„იფხიზლეთ“
1 როცა იესომ დღევანდელი სისტემის უკანასკნელი დღეების დამახასიათებელი მნიშვნელოვანი მოვლენები აღწერა, თავის მოწაფეებს მოუწოდა: „იფხიზლეთ“ (მარ. 13:33). რატომ უნდა იფხიზლონ ქრისტიანებმა? იმიტომ რომ კაცობრიობის ისტორიის ყველაზე საშინელ პერიოდში ვცხოვრობთ. ჩვენ უფლება არა გვაქვს, სულიერად ჩავთვლიმოთ. რადგან ამას შედეგად მოჰყვება ის, რომ აღარ დავაფასებთ საქმეს, რომლის გაკეთებაც იეჰოვამ დაგვავალა აღსასრულის ჟამს. რა საქმეა ეს?
2 იეჰოვას ხალხი მთელ დედამიწაზე აუწყებს სასიხარულო ცნობას სამეფოს შესახებ, რომელიც კაცობრიობის ერთადერთი იმედია. ღვთის ორგანიზაციასთან მჭიდრო თანამშრომლობა ცხადყოფს, რომ ვართ ჭეშმარიტი ქრისტიანები, რომლებსაც ესმით, თუ რა დროში ვცხოვრობთ და რომ საჭიროა, დავეხმაროთ სხვებს „საუკუნო სიცოცხლის სიტყვების“ მოსმენაში (იოან. 6:68). ჩვენ ამ უმნიშვნელოვანეს საქმეში გულმოდგინე მონაწილეობით ცხადვყოფთ, რომ სულიერად ვფხიზლობთ.
3 აღძრული ვართ, ვიქადაგოთ. როგორც იეჰოვას მოწმეებს, დადებითი თვალსაზრისი უნდა გვქონდეს ჩვენს მსახურებაზე. ღვთისა და მოყვასის სიყვარული აღძრავს თითოეულ ჩვენგანს, მონაწილეობა მივიღოთ სამქადაგებლო მსახურებაში (1 კორ. 9:16, 17). ამგვარი მოქმედებით საკუთარ თავსაც გადავარჩენთ და ჩვენს მსმენელებსაც (1 ტიმ. 4:16). მოდი გადავწყვიტოთ, რაც შეიძლება რეგულარულად და, თუ საჭიროა, დიდხანს მივიღოთ მონაწილეობა ქადაგებაში საუკეთესო მთავრობაზე, როგორიც კაცობრიობას ჯერ არ ჰყოლია — ღვთის სამეფოზე!
4 ჩვენი მსახურება რომ გადაუდებელია, ამაში ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტი გვარწმუნებს: დიდი გასაჭირი ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყება, როცა ჩვენ ამ საქმით ვიქნებით დაკავებული. რადგან არ ვიცით ამ მოვლენის დღე და საათი, საჭიროა სიფხიზლე და მუდამ მზადყოფნა; ამავე დროს, იეჰოვას უნდა მივენდოთ ლოცვით (ეფეს. 6:18). სამქადაგებლო საქმის მასშტაბები კვლავაც იზრდება. მაგრამ მალე, ერთ მშვენიერ დღეს, კაცობრიობის ისტორიაში წამოწყებული ეს უდიდესი დამოწმების საქმე თავის უმაღლეს წერტილს მიაღწევს.
5 ერთგულად მიჰყევი იესოს ბრძანებას — „იფხიზლეთ“. ეს ახლა უფრო საჭიროა, ვიდრე ოდესმე უწინ. გამოვეხმაუროთ ამას გადაუდებლობის გრძნობით. დღეს და ყოველდღე დავრჩეთ სულიერად ფხიზლები და აქტიურები იეჰოვასადმი მსახურებაში. დიახ, „გვეღვიძოს და ვიფხიზლოთ“ (1 თეს. 5:6).