სად შეგიძლიათ ჭეშმარიტი სულიერი ფასეულობების პოვნა?
„რომელიმე სარწმუნოების მიმდევარი თუ მხოლოდ იმიტომ ხართ, რომ ის თქვენი წინაპრების რელიგიაა, რატომ არ უნდა აგერჩიათ კელტური რწმენა, რომელიც ჩვენს წინაპრებს 2 000 წლის წინათ ჰქონდათ?“ — იკითხა როდოლფმა. ამ კითხვამ მის ახალგაზრდა მოსაუბრეს ღიმილი მოჰგვარა.
„ღმერთთან ურთიერთობა ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, — ამბობს როდოლფი. — მთელი არსებით იმის წინააღმდეგი ვარ, რომ ძალით მომახვიონ თავს რელიგიური შეხედულებები მხოლოდ იმიტომ, რომ მას იზიარებდნენ ჩემი წინაპრები, რომლებიც ათეული და ასეული წლების წინათ ცხოვრობდნენ“. როდოლფმა ყველაფერი გულმოდგინედ აწონ-დაწონა. მისთვის რელიგიის არჩევის სერიოზულობა მხოლოდ იმით არ განისაზღვრებოდა, რომ მრწამსი წინაპრებისგან მემკვიდრეობით გადმოეცა.
თუმცა დღეს უფრო ნაკლებად ხდება თაობიდან თაობაში სარწმუნოების გადაცემა, უმრავლესობა მაინც იმ რელიგიის მიმდევარი რჩება, რომელსაც მისი ოჯახის წევრები მიჰყვებიან. მაგრამ ისმის კითხვა: ყოველთვის მართებულია მშობლებისგან რელიგიურ ფასეულობათა გადმოღება? რას ამბობს ამის შესახებ ბიბლია?
იესო ნავეს ძემ 40 წლის განმავლობაში უდაბნოში ყოფნის შემდეგ, ისრაელებს არჩევნის გაკეთება შესთავაზა: „თუ ავად მიგაჩნიათ თქვენს თვალში უფლის მსახურება, აირჩიეთ დღეს, ვის ემსახუროთ: ღმერთებს, ვისაც თქვენი მამები ემსახურებოდნენ მდინარის გაღმა, თუ ამორეველთა ღმერთებს, რომელთა ქვეყანაშიც თქვენ ცხოვრობთ. მე და ჩემი სახლი კი უფალს ვემსახურებით“ (იესო ნავეს ძე 24:15).
მამებისგან ერთ-ერთი, რომლის შესახებაც იესო ნავეს ძე ლაპარაკობდა, იყო თერახი, აბრაამის მამა. ის ცხოვრობდა ქალაქ ურში, რომელიც იმ დროს მდინარე ევფრატის აღმოსავლეთით მდებარეობდა. ბიბლია თერახის შესახებ მწირ ინფორმაციას გვაწვდის და მხოლოდ იმას გვეუბნება, რომ ის სხვა ღმერთებს ეთაყვანებოდა (იესო ნავეს ძე 24:2). მისმა ძემ, აბრაამმა კი, თუმცა ბოლომდე არ იცოდა ღვთის განზრახვა, როდესაც იეჰოვასგან მითითება მიიღო, საკუთარი ნებით დატოვა მშობლიური ქალაქი. გამოდის რომ, აბრაამმა, მამისგან განსხვავებით, სხვა რელიგია აირჩია. ამგვარი მოქმედებისთვის ღმერთმა აკურთხა და დანაპირები შეუსრულა. ღვთის ეს ერთგული კაცი გახდა პიროვნება, რომელსაც მრავალი რელიგია „ყველა . . . მორწმუნის მამად“ ცნობს (რომაელთა 4:11).
ბიბლია დადებით შუქში წარმოგვიდგენს რუთსაც, იესო ქრისტეს წინაპარს. რუთი ისრაელ მამაკაცზე გათხოვილი მოაბელი ქალი იყო. ის დაქვრივდა და არჩევნის წინაშე დადგა: ან საკუთარ ქვეყანაში უნდა დარჩენილიყო, ან დედამთილთან ერთად ისრაელში უნდა წასულიყო. მას ესმოდა, რომ იეჰოვას თაყვანისმცემლობა ბევრად უფრო მაღლა იდგა, ვიდრე კერპთაყვანისმცემლობა, რომელიც მისი მშობლების სარწმუნოება იყო. ამიტომაც დედამთილს უთხრა: „შენი ხალხი, ჩემი ხალხი იქნება და შენი ღმერთი — ჩემი ღმერთია“ (რუთი 1:16, 17).
ბიბლიური კანონის ამ ადგილის შესახებ ერთ-ერთი ლექსიკონის (Dictionnaire de la Bible) კომენტარში აღნიშნულია, რომ ამ მონაკვეთიდან ჩანს, „თუ როგორ გახდა უცხო ქვეყანაში, ისრაელებისთვის საძულველ, მტრულად განწყობილ წარმართებში, დაბადებული ეს ქალი . . . იეჰოვას ერისა და თაყვანისცემის სიყვარულის გამო, წმინდა მეფის, დავითის, წინაპარი“. რუთმა ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე აირჩია რელიგია, რომლის მიმდევრებიც მისი მშობლები არ იყვნენ. შედეგად კი ღვთისგან კურთხევა მიიღო.
ქრისტიანობის პირველი წლების ამსახველ ცნობაში ნათლად არის ნაჩვენები, რატომ მიატოვეს იესოს მოწაფეებმა წინაპრების სარწმუნოება. პეტრემ თავის დამაჯერებელ სიტყვაში მსმენელებს მოუწოდა, ‘თავი ეხსნათ გარყვნილი მოდგმისგან’. სახსნელად ანუ გადასარჩენად ცოდვები უნდა მოენანიებინათ და იესო ქრისტეს სახელით უნდა მონათლულიყვნენ (საქმეები 2:37—41). ყველაზე გამორჩეული მაგალითი სავლეს, ქრისტიანთა მდევნელი იუდეველის, შემთხვევაა. დამასკოს გზაზე მას ხილვაში იესო გამოეცხადა, რის შემდეგაც ქრისტიანობა მიიღო. მოგვიანებით ის მოციქულ პავლედ გახდა ცნობილი (საქმეები 9:1—9).
მართალია, პირველი საუკუნის ქრისტიანთა უმეტესობას მსგავსი რამ არ გადახდენია თავს, მაგრამ ყველას უნდა დაეტოვებინა იუდაიზმი თუ სხვადასხვა წარმართული ღვთაებისადმი თაყვანისცემა. გაქრისტიანებულებმა გადაწყვეტილება ფაქტების ბოლომდე შესწავლის, ძირითადად კი იესოს, როგორც მესიის, როლის შესახებ ხანგრძლივი საუბრების შემდეგ მიიღეს (საქმეები 8:26—40; 13:16—43; 17:22—34). პირველი საუკუნის ქრისტიანებს კარგად ესმოდათ, რომ ცხოვრება უნდა შეეცვალათ. გაქრისტიანების შესაძლებლობა ეძლეოდა ყველას, როგორც იუდეველებს, ისე არაიუდეველებს, მაგრამ მოთხოვნა ყველასთვის ერთი და იგივე იყო. ღვთისთვის რომ ესიამოვნებინათ, თაყვანისმცემლობის ახალი ფორმა — ქრისტიანობა უნდა მიეღოთ.
მნიშვნელოვანი არჩევანი
ცხადია, პირველ საუკუნეში გამბედაობა იყო საჭირო ოჯახის რელიგიური ტრადიციების — იუდაიზმის, იმპერატორის თაყვანისცემისა თუ წარმართული ღვთაებების თაყვანისცემის — უარსაყოფად და იმ რელიგიის მისაღებად, რომელსაც დასცინოდნენ როგორც იუდეველები, ისე რომაელები. ამ სარწმუნოების მიღების შემდეგ ადამიანი მალევე სასტიკი დევნის ობიექტი ხდებოდა. დღესაც არანაკლები გამბედაობაა საჭირო, რათა არ დავუშვათ, რომ „გვშთანთქას კონფორმიზმის საყოველთაოდ გავრცელებულმა სულმა“, რის შესახებაც თავის წიგნში აღნიშნავს კლერმონ-ფერანის კათოლიკე ეპისკოპოსი, იპოლიტე სიმონი (Vers une France païenne?). გამბედაობა უნდა იმას, რომ გახდეთ იმ რელიგიური უმცირესობის წევრი, რომელსაც დროდადრო აკრიტიკებენ. დიახ, ვაჟკაცობაა საჭირო იმისათვის, რომ იეჰოვას მოწმე გახდეთ.
ბასტიელი (კორსიკა) ახალგაზრდა, პოლი, კათოლიკედ აღიზარდა. ის ზოგჯერ კათოლიკური ეკლესიის ისეთ ღონისძიებებში მონაწილეობდა, როგორიცაა ნამცხვრების გაყიდვა კათოლიკური საქველმოქმედო ორგანიზაციისთვის ბიუჯეტის შესავსებად. პოლს ძალიან უნდოდა ბიბლიის უკეთესად გაგება. ამიტომ მიიღო იეჰოვას მოწმეების წინადადება, რეგულარულად ესაუბრათ ბიბლიაზე. დროთა განმავლობაში ის მიხვდა, რომ ისეთ რამეს სწავლობდა, რაც ხანგრძლივ სარგებლობას მოუტანდა. მთელი გულით მიიღო ბიბლიური ღირებულებები და იეჰოვას მოწმე გახდა. მისი მშობლები გაგებით მოეკიდნენ შვილის არჩევანს, რის გამოც ოჯახის წევრებს შორის ახლო ურთიერთობას ხელი არ შეშლია.
ამალია სამხრეთ საფრანგეთში ცხოვრობს; ოჯახში ის მოწმეების მეოთხე თაობის წარმომადგენელია. რატომ მიიღო მან მშობლების რელიგიური ფასეულობები? „იეჰოვას მოწმე იმიტომ კი არ ხდები, რომ შენი მშობლები ან პაპა-ბებიები არიან ან იყვნენ მოწმეები, — აღნიშნავს ამალია, — არამედ იმიტომ, რომ ერთ მშვენიერ დღეს საკუთარ თავს ეუბნები: ეს ჩემი რელიგიაა, რადგან ასეთი შეხედულებები მაქვს მე“. იეჰოვას სხვა მრავალი ახალგაზრდა მოწმის მსგავსად, ამალიამაც იცის, რომ მტკიცე რელიგიური მრწამსი მის ცხოვრებას აზრს აძლევს და ხანგრძლივი ბედნიერების მომტანია.
რატომ უნდა დავაფასოთ ის, რასაც ღმერთი აფასებს?
მათ, ვისაც სურს ღმერთს ასიამოვნოს, იგავების წიგნის მე-6 თავის მე-20 მუხლი მოუწოდებს: „დაიცავი, შვილო ჩემო, მამაშენის მცნებანი და დედაშენის სწავლებას ნუ მიატოვებ“. ეს სიტყვები ახალგაზრდებს ბრმა მორჩილებისკენ კი არ მოუწოდებს, არამედ იმისკენ, რომ გაიღრმაონ რწმენა, გაითავისონ ღვთიური ნორმები და საკუთარი ინიციატივით დადგნენ ღვთის მხარეზე. მოციქული პავლე თანამორწმუნეებს ურჩევდა, ‘ყველაფერი შეემოწმებინათ’, რათა დარწმუნებულიყვნენ, შეესაბამებოდა თუ არა ის, რასაც სწავლობდნენ, ღვთის სიტყვასა და ნებას; და შემდეგ ნასწავლის შესაბამისად მოქცეულიყვნენ (1 თესალონიკელთა 5:21, აქ).
სწორედ ასე მოიქცა იეჰოვას ექვს მილიონზე მეტი მოწმე — როგორც ახალგაზრდა, ისე ხანდაზმული, იმისდა მიუხედავად, ქრისტიანულ ოჯახში აღიზარდა თუ არა. ბიბლიის გულმოდგინედ შესწავლის შედეგად მათ იპოვეს სიცოცხლის აზრის შესახებ თავიანთ კითხვებზე საიმედო პასუხები და გაიგეს, რა განზრახვა აქვს ღმერთს კაცობრიობის მიმართ. ამ შემეცნების მიღების შემდეგ ისინი ისისხლხორცებენ ღვთიურ ფასეულობებს და მაქსიმალურად ცდილობენ ღვთის ნების შესრულებას.
იმისდა მიუხედავად, ხართ თუ არა ამ ჟურნალის რეგულარული მკითხველი, შეგიძლიათ მიიღოთ იეჰოვას მოწმეებისგან დახმარება და გამოიკვლიოთ სულიერი ფასეულობები, რომელთაც ბიბლია გვთავაზობს. ამგვარად თქვენ ‘განიცდით და ნახავთ, რომ კარგია უფალი’. გარდა ამისა, მიიღებთ შემეცნებას, რომელიც, თუ პრაქტიკულად გამოიყენებთ, მარადიულ სიცოცხლემდე მიგიყვანთ (ფსალმუნები 33:9; იოანე 17:3).
[სურათი 5 გვერდზე]
იეჰოვას მოწმეთა ოჯახის ოთხი თაობის წარმომადგენლები (საფრანგეთი).
[სურათი 7 გვერდზე]
რუთმა თავისი წინაპრების ღვთაებების თაყვანისცემას იეჰოვას მსახურება არჩია.