მიუხედავად გამოცდებისა, იეჰოვასადმი მსახურება სიხარულს მანიჭებს
მოგვითხრო ჯორჯ სკიპიომ
დეკემბერში, 1945 წელს, თითქმის მთლიანად დამბლადაცემული საავადმყოფოში ვიწექი. ვფიქრობდი, ჩემი ასეთი მდგომარეობა დროებითი იყო, მაგრამ სხვებს ეჭვი ეპარებოდათ, რომ ოდესმე სიარულს შევძლებდი. რამხელა მწუხარება იყო ეს 17 წლის სიცოცხლით სავსე ახალგაზრდისთვის. არ ვიჯერებდი ასეთ წინასწარმეტყველებას. მე ხომ იმდენი რამ მქონდა დაგეგმილი, მომავალ წელს ჩემს უფროსთან ერთად ინგლისში მოგზაურობასაც ვაპირებდი.
მე წმინდა ელენეს კუნძულზე გავრცელებული პოლიომიელიტის მსხვერპლი ვიყავი. მან 11 კაცი შეიწირა და ბევრი დაასახიჩრა. საავადმყოფოში ყოფნისას ბევრი დრო მქონდა ჩემს ხანმოკლე წარსულსა და მომავალზე საფიქრელად. მივხვდი, რომ, მიუხედავად ჩემი სნეულებისა, სიხარულის მიზეზი მქონდა.
უბრალო დასაწყისი
1933 წელს, როდესაც ხუთი წლის ვიყავი, მამაჩემს, ტომს, რომელიც პოლიციელი და ბაპტისტების ეკლესიის დიაკონი იყო, იეჰოვას მოწმეებმა რამდენიმე წიგნი მისცეს. ისინი ჩვენს კუნძულზე დროებით მყოფი სრული დროით მქადაგებლები ანუ პიონერები იყვნენ.
ერთი წიგნის სათაური იყო „ღვთის არფა“. მამა მას ოჯახთან და რამდენიმე დაინტერესებულ პირთან ერთად ბიბლიის შესწავლისას იყენებდა. რთული წიგნი იყო, ამიტომ ძალიან ცოტა თუ მესმოდა. მაგრამ მახსოვს, რომ ყოველ მუხლს, რომელსაც განვიხილავდით, ჩემს ბიბლიაში ვღნიშნავდი. მალე მამა მიხვდა, რომ ჭეშმარიტებას ვსწავლობდით და რომ ის განსხვავდებოდა იმისგან, რასაც ის ბაპტისტების ეკლესიაში ქადაგებდა. მან დაიწყო სხვებთან საუბარი ამის შესახებ და კათედრიდან ქადაგება, რომ სამება, ჯოჯოხეთის ცეცხლი და სულის უკვდავება არაბიბლიური სწავლებები იყო. ამან ეკლესიაში დიდი ღელვა გამოიწვია.
ბოლოს ამ საკითხის გადასაწყვეტად შედგა ეკლესიის კრება. დაისვა კითხვა: „ვინ ემხრობა ბაპტისტებს?“ უმრავლესობა გამოეხმაურა. შემდეგი კითხვა ასეთი იყო: „ვინ ემხრობა იეჰოვას?“ დაახლოებით 10—12-მა აიწია ხელი. მათ სთხოვეს, დაეტოვებინათ ეკლესია.
ასე ჩაეყარა საფუძველი ახალ რელიგიას წმინდა ელენეს კუნძულზე. მამაჩემი შეერთებულ შტატებში საზოგადოება „საგუშაგო კოშკის“ მთავარ განყოფილებას დაუკავშირდა და სთხოვა ფონოგრაფი, რომ ხალხისთვის ფირფიტაზე ჩაწერილი ბიბლიური მოხსენებები მოესმენინებინა. მას უთხრეს, რომ ფონოგრაფი მეტისმეტად დიდი იყო კუნძულზე გასაგზავნად. მათ შედარებით პატარა გრამოფონი გამოუგზავნეს; მოგვიანებით ძმებმა კიდევ ორი სთხოვეს. მათ, ხან ფეხით და ხან ვირით, მთელი კუნძული მოიარეს, რომ ხალხისთვის კეთილი ცნობა გადაეცათ.
ცნობა გავრცელდა და წინააღმდეგობაც გაძლიერდა. ჩემს სკოლაში ბავშვები მღეროდნენ: „ყველამ მოისმინეთ ტომ სკიპიოს გრამოფონული ორკესტრი!“ ეს დიდი გამოცდა იყო ჩემთვის, როგორც სკოლის მოწაფისთვის, რომელსაც თანატოლებისგან მოწონების დამსახურება სურდა. რა დამეხმარა, გამეძლო?
ჩვენს ოჯახს, რომელშიც ექვსი ბავშვი ვიყავით, ბიბლიის რეგულარული ოჯახური შესწავლა გვქონდა. აგრეთვე ყოველ დილას, საუზმის წინ, ბიბლიას ვკითხულობდით. ეს, რა თქმა უნდა, დაგვეხმარა, წლების განმავლობაში ჭეშმარიტების ერთგული მიმდევრები ვყოფილიყავით. მე ადრეულ ასაკშივე შევიყვარე ბიბლია და წლების მანძილზე არ მიმიტოვებია მისი რეგულარული კითხვის ჩვევა (ფსალმუნი 1:1–3). სკოლის დამთავრებისას, 14 წლის ასაკში, უკვე მტკიცედ ვიდექი რწმენაში და იეჰოვას შიში მქონდა. ეს დამეხმარა, რომ, მიუხედავად გამოცდებისა, იეჰოვასადმი მსახურებას სიხარული მოენიჭებინა.
შემდგომი გამოცდები და სიხარული
ავადმყოფობისას, როდესაც წარსულსა და მომავალზე ვფიქრობდი, ბიბლიიდან ვიცოდი, რომ ჩემი მდგომარეობა არ იყო გამოცდა ან სასჯელი ღვთისგან (იაკობი 1:12, 13). მიუხედავად ამისა, პოლიომიელიტი დიდი გამოცდა იყო ჩემთვის და მისი შედეგები დღემდე მაწუხებს.
გამოჯანმრთელების შემდეგ ხელახლა უნდა მესწავლა სიარული. აღარც მკლავის კუნთები მიმუშავებდა. დღეში უამრავჯერ ვეცემოდი. მიუხედავად ამისა, გულმოდგინე ლოცვებისა და გამუდმებული მცდელობის შედეგად 1947 წლისთვის ყავარჯნით სიარული შევძელი.
იმ დროისთვის შემიყვარდა დორისი, რომელიც ჩემს რწმენას იზიარებდა. ჩვენ ჯერ მეტისმეტად ახალგაზრდები ვიყავით დასაქორწინებლად, მაგრამ სიყვარული სიარულის სწავლაში დამეხმარა. გარდა ამისა, თავი დავანებე სამსახურს, რადგან იმ პატარა ხელფასით ოჯახს ვერ შევინახავდი და გავხსენი საკუთარი სტომატოლოგიური ლაბორატორია, რომელიც შემდგომი ორი წლის განმავლობაში ფუნქციონირებდა. ჩვენ 1950 წელს დავქორწინდით. იმ დროისთვის ფული შევაგროვე და პატარა მანქანა ვიყიდე, რამაც შესაძლებლობა მომცა, ძმები კრებებზე და სამქადაგებლო მსახურებაში მეტარებინა.
თეოკრატიული წინსვლა ჩვენს კუნძულზე
1951 წელს საზოგადოებამ თავისი პირველი წარმომადგენელი გამოგზავნა ჩვენთან. ეს იყო სამხრეთ აფრიკელი ახალგაზრდა მამაკაცი, იაკობუს ვან სტადენი. ჩვენ ახალი გადასულები ვიყავით უფრო დიდ სახლში, ასე რომ, მას მთელი წლის განმავლობაში შეეძლო ჩვენთან ეცხოვრა. რადგანაც შემოსავლის წყაროდ საკუთარი საქმე მქონდა გახსნილი, დიდ დროს ვუთმობდი იაკობუსთან ერთად სამქადაგებლო საქმიანობაში მონაწილეობას და ბევრი რამ ვისწავლე მისგან.
იაკობუსმა, რომელსაც მეტსახელად კოსს ვეძახდით, ორგანიზება გაუწია კრების რეგულარულ შეხვედრებს, რომლებსაც სიხარულით ვესწრებოდით. ტრანსპორტის პრობლემა გვქონდა, რადგან დაინტერესებულებიდან მხოლოდ ორს ჰყავდა მანქანა. ის ადგილი უსწორმასწორო და მთაგორიანი იყო; იმ დროისთვის კუნძულზე მხოლოდ რამდენიმე კარგი გზა არსებობდა. ამიტომ არც თუ ისე ადვილი იყო ყველას კრებაზე მიყვანა. ზოგი დილაუთენია გამოდიოდა სახლიდან, რომ ფეხით მისულიყო. ჩემს პატარა მანქანაში სამ კაცს ჩავისვამდი ხოლმე და გარკვეული მანძილის გავლის შემდეგ ჩამოვსვამდი. ისინი დანარჩენ გზას ფეხით განაგრძობდნენ. მე კი უკან ვბრუნდებოდი, ისევ სამ კაცს ვისვამდი, გარკვეული მანძილის იქით ჩამოვსვამდი და ისევ ვბრუნდებოდი. ბოლოს და ბოლოს, ასე მივაღწევდით ხოლმე ყველანი კრებამდე. კრების შემდეგ ისევ ისე მიგვყავდა ყველა სახლებში.
კოსმა კარდაკარ მსახურებისას ეფექტური შეთავაზებებიც გვასწავლა. ჩვენ ბევრი კარგი და ზოგიც არც თუ ისე სასიამოვნო შემთხვევა გვქონდა. მაგრამ სამქადაგებლო მსახურებით მიღებული სიხარული ჩრდილავდა ჩვენი საქმიანობის მოწინააღმდეგეების მიერ შექმნილ სიძნელეებს. ერთ დილას კოსს გავყევი. ერთ კარს მივუახლოვდით და გავიგეთ, რომ სახლში მამაკაცი ხმამაღლა კითხულობდა ბიბლიას. აშკარად გავიგეთ ნაცნობი სიტყვები ესაიას მეორე თავიდან. როდესაც ის მეოთხე მუხლზე გადავიდა, დავაკაკუნეთ. კეთილად განწყობილმა მოხუცმა შინ შეგვიპატიჟა. მასთან ღვთის სამეფოს შესახებ კეთილ ცნობაზე საუბრისას ესაიას 2:4 გამოვიყენეთ. ამ მამაკაცთან ბიბლიის შესწავლა დავიწყეთ, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მოუხერხებელ ადგილას ცხოვრობდა. მის სახლამდე რომ მიგვეღწია, გორაკიდან დაბლა უნდა ჩავსულიყავით, გადაგვეკვეთა პატარა მდინარე, ავსულიყავით სხვა გორაკზე და ისევ დაბლა ჩავსულიყავით. მაგრამ ღირდა იქ სიარული. ამ თვინიერმა მოხუცმა მიიღო ჭეშმარიტება და მოინათლა. კრებაზე დასასწრებად ის ორი ყავარჯნით მიდიოდა იმ ადგილამდე, საიდანაც უკვე მე შემეძლო წამეყვანა მანქანით. ის სიკვდილამდე ერთგული მოწმე იყო.
პოლიციის კომისარი ჩვენი საქმიანობის მოწინააღმდეგე იყო და ყოველთვის ემუქრებოდა კოსს, რომ გაასახლებდა. ის თვეში ერთხელ იძახებდა მას და დაკითხვას უწყობდა. კომისრის კითხვებზე კოსი ყოველთვის პირდაპირ პასუხობდა ბიბლიიდან, რამაც ის უფრო მტრულად განაწყო ჩვენდამი. დაკითხვებისას კომისარი ეუბნებოდა მას, შეეწყვიტა ქადაგება, ის კი ყოველთვის უქადაგებდა. კომისარი მას შემდეგაც გვეწინააღმდეგებოდა, რაც კოსმა დატოვა წმინდა ელენეს კუნძული. ერთხელაც, კომისარი, ეს ახოვანი, ძლიერი მამაკაცი ავად გახდა და სასწაულად ჩამოხმა. ექიმებს ვერ გაეგოთ, რა სჭირდა. ამიტომ ის გადასახლდა კუნძულიდან.
ნათლობა და გამუდმებული ზრდა
ჩვენს კუნძულზე სამი თვის ყოფნის შემდეგ კოსმა დაინახა, რომ საჭირო იყო ნათლობის ორგანიზება. რადგანაც მონათვლისთვის სათანადო ადგილის მოძებნა რთული იყო, გადავწყვიტეთ, ამოგვეთხარა ორმო, ცემენტით გაგვემაგრებინა და წყლით აგვევსო. ნათლობის წინა ღამეს იწვიმა და მეორე დილას ჩვენდა სასიხარულოდ ორმო პირამდე იყო წყლით სავსე.
იმ კვირა დილას კოსმა მონათვლის მსურველთათვის მოხსენება წაიკითხა. როდესაც მან სთხოვა მოსანათლავებს, ფეხზე ამდგარიყვნენ, ოცდაექვსნი ავდექით, რომ გვეპასუხა ჩვეულებრისამებრ დასმულ კითხვებზე. ჩვენ წილად გვხვდა სიხარული, ვყოფილიყავით პირველი მონათლული მოწმეები ამ კუნძულზე. ეს ყველაზე ბედნიერი დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში, რადგან ყოველთვის მეშინოდა, არმაგედონი ჩემს მონათვლამდე არ დაწყებულიყო.
დროთა განმავლობაში ორი კრება ჩამოყალიბდა, ერთი — ლეველვუდში, მეორე — ჯეიმზტაუნში. ყოველკვირა სამი ან ოთხი ძმა 13 კილომეტრს გავდიოდით იმისათვის, რომ მივსულიყავით ერთ კრებაში და შაბათს საღამოს თეოკრატიული სამსახურის სკოლა და სამსახურებრივი შეხვედრა ჩაგვეტარებინა. კვირა დილას სამქადაგებლო მსახურების შემდეგ კი ვბრუნდებოდით და შუადღესა და საღამოს ჩვენს კრებაში იმავე შეხვედრებსა და „საგუშაგო კოშკის“ შესწავლას ვატარებდით. ასე რომ, შაბათ-კვირები სიხარულის მომტანი თეოკრატიული მსახურებით გვქონდა დაკავებული. ძალიან მსურდა სრული დროით მქადაგებელი გავმხდარიყავი, მაგრამ ოჯახზეც უნდა მეზრუნა. ამიტომ 1952 წელს სახელმწიფო სამსახურს დავუბრუნდი და სრულ განაკვეთზე სტომატოლოგად დავიწყე მუშაობა.
1955 წლიდან საზოგადოება „საგუშაგო კოშკის“ მიმომსვლელმა მსახურებმა, სარაიონო ზედამხედველებმა, დაიწყეს ყოველ წელიწადს ჩვენი კუნძულის მონახულება და ზოგჯერ ჩემთან რჩებოდნენ. ისინი დადებით გავლენას ახდენდნენ ჩვენს ოჯახზე. დაახლოებით იმავე დროს მეც მქონდა უპირატესობა, მონაწილეობა მიმეღო კუნძულზე მცხოვრებთათვის საზოგადოების სამი ფილმის ჩვენებაში.
აღმაფრთოვანებელი კონგრესი „ღვთის ნება“
იმისათვის, რომ 1958 წელს ნიუ-იორკში საერთაშორისო კონგრესს „ღვთის ნება“ დავსწრებოდი, ისევ მივატოვე სამსახური. ამ კონგრესმა ჩემს ცხოვრებაში გარდატეხა მოახდინა; ეს იყო შემთხვევა, რომელმაც დამანახვა, რომ იეჰოვასადმი მსახურებაში სიხარულის მრავალი მიზეზი მქონდა. ჩვენი კუნძულისკენ მიმავალი რეგულარული ტრანსპორტის უკმარისობის გამო ხუთთვე-ნახევარი სახლში ვერ დავბრუნდით. კონგრესი რვა დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა და პროგრამა დილის 9 სთ-დან საღამოს 9 სთ-მდე გრძელდებოდა. მაგრამ არ ვიღლებოდი და მოუთმენლად ველოდი ყოველ დღეს. უპირატესობა მქონდა, პროგრამის მსვლელობისას ორი წუთის განმავლობაში წმინდა ელენეს კუნძული წარმომედგინა. ამ დროს იანკის სტადიონსა და პოლო გრაუნდზე შეკრებილი უამრავი ხალხი მისმენდა, ამიტომ ძალიან ვღელავდი.
ამ კონგრესმა გამიძლიერა გადაწყვეტილება, გავმხდარიყავი პიონერი. საჯარო მოხსენება „ღვთის სამეფო მმართველობს — ახლოსაა წუთისოფლის აღსასრული?“ განსაკუთრებით გამამხნევებელი იყო. კონგრესის შემდეგ მოვინახულეთ საზოგადოების მთავარი განყოფილება, სადაც ექსკურსია ჩაგვიტარეს სტამბაში. ძმა ნორს, საზოგადოება „საგუშაგო კოშკის“ მაშინდელ პრეზიდენტს, ვესაუბრე ჩვენს კუნძულზე მსახურების წინსვლის შესახებ. მან მითხრა, რომ სურდა, როდისმე მოენახულებინა წმინდა ელენეს კუნძული. ჩვენ კუნძულზე ჩავიტანეთ კასეტები კონგრესის ყველა მოხსენებით და ფირი, რომელზეც კონგრესი იყო ჩაწერილი, რომ ოჯახისთვისა და თანამორწმუნეებისთვის გვეჩვენებინა.
მივაღწიე სრული დროით მსახურების მიზანს
როდესაც დავბრუნდი, ისევ ჩემი ძველი სამსახური შემომთავაზეს, რადგან კუნძულზე სტომატოლოგი არ ჰყავდათ. მაგრამ ავუხსენი, რომ სრული დროით მსახურებას ვაპირებდი. ხანგრძლივი საუბრის შემდეგ მოვილაპარაკეთ, რომ კვირაში სამ დღეს ვიმუშავებდი, მაგრამ იმაზე მეტს გადამიხდიდნენ, ვიდრე მთელი კვირის განმავლობაში მუშაობისას მიხდიდნენ. გამართლდა იესოს სიტყვები: „თქვენ კი უწინარეს ეძიეთ ღვთის სასუფეველი და მისი სიმართლე, და ეს ყოველივე შეგემატებათ“ (მათე 6:33). კუნძულის მთაგორიან ტერიტორიებში სიარული ჩემი სუსტი ფეხებით ყოველთვის ადვილი არ იყო. მიუხედავად ამისა, 14 წელი ვიმსახურე პიონერად და ბევრს დავეხმარე ჭეშმარიტების — დიდი სიხარულის ნამდვილი მიზეზის — შეძენაში.
1961 წელს მთავრობამ მოისურვა, ფიჯის კუნძულებზე გავეგზავნე ორწლიან უფასო კურსებზე კვალიფიკაციის ასამაღლებლად. მათ ოჯახთან ერთად გამგზავრებაც კი შემომთავაზეს. ეს მაცდური წინადადება იყო, მაგრამ სერიოზული ფიქრის შემდეგ უარი ვთქვი. არ მინდოდა, ძმები ასე დიდი ხნით მიმეტოვებინა და უარი მეთქვა მათთან ერთად მსახურების უპირატესობაზე. მთავარი ექიმი, რომელმაც ორგანიზება გაუწია ამ გამგზავრებას, ძალიან ნაწყენი დარჩა. მან მითხრა: „შეიძლება ფიქრობ, რომ აღსასრული ძალიან ახლოსაა, მაგრამ გამომუშავებული ფულის გამოყენებას მაინც მოასწრებ“. მაგრამ სიმტკიცე შევინარჩუნე.
მომდევნო წელს სამხრეთ აფრიკაში სამეფო მსახურების სკოლაზე, კრების ზედამხედველებისთვის ერთთვიან კურსზე მიმიწვიეს. ძვირფასი მითითებები მოგვეცა, რაც დაგვეხმარა უფრო ეფექტურად გვემსახურა ჩვენს კრებებში. სკოლის შემდეგ მიმომსვლელ ზედამხედველთან თანამშრომლობით კიდევ უფრო მეტი გამოცდილება მივიღე. შემდეგ ათ წელზე მეტი ხნის მანძილზე წმინდა ელენეს ორ კრებაში სარაიონო ზედამხედველის დამხმარედ ვმსახურობდი. დროთა განმავლობაში სხვა გამოცდილი ძმებიც შემოგვემატნენ, ასე რომ, შეგვეძლო შეგვეცვალა ერთმანეთი.
ამასობაში ჯეიმზტაუნიდან ლეველვუდში გადავსახლდით, რადგან იქ დახმარება იყო საჭირო, და ათი წელი იქ ვიცხოვრეთ. იმ დროის განმავლობაში ძალიან გადატვირთული ვიყავი — პიონერად ვმსახურობდი, კვირაში სამ დღეს ვმუშაობდი და, ამავე დროს, ჩემს ხილბოსტნეულის მაღაზიას ვგამგებლობდი. გარდა ამისა, კრების საქმეები მებარა და მე და მეუღლე ოთხ ბავშვზეც ვზრუნავდით. ყველაფრისთვის რომ თავი გამერთვა, მივატოვე სახელმწიფო სამსახური, გავყიდე მაღაზია და ოჯახთან ერთად სამი თვით კეიპტაუნში (სამხრეთ აფრიკაში) გავემგზავრე დასასვენებლად. ამის შემდეგ ამაღლების კუნძულზე გავემგზავრეთ და იქ დავრჩით ერთი წლით. იმ დროის განმავლობაში ბევრს დავეხმარეთ ბიბლიური ჭეშმარიტების ზუსტი შემეცნების მიღებაში.
წმინდა ელენეზე დაბრუნებისას ისევ ჯეიმზტაუნში გავჩერდით. გავარემონტეთ სამეფო დარბაზზე მიშენებული სახლი. ფული რომ გვეშოვა, მე და ჩემმა ვაჟმა, ჯონმა, ავტომანქანა ფორდის ფურგონი ჯიხურად ვაქციეთ და მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში ნაყინს ვყიდდით. მალე, მას შემდეგ რაც ამ საქმეს მოვკიდე ხელი, უბედურება შემემთხვა. ფურგონი გადამიყირავდა და მუხლებს ქვემოთ ფეხები მის ქვეშ მომყვა. ორივე ფეხის ნერვი დამიზიანდა და სამი თვე დამჭირდა, რომ გამოვჯანმრთელებულიყავი.
უხვი კურთხევები წარსულსა და მომავალში
წლების მანძილზე ჩვენ უხვი კურთხევები — სიხარულის კიდევ სხვა მიზეზები — გვქონდა. ერთ-ერთი იყო სამხრეთ აფრიკაში მოგზაურობა, რათა 1985 წლის კონგრესს დავსწრებოდით და გვენახა ახალი ბეთელი, რომლის მშენებლობაც ჯერ კიდევ მიმდინარეობდა. მეორე იყო ჩემს ვაჟთან, ჯონთან, ერთად ჯეიმზტაუნის ახლოს მშვენიერი საკონგრესო დარბაზის მშენებლობაში მონაწილეობა. ბედნიერებას გვანიჭებს ის, რომ ჩვენი სამი ვაჟი უხუცესები არიან, ხოლო შვილიშვილი სამხრეთ აფრიკის ბეთელში მსახურობს. აგრეთვე დიდი სიხარული და კმაყოფილების გრძნობა მივიღეთ, რადგან ბევრს ზუსტი ბიბლიური შემეცნების შეძენაში დავეხმარეთ.
ტერიტორიაზე, რომელზეც ჩვენ ვმსახურობთ, დაახლოებით 5 000 კაცი ცხოვრობს. მიუხედავად ამისა, მისმა რეგულარულმა დამუშავებამ კარგი ნაყოფები გამოიღო. ერთეულები თუ გვეპყრობიან უხეშად. წმინდა ელენეს კუნძული ცნობილია თავისი მეგობრულობით; თქვენ ყველგან თბილად შეგხვდებიან, ფეხით სიარულისასაც და მანქანით მგზავრობისასაც. გამოცდილებიდან დავინახე, რომ, რაც უკეთესად გაიცნობ ხალხს, მით უფრო ადვილად უქადაგებ. დღეს 150 მაუწყებელი გვყავს, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი სხვაგან გადასახლდა.
მე და ჩემი ცოლი 48 წლიანი ქორწინების შემდეგ ისევ მარტო ვართ, რადგან ჩვენი შვილები დაიზარდნენ და სხვაგან გადავიდნენ საცხოვრებლად. ერთგული სიყვარულითა და თავისი მხარდაჭერით დორისი დამეხმარა, რომ, მიუხედავად გამოცდებისა, სიხარულით მემსახურა იეჰოვასთვის. ფიზიკური ძალები გვაკლდება, სულიერი კი — გვიახლდება (2 კორინთელთა 4:16). მე ჩემს ოჯახთან და თანამორწმუნეებთან ერთად მოუთმენლად ველი იმ მშვენიერ მომავალს, როდესაც ფიზიკურად იმაზე ჯანმრთელი გავხდები, ვიდრე 17 წლის ასაკში ვიყავი. მსურს ყოველმხრივ გავსრულყოფილდე და მარადიულად ვემსახურო ჩვენს მოსიყვარულე და მზრუნველ ღმერთს, იეჰოვას, და მის მიერ დანიშნულ მეფეს, იესო ქრისტეს (ნეემია 8:10).
[სურათი 26 გვერდზე]
ჯორჯ სკიპიო და მისი სამი ვაჟი, რომლებიც უხუცესებად მსახურობენ.
[სურათი 29 გვერდზე]
ჯორჯ სკიპიო და მისი ცოლი დორისი.