდან ერთ-ერთ ქრისტიან დას მოექსოვა. დღესაც კი, როცა ამას ვიხსენებ მადლიერებით ვივსები.
სიხარულის მომტანი მრავალი უპირატესობები
ათას ცხრაას ორმოცდასამ წელს შვეიცარიაში მდგომარეობის სტაბილიზება დაიწყო და კვლავ უკან, ბეთელში, მსახურებისთვის გამომიძახეს. ჩვენგან ასი კილომეტრით დაშორებულ ლაუზანეს ფრანგულენოვან კრებაში გარკვეული სირთულეების არსებობის გამო ამ ქალაქს რეგულარულად უნდა ვწვეოდი, რათა მქადაგებლებს ღვთის ორგანიზაციის შესახებ სწორი თვალსაზრისის განვითარებაში დავხმარებოდი.
მოგვიანებით მთელი შვეიცარიის ფრანგულენოვან კრებებში სარაიონო ზედამხედველად ვმსახურობდი. კვირის დასაწყისში ბეთელში ვმუშაობდი, ხოლო პარასკევს, შაბათსა და კვირას სულიერი დახმარების აღმოჩენის მიზნით სხვადასხვა კრებებში მონახულებები მქონდა. გარდა ამისა, როცა 1960 წელს ბერნში ფრანგულენოვანი კრება ჩამოყალიბდა, მის თავმჯდომარე ზედამხედველად დამნიშნეს. ამ მოვალეობას ვასრულებდი 1970 წლამდე, ხოლო ამ წელს ბეთელი ბერნიდან მის ახლანდელ შესანიშნავ ადგილზე ქალაქ თუნში გადაიტანეს.
მე მოხარული ვიყავი იმით, რომ თუნში იტალიურად მოლაპარაკე მოწმეთა პატარა ჯგუფი ვიპოვე და მათთან მუშაობა დავიწყე. დროთა განმავლობაში ჩამოყალიბდა კრება, სადაც წლების მანძილზე თავმჯდომარე ზედამხედველად ვმსახურობდი იმ დრომდე, სანამ ახალგაზრდა ძმები არ მომზადდნენ ამ პასუხისმგებლობის მისაღებად.
ჩემთვის განსაკუთრებული სიხარულის მომტანი უპირატესობა იყო იეჰოვას ხალხის საერთაშორისო კონგრესებზე დასწრება. მაგალითად, 1950 წელს იანკის სტადიონზე (ნიუ-იორკი) ჩატარდა ღირსსახსოვარი კონგრესი, სახელწოდებით თეოკრატიის ზრდა. ბრუკლინში (ნიუ-იორკი) იეჰოვას მოწმეთა მთავარ სამმართველოში სტუმრობამ ჩემზე დაუვიწყარი შთაბეჭდილება მოახდინა. აგრეთვე არასდროს დამავიწყდება ლონდონში (ინგლისი) მომდევნო წელს ძმა მილტონ. გ. ჰენშელის წარმოთქმული მოხსენება კონგრესზე, სახელწოდებით „სუფთა თაყვანისმცემლობა“, სადაც განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილდა იესოს სიტყვებზე: „თქვენ გეუბნებით, ესენი რომ დადუმდნენ, ქვები იღაღადებენ“ (ლუკა 19:40). ძმა ჰენშელმა იკითხა: „როგორ ფიქრობთ, საჭირო გახდება ქვების ღაღადება?“ დღესაც ჩამესმის ათი ათასობით ხმის გუგუნი: „არა!“
წარსულში, როცა 1937 წელს ბეთელში დავბრუნდი, მამაჩემმა, რომელსაც გაეგო, რომ მხოლოდ მცირე თანხას ვღებულობდი, შეწუხებულმა მკითხა: „შვილო, რა გეშველება მოხუცებულობისას?“ მე ფსალმუნმომღერალ დავითის სიტყვების ციტირებით ვუპასუხე: „არ მინახავს მართალი კაცი მიტოვებული და მისი მოდგმა პურზე ხელგაწვდილი“ (ფსალმუნი 36:25, კს). ეს სიტყვები ჩემს შემთხვევაში ნამდვილად შესრულდა.
რამდენად ბედნიერი ვარ, რომ 80 წელზე მეტი ხნის წინ მამაჩემი ბერტა ვაიბელზე დაქორწინდა. რომლის მაგალითისა და ხელმძღვანელობის საშუალებით იეჰოვასა და მის თვისებებს გავეცანი! თუმცა ოჯახის სხვა წევრები მას დასცინოდნენ, ის 1983 წელს სიკვდილამდე ერთგულად ემსახურებოდა იეჰოვას. მას არასდროს გამოუთქვამს სინანული თავისი ღმერთის იეჰოვასადმი მსახურების გამო; არც მე მინანია არასდროს, რომ დაუქორწინებლად დავრჩი და ჩემი ცხოვრება მთლიანად იეჰოვას მსახურებას მივუძღვენი.
[სურათი 25 გვერდზე]
ბეთელში მუშაობა.