ნამდვილი უსაფრთხოება — მიუწვდომელი მიზანი
პატარა არნოლდს ძალიან უყვარდა თავისი სათამაშო, ნაჭრის ვეფხვი. სადაც არ უნდა წასულიყო — სათამაშოდ, საჭმელად თუ დასაძინებლად — ყველგან თან მიჰქონდა. ვეფხვი მას სიმშვიდისა და უსაფრთხოების გრძნობას ჰგვრიდა. ერთ დღეს კრიზისული მდგომარეობა შეიქმნა. ვეფხვი დაიკარგა!
სანამ არნოლდი ტიროდა, დედამ, მამამ და სამმა უფროსმა ძმამ ვეფხვის ძებნაში დაჩხრიკეს თავიანთი უზარმაზარი სახლი. საბოლოოდ ერთ-ერთმა აღმოაჩინა ის უჯრაში. როგორც ჩანს, არნოლდმა ჩადო იქ სათამაშო და მალევე დაავიწყდა, სად დატოვა. ვეფხვი დაბრუნებული იყო და არნოლდმა ცრემლები მოიწმინდა. ის კვლავ გრძნობდა ბედნიერებასა და უსაფრთხოებას.
რამდენად შესანიშნავი იქნებოდა, თუ ყველა პრობლემა ისევე იოლად გადაწყდებოდა, როგორც უჯრაში სათამაშო ვეფხვის პოვნა! მაგრამ ადამიანთა უმეტესობისთვის უსაფრთხოების საკითხები გაცილებით უფრო სერიოზული და რთულია. თითქმის ყველგან ადამიანები ეკითხებიან საკუთარ თავს: „ხომ არ გავხდები დამნაშავეობის ან ძალადობის მსხვერპლი? ხომ არ მემუქრება სამუშაოს დაკარგვა? ნამდვილად ექნება ჩემს ოჯახს საკმარისი საკვები? ამარიდებენ თავს სხვები ჩემი რელიგიის ან ეთნიკური წარმოშობის გამო?“
ადამიანთა რიცხვი, რომლებიც უსაფრთხოდ ვერ გრძნობენ თავს, უზარმაზარია. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ცნობების თანახმად, დაახლოებით სამი მილიარდი ადამიანისთვის მიუწვდომელია არა მხოლოდ ჩვეული დაავადებების სამედიცინო მკურნალობა, არამედ ასევე პირველი საჭიროების წამლები. უკიდურესი სიღარიბის გამო მილიარდზე მეტ ადამიანს ძალ-ღონე ელევა. შრომისუნარიანობის მიუხედავად, დაახლოებით მილიარდი ვერ მუშაობს სრულ განაკვეთზე. ლტოლვილების რიცხვი იზრდება. 1994 წლის დასასრულისთვის დედამიწის მასშტაბით ყოველი 115-დან დაახლოებით ერთი ადამიანი იძულებული იყო, გაქცეულიყო სახლიდან. ყოველწლიურად ნარკოტიკებით 500 მილიარდ-დოლარიანი ვაჭრობის შედეგად, რომელიც დამნაშავეობისა და ძალადობის ურიცხვ შემთხვევას წარმოშობს, იღუპება მილიონობით სიცოცხლე. მრავალი მილიონი ადამიანის სიცოცხლე ომებმა გააჩანაგა. მხოლოდ 1993 წლის განმავლობაში დიდ კონფლიქტებში მონაწილეობდა 42 ქვეყანა, ხოლო 37 — პოლიტიკურ ძალმომრეობას განიცდიდა.
ომები, სიღარიბე, დამნაშავეობა და ყოველივე, რაც ადამიანთა უსაფრთხოებას ემუქრება, ურთიერთდაკავშირებულია და რიცხობრივადაც იზრდება. ასეთი პრობლემების გადაწყვეტა არ არის უჯრაში ვეფხვის პოვნა. სინამდვილეში, ადამიანი ვერასდროს გადაწყვეტს მათ.
„იმედს ნუ დაამყარებთ მთავრებზე, ადამის ძეზე, რომელსაც არ შეუძლია შველა“, — გვაფრთხილებს ღმერთის სიტყვა, ბიბლია. მაშ, ვის მივენდოთ? მუხლი აგრძელებს: „ნეტარ არს, ვისიც შემწეა ღმერთი იაკობისა, ვინც დაიმედებულია უფალ ღმერთზე. რომელმაც შეჰქმნა ცა და მიწა, ზღვა და ყოველივე, რაც მათშია“ (ფსალმუნი 145:3–6).
რატომ შეგვიძლია ვენდოთ იეჰოვას, რომ დაამყარებს უსაფრთხოებას დედამიწაზე? შესაძლებელია, რომ გავიხაროთ უსაფრთხო, ბედნიერი ცხოვრებით დღეს? როგორ ჩამოაშორებს ღმერთი დაბრკოლებებს, რომლებიც ხელს უშლიან ადამიანთა უსაფრთხოებას?