ᲤᲘᲚᲘᲞᲔᲚᲔᲑᲘᲡᲗᲕᲘᲡ ᲛᲘᲬᲔᲠᲘᲚᲘ ᲬᲔᲠᲘᲚᲘ
ქრისტიანულ-ბერძნული წერილების ერთ-ერთი წიგნი. მოციქულმა პავლემ ის მაკედონიის ქალაქ ფილიპეს კრებას მისწერა, რომელიც თავისი მეორე მისიონერული მოგზაურობის დროს, დაახლ. ახ. წ. 50 წელს ჩამოაყალიბა.
სად და როდის დაიწერა. წერილიდან ჩანს, რომ ის პავლემ რომში თავისი პირველი პატიმრობის დროს დაწერა. პავლე წერს, რომ მთელმა „პრეტორიულმა გვარდიამ“ იცოდა მისი პატიმრობის მიზეზი და ფილიპელებს მოკითხვებს უთვლის „კეისრის სახლეულობისგან“ (ფლ. 1:13; 4:22). მიიჩნევენ, რომ ის რომში პირველად დაახლ. ახ. წ. 59—61 წლებში იყო დაპატიმრებული. პავლეს რომში ჩასვლიდან ფილიპელებისთვის წერილის მიწერამდე ბევრი რამ მოხდა. მასთან დასახმარებლად ფილიპედან ეპაფროდიტე ჩავიდა, რომელიც ძალიან ავად გახდა. დაახლ. 1 000 კმ-ის მოშორებით მცხოვრებმა ფილიპელებმა შეიტყვეს მისი ავადმყოფობის შესახებ. ეპაფროდიტე გამოჯანმრთელდა და პავლემ გადაწყვიტა, მისი ხელით წერილი გაეგზავნა ფილიპელებისთვის. აქედან გამომდინარე, წერილი მან დაახლ. ახ. წ. 60-61 წელს დაწერა.
რატომ დაიწერა. ფილიპეს კრებამ პავლეს მიმართ დიდი სიყვარული და პატივისცემა გამოავლინა. მათი მონახულებიდან მალევე კრებამ გულუხვი მატერიალური დახმარება გაუგზავნა ახლომდებარე თესალონიკეში რამდენიმე კვირით ჩასულ პავლეს (ფლ. 4:15, 16). მოგვიანებით, როცა იერუსალიმელ ძმებს სასტიკი დევნისა და გაჭირვების პერიოდი დაუდგათ, ფილიპელმა ქრისტიანებმა, რომლებიც თავადაც ძალიან გაჭირვებულები იყვნენ და არაერთ განსაცდელს ხვდებოდნენ, ყველაფერი მოიკლეს და რაც შეეძლოთ, იმაზე მეტი გაიღეს მზადყოფნით. პავლე იმდენად აფასებდა მათ სულისკვეთებას, რომ სხვა კრებებს მოუწოდებდა, მათთვის მიებაძათ (2კრ. 8:1—6). ისინი ძალიან დაკავებულები იყვნენ სასიხარულო ცნობის ქადაგებით, ამიტომ, როგორც ჩანს, რაღაც დროის მანძილზე მჭიდრო ურთიერთობა არ ჰქონდათ პავლესთან. მაგრამ ახლა გაჭირვებაში მყოფ პატიმარ პავლეს მათ არა მხოლოდ უხვი მატერიალური დახმარება, არამედ თავიანთი დესპანი ეპაფროდიტეც კი გაუგზავნეს, რომელიც თავადაც სჭირდებოდათ. ამ ერთგულმა და გაბედულმა ძმამ პავლეს დასახმარებლად საკუთარი სიცოცხლეც კი ჩაიგდო საფრთხეში. ამიტომ პავლე მას ძალიან უქებდა კრებას (ფლ. 2:25—30; 4:18).
პავლე იმედს გამოთქვამდა, რომ მათი ლოცვების თანახმად გათავისუფლდებოდა და კვლავ მოინახულებდა მათ (ფლ. 1:19; 2:24). მან იცოდა, რომ მისი სიცოცხლე მათ სულიერ კეთილდღეობას მოემსახურებოდა, მაგრამ მოუთმენლად ელოდა იმ დროს, როცა ქრისტე მას თავისთან მიიღებდა (ფლ. 1:21—25; შდრ. ინ. 14:3). მანამდე კი იმედოვნებდა, რომ მათთან ტიმოთეს გაგზავნიდა, რომელიც მათზე გულწრფელად, ყველაზე მეტად ზრუნავდა (ფლ. 2:19—23).
წერილის ყველა სიტყვაში სიყვარული გამოსჭვივის. პავლე არასდროს იშურებდა შექებას, როცა ვინმე ამას იმსახურებდა და არც შეგონებისგან იკავებდა თავს, როცა ამას საჭიროება მოითხოვდა. მაგრამ ამ შემთხვევაში კრებას ყველაზე მეტად გამხნევება სჭირდებოდა. კრებას ჰყავდა მოწინააღმდეგეები, „ზიანის მომტანი ადამიანები“, რომლებიც ხორცზე ამყარებდნენ იმედს და წინადაცვეთით ტრაბახობდნენ, მაგრამ, როგორც ჩანს, ეს ძმებზე დიდად არ მოქმედებდა და არც გულს უტეხდა (ფლ. 3:2). ასე რომ, პავლეს არ მოუწია ძლიერი არგუმენტების მოყვანა და შეგონება, როგორც ეს გალატელებისა და კორინთელების მიმართ მიწერილ წერილებში დასჭირდა. ერთადერთი რჩევა ეხებოდათ ევოდიასა და სინტიქეს, რომელთაც ერთი აზრი არ ჰქონდათ. მთელ წერილში ის მოუწოდებს ფილიპეს კრებას, კვლავაც გააგრძელონ არჩეული კურსი — შეიძინონ მეტი გამჭრიახობა, ჩაეჭიდონ „სიცოცხლის სიტყვას“, განიმტკიცონ რწმენა და ჯილდოს მიღების იმედი ჰქონდეთ.
წერილში ჩაწერილია უამრავი შესანიშნავი პრინციპი, რომლებითაც ყველა ქრისტიანს შეუძლია იხელმძღვანელოს და გამხნევდეს. ქვემოთ მოყვანილია ზოგიერთი.
თავი და მუხლი
პრინციპი
დარწმუნდით, რა უფრო მნიშვნელოვანია, რათა არ დააბრკოლოთ სხვები.
მიუხედავად იმისა, რომ ჭეშმარიტების მტრები მის შესახებ მეტოქეობით ლაპარაკობენ, ჩვენ სიხარულის მიზეზი გვაქვს, რადგან ესეც ჭეშმარიტების გავრცელებას უწყობს ხელს.
ღვთის მსახურების ლოცვას დიდი ძალა აქვს.
მოწინააღმდეგეების წინაშე ქრისტიანების ერთიანობა და გაბედულება იმის დადასტურებაა, რომ ღმერთი თავის მსახურებს იხსნის, მტრებს კი გაანადგურებს.
ღმერთი თავმდაბლებს აამაღლებს.
როცა ღვთის ერთგული მსახური ავადმყოფობისგან იკურნება, ღმერთს უნდა ვუმადლოდეთ მისი წყალობისთვის.
არა აქვს მნიშვნელობა, რას მიაღწია ქრისტიანმა, ის არ უნდა გაჩერდეს, რათა ჯილდო მიიღოს.
ქრისტიანებმა ქვეყნიერებაზე კი არ უნდა დაამყარონ იმედი, არამედ ზეციდან უნდა ელოდონ დახმარებას, სადაც მათი მოქალაქეობაა.
ნურაფერზე დაიწყებთ წუხილს. რა სიტუაციაშიც არ უნდა იყოთ, ღმერთს აცნობეთ თქვენი სათხოვარი, ის კი მოგცემთ მშვიდობას, რომელიც დაიცავს თქვენს გულსა და გონებას.
ყოველთვის იმაზე იფიქრეთ, რაც სწორი და საქებარია.
[ჩარჩო]
მნიშვნელოვანი აზრები ფილიპელებიდან
ეს წერილი პავლესა და ფილიპელ ქრისტიანებს შორის არსებულ განსაკუთრებულ სიყვარულზე მოწმობს.
პავლემ ის დაახლ. ახ. წ. 60-61 წელს რომში პატიმრობისას დაწერა.
პავლე თავის სიყვარულში არწმუნებს ძმებს და მათი ხელგაშლილობისთვის მადლიერია
პავლე მადლობას უხდის ღმერთს სასიხარულო ცნობის წინ წასაწევად ფილიპელების მიერ შეტანილი წვლილისთვის. ფილიპელების სიყვარულით აღძრული ლოცულობს, რომ ისინი გაიზარდონ სიყვარულში და დარწმუნდნენ, რა უფრო მნიშვნელოვანია (1:3—11).
პავლე დაინტერესებულია ფილიპელების კეთილდღეობით. ის იმედოვნებს, რომ მათთან გაგზავნის ტიმოთეს, რომელსაც ძალიან აქებს. მას იმედი აქვს, რომ თავადაც მალე მოინახულებს მათ (2:19—24).
პავლე ფილიპელების მიერ მის მსახურად დანიშნულ ეპაფროდიტეს გზავნის მათთან, რათა აღარ წუხდნენ ეპაფროდიტეს გამო, რომლის შესახებაც შეიტყვეს, რომ ერთ დროს სიკვდილის პირას იყო (2:25—30).
მიუხედავად იმისა, რომ პავლეს ზეციდან მიღებული ძალის დახმარებით შეუძლია ნებისმიერ ვითარებაში კმაყოფილი იყოს, ის ხელგაშლილობისთვის აქებს ფილიპელებს (4:10—19).
პავლეს პატიმრობის შედეგები
პავლეს პატიმრობა სასიხარულო ცნობის გავრცელებას უწყობს ხელს. მისი მდგომარეობა ცნობილი ხდება პრეტორიული გვარდიისთვის. ძმების უმრავლესობა უფრო დიდ გაბედულებას ავლენს და უშიშრად ლაპარაკობს ღვთის სიტყვას (1:12—14).
ზოგი წრფელი მოტივით ქადაგებს, ზოგი კი — არასწორი მოტივით. როგორც უნდა იყოს, ისინი მაინც ქრისტეს შესახებ აუწყებენ. პავლე თავისი სიცოცხლითა თუ სიკვდილით ქრისტეს განადიდებს. თუმცა ის ფიქრობს, რომ კვლავ ხორცში დარჩება, რათა ფილიპელებს მოემსახუროს (1:15—26).
სასარგებლო რჩევები აზროვნებასა და საქციელზე
მოიქეცით სასიხარულო ცნობის ღირსად. ნუ შეგეშინდებათ მტრების. მოწინააღმდეგეები განადგურდებიან, მორწმუნეები კი ხსნას მოიპოვებენ (1:27—30).
იყავით თავმდაბლები და არა ეგოისტები. ასეთ შემთხვევაში გექნებათ ისეთივე აზროვნება, როგორიც ქრისტეს ჰქონდა (2:1—11).
როგორც უმწიკვლო შვილები ანათეთ მნათობებივით ამ უკუღმართ თაობაში და მაგრად ჩაეჭიდეთ სიცოცხლის სიტყვას (2:12—16).
უფრთხილდით წინადაცვეთის მომხრეებს. ქრისტიანმა იმედი ქრისტეზე უნდა დაამყაროს და არა წინადაცვეთაზე (3:1—3).
მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე მეტად პავლეს აქვს ხორცზე დაიმედების საფუძველი, ის ამ ყოველივეს ნაგვად მიიჩნევს „ქრისტე იესოს შესახებ უძვირფასესი ცოდნის გულისთვის“. ის ისწრაფვის ჯილდოსკენ და სხვებსაც მოუწოდებს ამისკენ (3:4—21).
კვლავაც იხარეთ უფალში. ცნობილი გახადეთ თქვენი კეთილგონიერება და საწუხარი ღმერთს მიანდეთ ლოცვაში. გონება კარგი აზრებით კვებეთ (4:4—9).