រៀបរាប់ដោយម៉ាថាយ
១ នេះជាសៀវភៅជីវប្រវត្ដិរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្ត កូន* របស់ដាវីឌ កូនរបស់អាប្រាហាំ៖
២ អាប្រាហាំជាឪពុក* របស់អ៊ីសាក
អ៊ីសាកជាឪពុករបស់យ៉ាកុប
យ៉ាកុបជាឪពុករបស់យូដានិងបងប្អូនប្រុសរបស់គាត់
៣ យូដាជាឪពុករបស់ពេរេសនិងសេរ៉ា ហើយម្ដាយរបស់ពួកគេគឺថេម៉ា
ពេរេសជាឪពុករបស់ហេស្រុន
ហេស្រុនជាឪពុករបស់រ៉ាម
៤ រ៉ាមជាឪពុករបស់អមីណាដាប
អមីណាដាបជាឪពុករបស់ណាសូន
ណាសូនជាឪពុករបស់សាលម៉ូន
៥ សាលម៉ូនជាឪពុករបស់បូអូស ហើយរ៉ាហាបជាម្ដាយ
បូអូសជាឪពុករបស់អូបិឌ ហើយរូថជាម្ដាយ
អូបិឌជាឪពុករបស់អ៊ីសាយ
៦ អ៊ីសាយជាឪពុករបស់ស្តេចដាវីឌ
ដាវីឌជាឪពុករបស់សាឡូម៉ូន ហើយភរិយារបស់អ៊ូរីជាម្ដាយ
៧ សាឡូម៉ូនជាឪពុករបស់រេហូបោម
រេហូបោមជាឪពុករបស់អាប៊ីយ៉ា
អាប៊ីយ៉ាជាឪពុករបស់អេសា
៨ អេសាជាឪពុករបស់យេហូសាផាត
យេហូសាផាតជាឪពុករបស់យេហូរ៉ាម
យេហូរ៉ាមជាឪពុករបស់អូសៀស
៩ អូសៀសជាឪពុករបស់យ៉ូថាម
យ៉ូថាមជាឪពុករបស់អេហាស
អេហាសជាឪពុករបស់ហេសេគា
១០ ហេសេគាជាឪពុករបស់ម៉ាណាសេ
ម៉ាណាសេជាឪពុករបស់អេម៉ុន
អេម៉ុនជាឪពុករបស់យ៉ូសៀស
១១ យ៉ូសៀសជាឪពុករបស់យេកូនាសនិងបងប្អូនប្រុសរបស់គាត់ដែលកើតនៅសម័យដែលជនជាតិយូដាត្រូវនិរទេសទៅបាប៊ីឡូន
១២ យេកូនាសជាឪពុករបស់សាលធាលដែលកើតក្រោយយេកូនាសត្រូវនិរទេសទៅបាប៊ីឡូន
សាលធាលជាឪពុករបស់សេរ៉ូបាបិល
១៣ សេរ៉ូបាបិលជាឪពុករបស់អាប៊ីយ៉ូដ
អាប៊ីយ៉ូដជាឪពុករបស់អេលៀគីម
អេលៀគីមជាឪពុករបស់អេសូរ
១៤ អេសូរជាឪពុករបស់សេដុក
សេដុកជាឪពុករបស់អេខឹម
អេខឹមជាឪពុករបស់អេលីយ៉ូដ
១៥ អេលីយ៉ូដជាឪពុករបស់អេលៀសារ
អេលៀសារជាឪពុករបស់ម៉ាថាន
ម៉ាថានជាឪពុករបស់យ៉ាកុប
១៦ យ៉ាកុបជាឪពុករបស់យ៉ូសែបដែលជាប្ដីរបស់ម៉ារៀ។ លោកយេស៊ូដែលហៅថាគ្រិស្តបានកើតពីម៉ារៀ។
១៧ ដូច្នេះ ពីអាប្រាហាំរហូតដល់ដាវីឌមានដប់បួនជំនាន់ ហើយពីដាវីឌរហូតដល់ពេលនិរទេសទៅបាប៊ីឡូនមានដប់បួនជំនាន់។ ពីពេលនិរទេសរហូតដល់គ្រិស្តមានដប់បួនជំនាន់។
១៨ ក៏ប៉ុន្តែ កំណើតរបស់លោកយេស៊ូគ្រិស្តគឺដូចតទៅ៖ម៉ារៀជាម្ដាយរបស់លោកគឺជាគូដណ្ដឹងរបស់យ៉ូសែប។ ប៉ុន្តែ មុនពេលពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមរួមរស់ជាប្ដីប្រពន្ធនោះ នាងមាន* ផ្ទៃពោះដោយសកម្មពល* បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ។ ១៩ ក៏ប៉ុន្តែ ដោយសារយ៉ូសែបដែលជាប្ដី* របស់នាង ជាមនុស្សសុចរិត នោះយ៉ូសែបមិនចង់ធ្វើឲ្យនាងអាម៉ាស់ខ្មាសឡើយ។ ដូច្នេះ គាត់សម្រេចចិត្តលែងលះ* នាងដោយសម្ងាត់។ ២០ ប៉ុន្តែ ក្រោយយ៉ូសែបបានគិតអំពីរឿងទាំងនេះរួចហើយ នោះទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ា* បានលេចមកក្នុងសុបិនហើយប្រាប់គាត់ថា៖ «យ៉ូសែប កូនដាវីឌ ចូរយកម៉ារៀជាប្រពន្ធទៅផ្ទះរបស់អ្នក ហើយកុំខ្លាចឡើយ ព្រោះនាងមានផ្ទៃពោះ គឺដោយសារសកម្មពលបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ។ ២១ នាងនឹងសម្រាលបានបុត្រមួយ ហើយអ្នកត្រូវឲ្យនាមបុត្រនោះថាយេស៊ូ* ព្រោះលោកនឹងសង្គ្រោះមនុស្សឲ្យរួចពីការខុសឆ្គង* របស់ពួកគេ»។ ២២ ការទាំងនេះបានកើតឡើងពិតមែន ដើម្បីសម្រេចនូវទំនាយរបស់ព្រះយេហូវ៉ាដែលមកតាមរយៈអ្នកប្រកាសទំនាយរបស់លោក។ ទំនាយនោះថា៖ ២៣ «មើល! ស្រីក្រមុំបរិសុទ្ធនឹងមានផ្ទៃពោះ ហើយនឹងសម្រាលបានបុត្រមួយ។ ពួកគេនឹងឲ្យនាមបុត្រនោះថាអេម៉ាញូអែល» ដែលបកប្រែថា«ព្រះនៅជាមួយនឹងយើង»។
២៤ ក្រោយពីនោះ យ៉ូសែបភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយយកប្រពន្ធទៅផ្ទះរបស់គាត់ ដូចទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានបង្គាប់។ ២៥ ប៉ុន្តែ យ៉ូសែបមិនបានរួមដំណេកជាមួយនឹងម៉ារៀឡើយ រហូតដល់នាងបានបង្កើតបុត្រហើយ។ រួចយ៉ូសែបឲ្យនាមបុត្រនោះថាយេស៊ូ។
២ ក្រោយពីលោកយេស៊ូបានកើតនៅភូមិបេថ្លេហិមក្នុងតំបន់យូឌា កាលស្តេច* ហេរ៉ូឌកំពុងគ្រប់គ្រង នោះពួកអ្នកចេះហោរាសាស្ត្រ ពីតំបន់ខាងកើត បានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ២ ហើយសួរថា៖ «តើស្តេចនៃជនជាតិយូដាដែលទើបតែកើតមកនោះនៅឯណា? ព្រោះយើងបានឃើញផ្កាយរបស់លោកពេលដែលយើងនៅតំបន់ខាងកើត ហើយយើងបានមកទីនេះដើម្បីលំឱនកាយគោរពលោក»។ ៣ ពេលដែលឮសម្ដីនេះ ស្តេចហេរ៉ូឌព្រមទាំងអ្នកក្រុងយេរូសាឡិមទាំងឡាយចាប់ផ្ដើមជ្រួលច្របល់ក្នុងចិត្ត។ ៤ ក្រោយមក ស្តេចហេរ៉ូឌហៅពួកសង្ឃនាយកនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់* គ្រប់រូបឲ្យមកជួបជុំគ្នា រួចគាត់ចាប់ផ្ដើមសួរពួកគេដើម្បីឲ្យដឹងអំពីកន្លែងដែលគ្រិស្ត* ត្រូវកើត។ ៥ ពួកគេតបឆ្លើយថា៖ «នៅភូមិបេថ្លេហិមក្នុងតំបន់យូឌា ពីព្រោះនោះបានត្រូវសរសេរទុកតាមរយៈអ្នកប្រកាសទំនាយ ដែលទាយថា៖ ៦ ‹ឯអ្នក ឱបេថ្លេហិមក្នុងស្រុកយូដាអើយ! អ្នកមិនមែនតូចតាចជាងគេ ក្នុងចំណោមពួកអភិបាលស្រុកយូដាឡើយ ព្រោះនឹងមានអភិបាលមួយរូបចេញពីអ្នកមក ដែលនឹងឃ្វាលអ៊ីស្រាអែលជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំ›»។
៧ រួចមក ហេរ៉ូឌបានហៅពួកអ្នកចេះហោរាសាស្ត្រមកដោយសម្ងាត់ ហើយសួរបញ្ជាក់អំពីពេលដែលផ្កាយនោះបានលេចមក។ ៨ នៅពេលដែលចាត់ពួកគេឲ្យទៅភូមិបេថ្លេហិម គាត់បង្គាប់ថា៖ «ចូរទៅរកកូនតូចនោះទាល់តែឃើញ។ ពេលដែលឃើញហើយ ចូរត្រឡប់មកប្រាប់ខ្ញុំវិញ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចទៅលំឱនកាយគោរពកូនតូចនោះដែរ»។ ៩ ក្រោយពីស្តេចបង្គាប់ហើយ នោះពួកគេបានចេញទៅ។ ខណៈនោះ ផ្កាយដែលពួកគេបានឃើញពេលដែលពួកគេនៅតំបន់ខាងកើត បាននាំផ្លូវពួកគេរហូតដល់កន្លែងដែលកូនតូចនោះនៅ រួចបានឈប់នៅលើកន្លែងនោះ។ ១០ ពេលដែលឃើញផ្កាយនោះឈប់ ពួកគេត្រេកអរជាខ្លាំង។ ១១ លុះបានចូលក្នុងផ្ទះនោះហើយ ពួកគេឃើញកូនតូចជាមួយនឹងម៉ារៀជាម្ដាយ។ រួចមក ពួកគេលំឱនកាយគោរព ព្រមទាំងធ្វើអំណោយជូនកូនតូចនោះ ដោយបើកយកមាស ធូបស* និងម្សៅក្រអូបម្យ៉ាងហៅថាជ័រល្វីងទេស។ ១២ ក៏ប៉ុន្តែ ព្រះបានព្រមានពួកគេតាមរយៈសុបិនមិនឲ្យត្រឡប់ទៅជួបហេរ៉ូឌ។ ដូច្នេះ ពួកគេបានត្រឡប់ទៅស្រុកខ្លួន តាមផ្លូវផ្សេងវិញ។
១៣ ក្រោយពីពួកគេបានត្រឡប់ទៅវិញ នោះទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានលេចមកក្នុងសុបិនប្រាប់យ៉ូសែបថា៖ «ចូរក្រោកឡើងយកបុត្រតូចនិងម្ដាយរបស់លោក ហើយរត់ទៅស្រុកអេស៊ីប។ អ្នកត្រូវនៅទីនោះរហូតដល់ខ្ញុំប្រាប់ឲ្យត្រឡប់មកវិញ ព្រោះហេរ៉ូឌបម្រុងនឹងស្វែងរកបុត្រតូចនោះដើម្បីបំផ្លាញចោល»។ ១៤ ដូច្នេះ យ៉ូសែបបានក្រោកឡើង យកបុត្រតូចនិងម្ដាយរបស់លោក ហើយចេញទៅស្រុកអេស៊ីបទាំងយប់។ ១៥ គាត់បាននៅទីនោះ រហូតដល់ហេរ៉ូឌទទួលមរណភាព ដើម្បីសម្រេចនូវអ្វីដែលព្រះយេហូវ៉ាបានមានប្រសាសន៍តាមរយៈអ្នកប្រកាសទំនាយ ដែលទាយថា៖ «ខ្ញុំបានហៅបុត្រខ្ញុំចេញពីស្រុកអេស៊ីបមក»។
១៦ រួចមក ពេលដែលហេរ៉ូឌដឹងថាគាត់បានចាញ់បោកពួកអ្នកចេះហោរាសាស្ត្រទាំងនោះ គាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយចាត់មនុស្សឲ្យទៅភូមិបេថ្លេហិមនិងគ្រប់តំបន់នៅជុំវិញនោះ ដើម្បីសម្លាប់ក្មេងប្រុសទាំងអស់ដែលមានអាយុចាប់ពីពីរឆ្នាំចុះ យោងទៅតាមអ្វីដែលពួកអ្នកចេះហោរាសាស្ត្របានបញ្ជាក់ស្តីអំពីពេលដែលផ្កាយនោះបានលេចមក។ ១៧ នោះបានសម្រេចនូវទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈយេរេមាថា៖ ១៨ «នៅក្រុងរ៉ាម៉ា មានសំឡេងទ្រហោយំ។ នោះជាសំឡេងរបស់រ៉ាជែលដែលកំពុងយំស្ដាយកូនរបស់នាង ហើយនាងមិនព្រមឲ្យអ្នកណាលួងលោមនាងឡើយ ពីព្រោះកូនរបស់នាងលែងមាននៅទៀត»។
១៩ ក្រោយពីហេរ៉ូឌបានទទួលមរណភាពហើយ នោះទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាលេចមកក្នុងសុបិនរបស់យ៉ូសែប ពេលគាត់នៅស្រុកអេស៊ីប ២០ ហើយប្រាប់ថា៖ «ចូរក្រោកឡើងយកបុត្រតូចនិងម្ដាយរបស់លោក ហើយទៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រោះអ្នកដែលរកប្រហារជីវិត* បុត្រតូចនោះបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ»។ ២១ ម្ល៉ោះហើយ យ៉ូសែបក្រោកឡើងយកបុត្រតូចនិងម្ដាយរបស់លោក ហើយចូលទៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ២២ ប៉ុន្តែ គាត់ខ្លាចមិនហ៊ានទៅតំបន់យូឌាទេ ពីព្រោះគាត់បានឮថា អាខេឡាសបានគ្រប់គ្រងជាស្តេចស្នងហេរ៉ូឌដែលជាឪពុក។ ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារព្រះបានព្រមានគាត់តាមរយៈសុបិន នោះគាត់បានទៅតំបន់កាលីឡេវិញ។ ២៣ រួចគាត់ទៅរស់នៅក្រុងមួយហៅថាណាសារ៉ែត ដើម្បីសម្រេចនូវពាក្យរបស់អ្នកប្រកាសទំនាយ ដែលបានទាយថា៖ «លោកនឹងត្រូវគេហៅជាអ្នកក្រុងណាសារ៉ែត»។
៣ នៅគ្រានោះ យ៉ូហានដែលជាអ្នកជ្រមុជទឹក* បានមកតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំនៃតំបន់យូឌា ដោយផ្សព្វផ្សាយ ២ ថា៖ «ចូរប្រែចិត្ត ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺជិតដល់ហើយ»។ ៣ តាមការពិត ទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈអេសាយ គឺអំពីយ៉ូហាន។ ទំនាយនោះថា៖ «ឮទេ? មានសំឡេងមនុស្សម្នាក់ស្រែកប្រកាសនៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំថា៖ ‹ចូររៀបចំផ្លូវទទួលព្រះយេហូវ៉ា ចូរធ្វើឲ្យផ្លូវទាំងនោះត្រង់›»។ ៤ ឯយ៉ូហាននេះ គាត់មានសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីរោមអូដ្ឋ ឯខ្សែក្រវាត់ធ្វើពីស្បែក ហើយអាហាររបស់គាត់គឺជាសត្វកណ្ដូបនិងទឹកឃ្មុំព្រៃ។ ៥ អ្នកក្រុងយេរូសាឡិម និងមនុស្សទាំងឡាយនៅតំបន់យូឌា ព្រមទាំងអស់អ្នកនៅតំបន់ជនបទក្បែរទន្លេយ៉ូដាន់បានចេញទៅជួបគាត់។ ៦ រួចគាត់ជ្រមុជទឹកឲ្យពួកគេក្នុងទន្លេយ៉ូដាន់ ហើយពួកគេបានសារភាពនូវការខុសឆ្គងរបស់ខ្លួនជាសាធារណៈ។
៧ ពេលដែលគាត់ក្រឡេកឃើញពួកផារិស៊ី* និងពួកសាឌូស៊ី* ជាច្រើននាក់កំពុងមកឯកន្លែងជ្រមុជទឹកនោះ គាត់សួរពួកគេថា៖ «នែ! ពូជពស់មានពិស! តើអ្នកណាបាននាំឲ្យអ្នកគិតថា អ្នកអាចរួចពីកំហឹងរបស់ព្រះដែលត្រូវមកដល់នោះបាន? ៨ ដូច្នេះ ចូរប្រព្រឹត្តយ៉ាងណាដែលបង្ហាញថាអ្នកបានប្រែចិត្ត* ចុះ ៩ ហើយកុំអាងថា៖ ‹អាប្រាហាំជាឪពុករបស់យើង› ព្រោះខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះអាចបង្កើតកូនឲ្យអាប្រាហាំពីដុំថ្មទាំងនេះបាន។ ១០ ពូថៅនៅគល់ឈើស្រាប់ហើយ។ ដូច្នេះ ដើមឈើណាដែលមិនបង្កើតផលល្អនឹងត្រូវកាប់ចោល ហើយបោះទៅក្នុងភ្លើង។ ១១ ខ្ញុំជ្រមុជអ្នករាល់គ្នាក្នុងទឹក ពីព្រោះអ្នកបានប្រែចិត្ត តែលោកដែលនឹងមកក្រោយខ្ញុំ គឺខ្លាំងជាងខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនសមនឹងដោះស្បែកជើងជូនលោកឡើយ។ លោកនឹងជ្រមុជអ្នករាល់គ្នាក្នុងសកម្មពល* បរិសុទ្ធរបស់ព្រះ និងក្នុងភ្លើង។ ១២ លោកកំពុងកាន់ប្រដាប់រោយស្រូវនៅក្នុងដៃ ក៏នឹងសម្អាតលានបោកស្រូវរបស់លោកឲ្យស្អាតធេង។ លោកនឹងប្រមូលស្រូវសាលីដាក់ក្នុងជង្រុក តែឯអង្កាមវិញ លោកនឹងដុតក្នុងភ្លើងដែលមិនអាចត្រូវពន្លត់បានឡើយ»។
១៣ លុះក្រោយមក លោកយេស៊ូបានចេញពីស្រុកកាលីឡេទៅឯយ៉ូហាន នៅទន្លេយ៉ូដាន់ ដើម្បីឲ្យគាត់ជ្រមុជទឹកឲ្យ។ ១៤ ប៉ុន្តែ យ៉ូហានខំឃាត់លោកថា៖ «គឺខ្ញុំទេដែលត្រូវការលោកជ្រមុជទឹកឲ្យ ហើយហេតុអ្វីលោកមករកខ្ញុំវិញដូច្នេះ?»។ ១៥ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ឆ្លើយថា៖ «ចូរធ្វើម្ដងនេះចុះ ពីព្រោះគឺសមត្រឹមត្រូវឲ្យយើងសម្រេចគ្រប់ការសុចរិតតាមរបៀបនេះ»។ នោះយ៉ូហានមិនឃាត់លោកតទៅទៀតទេ។ ១៦ ក្រោយពីលោកយេស៊ូបានត្រូវជ្រមុជទឹកហើយ លោកបានងើបឡើងពីទឹកមកភ្លាម ហើយមេឃបានបើកចំហ រួចគាត់ឃើញសកម្មពលរបស់ព្រះចុះមកដូចជាសត្វព្រាប ហើយសណ្ឋិតលើលោក។ ១៧ ខណៈនោះ ក៏មានសំឡេងមួយពីលើមេឃថា៖ «នេះជាបុត្រដែលជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ជាទីពេញចិត្តខ្ញុំណាស់»។
៤ ក្រោយមក សកម្មពល* របស់ព្រះបាននាំលោកយេស៊ូទៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំ ហើយមេកំណាច* បានល្បួងលោក។ ២ ក្រោយពីបានតមអាហារអស់សែសិបថ្ងៃសែសិបយប់ នោះលោកក៏ឃ្លាន។ ៣ ម្យ៉ាងទៀត មេល្បួងបានមកនិយាយទៅកាន់លោកថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកជាកូនរបស់ព្រះមែន ចូរបង្គាប់ឲ្យដុំថ្មទាំងនេះក្លាយជានំប៉័ងទៅ»។ ៤ ប៉ុន្តែលោកតបឆ្លើយថា៖ «បទគម្ពីរចែងថា៖ ‹មនុស្សមិនត្រូវរស់ដោយសារតែនំប៉័ងប៉ុណ្ណោះទេ តែដោយសារគ្រប់ទាំងប្រសាសន៍ដែលចេញពីមាត់ព្រះយេហូវ៉ាមក›»។
៥ ក្រោយមក មេកំណាចនាំលោកចូលទៅក្នុងក្រុងបរិសុទ្ធ រួចបានដាក់លោកនៅលើកំពែងវិហារ ៦ ក៏ប្រាប់ថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកជាកូនរបស់ព្រះមែន ចូរលោតចុះពីកំពែងនេះ ពីព្រោះបទគម្ពីរចែងថា៖ ‹លោកនឹងឲ្យការណែនាំស្តីអំពីអ្នក ដល់បណ្ដាទេវតារបស់លោក ហើយពួកគេនឹងទ្រអ្នកលើដៃរបស់ពួកគេ មិនឲ្យជើងរបស់អ្នកទង្គិចនឹងថ្មទាល់តែសោះ›»។ ៧ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកនោះថា៖ «បទគម្ពីរចែងទៀតថា៖ ‹អ្នកមិនត្រូវល្បងលព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះរបស់អ្នកឡើយ›»។
៨ បន្ទាប់មក មេកំណាចបានយកលោកទៅលើភ្នំមួយដ៏ខ្ពស់ក្រៃលែង រួចបង្ហាញលោកនូវរាជាណាចក្រទាំងឡាយក្នុងពិភពលោកនិងភាពរុងរឿងរបស់រាជាណាចក្រទាំងនោះ ៩ ហើយនិយាយថា៖ «អ្វីៗទាំងនេះខ្ញុំនឹងឲ្យដល់អ្នក ប្រសិនបើអ្នកក្រាបប្រណិប័តន៍ខ្ញុំម្ដង»។ ១០ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកនោះថា៖ «នែ! សាថាន!* ចូរទៅឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ! ពីព្រោះបទគម្ពីរចែងថា៖ ‹គឺព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះរបស់អ្នក ដែលអ្នកត្រូវគោរពប្រណិប័តន៍ ហើយគឺសម្រាប់តែលោកប៉ុណ្ណោះ ដែលអ្នកត្រូវបំពេញកិច្ចបម្រើពិសិដ្ឋ›»។ ១១ នោះមេកំណាចបានចេញពីលោកទៅ ហើយពួកទេវតាបានមកបម្រើលោក។
១២ ពេលដែលលោកឮថាយ៉ូហានបានត្រូវគេចាប់ខ្លួន នោះលោកចេញទៅស្រុកកាលីឡេ។ ១៣ ម្យ៉ាងទៀត ក្រោយពីលោកចេញពីក្រុងណាសារ៉ែត នោះលោកទៅរស់នៅក្រុងកាពើណិមវិញ នៅក្បែរសមុទ្រ ក្នុងតំបន់សេប៊ូឡូន និងណែបថាលី ១៤ ដើម្បីសម្រេចនូវទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈអេសាយ។ ទំនាយនោះថា៖ ១៥ «ឱស្រុកសេប៊ូឡូននិងស្រុកណែបថាលីអើយ! ជាស្រុកតាមផ្លូវទៅឯសមុទ្រ ក៏នៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ៉ូដាន់ ហើយជាស្រុកកាលីឡេនៃជនជាតិដទៃ។ ១៦ បណ្ដាជនដែលកំពុងរស់នៅទីងងឹតបានឃើញពន្លឺដ៏ភ្លឺស្វាង ហើយចំណែកអ្នកដែលនៅតំបន់ដែលនៅក្រោមស្រមោលនៃសេចក្ដីស្លាប់ នោះពន្លឺបានរះមកលើពួកគេ»។ ១៧ ចាប់ពីពេលនោះមក លោកយេស៊ូបានផ្សព្វផ្សាយថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រែចិត្ត ព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺជិតដល់ហើយ»។
១៨ លុះពេលដែលលោកកំពុងដើរតាមឆ្នេរសមុទ្រ* កាលីឡេ លោកឃើញស៊ីម៉ូនដែលហៅថាពេត្រុស និងអនទ្រេជាប្អូន។ ពួកគាត់កំពុងបង់សំណាញ់ទៅក្នុងសមុទ្រ ពីព្រោះជាអ្នកនេសាទ។ ១៩ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំចុះ! ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកទៅជាអ្នកនេសាទមនុស្សវិញ»។ ២០ ពួកគាត់បានទុកសំណាញ់ចោលភ្លាម ហើយក៏ទៅតាម* លោក។ ២១ កាលបានដើរហួសពីនោះ លោកឃើញកូនប្រុសរបស់សេបេដេពីរនាក់ គឺយ៉ាកុបនិងប្អូនរបស់គាត់ឈ្មោះយ៉ូហាន។ ពួកគាត់នៅក្នុងទូកជាមួយនឹងសេបេដេដែលជាឪពុកហើយកំពុងជួសជុលសំណាញ់។ លោកក៏បានហៅពួកគាត់ដែរ។ ២២ នោះពួកគាត់បានចាកចេញពីឪពុកនិងទូក ហើយបានទៅតាមលោកភ្លាម។
២៣ រួចមក លោកបានធ្វើដំណើរពេញស្រុកកាលីឡេទាំងមូល ដោយបង្រៀនក្នុងសាលាប្រជុំ* និងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អអំពីរាជាណាចក្រ ក៏បានធ្វើឲ្យមនុស្សជាសះស្បើយពីជំងឺនិងរោគាគ្រប់ប្រភេទ។ ២៤ រួចដំណឹងអំពីលោកបានលេចឮពេញស្រុកស៊ីរីទាំងមូល ហើយមនុស្សបាននាំមកនូវអស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីលំបាក មនុស្សដែលកំពុងឈឺចាប់ដោយជំងឺផ្សេងៗ មនុស្សដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូល* មនុស្សឆ្កួតជ្រូក និងមនុស្សស្លាប់ដៃស្លាប់ជើង ហើយលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេបានជាសះស្បើយ។ ២៥ ម្ល៉ោះហើយ មនុស្សជាច្រើនពីស្រុកកាលីឡេ តំបន់ដេកាប៉ូល* ក្រុងយេរូសាឡិម តំបន់យូឌា និងពីត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ៉ូដាន់ បានទៅតាមលោក។
៥ ពេលឃើញបណ្ដាជន លោកក៏ឡើងលើភ្នំ ហើយអង្គុយចុះ។ រួចអ្នកកាន់តាមបានមកឯលោកនៅទីនោះ។ ២ បន្ទាប់មក លោកចាប់ផ្ដើមមានប្រសាសន៍ និងបង្រៀនពួកគេថា៖
៣ «អស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លានចំពោះការណែនាំពីព្រះ នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជារបស់អ្នកទាំងនោះ។
៤ «អស់អ្នកដែលមានទុក្ខព្រួយ នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះអ្នកទាំងនោះនឹងទទួលការសម្រាលទុក្ខ។
៥ «អស់អ្នកដែលមានចិត្តស្លូតបូត នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះអ្នកទាំងនោះនឹងទទួលផែនដីជាមត៌ក។
៦ «អស់អ្នកដែលស្រេកឃ្លានចំពោះសេចក្ដីសុចរិត នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះអ្នកទាំងនោះនឹងបានឆ្អែតស្កប់ស្កល់។
៧ «អស់អ្នកដែលមានចិត្តមេត្ដាករុណា នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះអ្នកទាំងនោះក៏នឹងទទួលសេចក្ដីមេត្ដាករុណាផងដែរ។
៨ «អស់អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះអ្នកទាំងនោះនឹងឃើញព្រះ។
៩ «អស់អ្នកដែលធ្វើឲ្យមានសន្ដិភាព នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះមនុស្សនឹងហៅអ្នកទាំងនោះថា‹កូនព្រះ›។
១០ «អស់អ្នកដែលមនុស្សបានបៀតបៀនដោយសារសេចក្ដីសុចរិត នោះមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ ជារបស់អ្នកទាំងនោះ។
១១ «នៅពេលដែលមនុស្សតិះដៀល បៀតបៀន និងនិយាយរឿងអាក្រក់គ្រប់បែបយ៉ាង ដើម្បីបង្កាច់បង្ខូចអ្នករាល់គ្នាដោយព្រោះអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ នោះអ្នកមានសុភមង្គលហើយ! ១២ ពីព្រោះគេធ្លាប់បៀតបៀនពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ ដែលបានរស់នៅមុនអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះដែរ។ ហេតុនេះចូរសប្បាយ ហើយត្រេកអរចុះ! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានរង្វាន់យ៉ាងធំនៅស្ថានសួគ៌។
១៣ «អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលនៃផែនដី។ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអំបិលបាត់បង់ជាតិប្រៃ តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យមានជាតិប្រៃឡើងវិញបាន? អំបិលនោះនឹងគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះ គឺសមតែបោះចោលឲ្យមនុស្សដើរជាន់ប៉ុណ្ណោះ។
១៤ «អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺបំភ្លឺពិភពលោក។ ក្រុងមួយដែលស្ថិតនៅលើភ្នំ គឺមិនកំបាំងពីភ្នែកមនុស្សឡើយ។ ១៥ មនុស្សមិនដែលអុជចង្កៀងរួចដាក់ក្រោមប្រដាប់វាល់ស្រូវឡើយ តែពួកគេដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ ដើម្បីបំភ្លឺផ្ទះទាំងមូល។ ១៦ ដូចគ្នាដែរ ចូរឲ្យមនុស្សទាំងអស់ឃើញពន្លឺរបស់អ្នក។ យ៉ាងនោះ ពួកគេនឹងសរសើរបិតារបស់អ្នកដែលនៅស្ថានសួគ៌ ពេលដែលឃើញការល្អដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត។
១៧ «កុំគិតស្មានថា ខ្ញុំបានមកដើម្បីបំផ្លាញច្បាប់* ឬសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយឡើយ។ ខ្ញុំមិនបានមកដើម្បីបំផ្លាញនោះទេ តែដើម្បីធ្វើឲ្យច្បាប់ និងសេចក្ដីបង្រៀនទាំងនោះបានសម្រេចវិញ។ ១៨ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ទោះជាមេឃនិងផែនដីបាត់សូន្យទៅក៏ដោយ ក៏តួអក្សរតូចជាងគេ ឬសញ្ញាបន្តក់មួយក្នុងច្បាប់នឹងមិនបាត់សូន្យឡើយ ទាល់តែច្បាប់ទាំងមូលបានត្រូវសម្រេចគ្រប់ជំពូក។ ១៩ ហេតុនេះ សូម្បីតែបញ្ញត្ដិដែលមនុស្សចាត់ទុកថាមិនសូវសំខាន់ក៏ដោយ បើអ្នកណាល្មើសបញ្ញត្ដិនោះ ហើយបង្រៀនអ្នកឯទៀតឲ្យធ្វើដូច្នោះ អ្នកនោះគឺមិនសមនឹងចូលរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ឡើយ។ រីឯអ្នកណាដែលប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្ដិទាំងនោះ ហើយបង្រៀនអ្នកឯទៀតឲ្យប្រព្រឹត្តតាមដែរ អ្នកនោះគឺសមនឹងចូលរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌។ ២០ ពីព្រោះប្រសិនបើការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនសុចរិតជាងពួកផារិស៊ី និងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ទេ នោះអ្នកនឹងមិនចូលរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌សោះឡើយ។
២១ «អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮអ្វីដែលគេប្រាប់ដល់មនុស្សនៅសម័យបុរាណថា៖ ‹អ្នកមិនត្រូវធ្វើឃាតកម្មឲ្យសោះ តែអ្នកណាដែលធ្វើឃាតកម្ម នឹងត្រូវតុលាការវិនិច្ឆ័យ›។ ២២ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលខឹងងំនឹងបងប្អូនខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវតុលាការវិនិច្ឆ័យ។ តែអ្នកណាដែលនិយាយទៅកាន់បងប្អូនដោយប្រើពាក្យប្រមាថមើលងាយមិនគួរឲ្យពោល អ្នកនោះនឹងត្រូវវិនិច្ឆ័យដោយតុលាការកំពូល។ រីឯអ្នកដែលប្រើពាក្យថា៖ ‹អាគម្រក់!› អាចទទួលទោសក្នុងភ្លើងជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ។*
២៣ «ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងយកគ្រឿងបូជាមកទីបូជា ហើយនៅទីនោះអ្នកនឹកឃើញថាបងប្អូនណាម្នាក់កំពុងប្រកាន់ទោសអ្នក ២៤ ចូរទុកគ្រឿងបូជារបស់អ្នកនៅមុខទីបូជា រួចទៅរកជានឹងបងប្អូនអ្នកសិន។ បន្ទាប់មក ចូរត្រឡប់មកបូជាអ្វីទាំងនោះចុះ។
២៥ «កាលដែលធ្វើដំណើរទៅតុលាការជាមួយនឹងអ្នកដែលរកប្ដឹងអ្នក ចូរឆាប់ដោះស្រាយជាមួយនឹងគាត់ ក្រែងគាត់បញ្ជូនអ្នកទៅចៅក្រម រួចចៅក្រមប្រគល់អ្នកទៅមន្ត្រីជំនួយតុលាការ ហើយអ្នកត្រូវជាប់គុក។ ២៦ ពីព្រោះគេប្រាកដជាមិនដោះលែងអ្នកពីគុកទេ ទាល់តែបានសងបំណុលឲ្យអស់ឥតខ្វះមួយសេន។*
២៧ «អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮគេថា៖ ‹អ្នកមិនត្រូវផិតក្បត់ឲ្យសោះ›។ ២៨ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលសម្លឹងមើលស្រីរហូតដល់កើតមានចិត្តស្រើបស្រាល អ្នកនោះបានផិតក្បត់ជាមួយនឹងនាងនៅក្នុងចិត្តរួចហើយ។ ២៩ ដូច្នេះ ប្រសិនបើភ្នែកស្ដាំរបស់អ្នក បណ្ដាលឲ្យអ្នកជំពប់ដួល* ចូរខ្វេះវាចេញ ហើយបោះចោលទៅ ពីព្រោះបើអ្នកបាត់បង់ភ្នែកម្ខាង គឺមានប្រយោជន៍ជាងរូបកាយទាំងមូលត្រូវបោះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ។ ៣០ បន្ថែមទៅទៀត ប្រសិនបើដៃស្ដាំរបស់អ្នក បណ្ដាលឲ្យអ្នកជំពប់ដួល ចូរកាត់វាចេញ ហើយបោះចោលទៅ ពីព្រោះបើអ្នកបាត់បង់ដៃម្ខាង គឺមានប្រយោជន៍ជាងរូបកាយទាំងមូលត្រូវបោះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ។
៣១ «ម្យ៉ាងវិញទៀត អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮគេថា៖ ‹អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធ អ្នកនោះត្រូវឲ្យលិខិតលែងលះទៅនាង›។ ៣២ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធដែលមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ* អ្នកនោះធ្វើឲ្យនាងអាចធ្លាក់ខ្លួនទៅជាអ្នកផិតក្បត់។ បន្ថែមទៅទៀត អ្នកណាដែលរៀបការជាមួយនឹងស្រីណាដែលប្ដីលែងដូច្នេះ អ្នកនោះប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់។
៣៣ «អ្នករាល់គ្នាក៏ធ្លាប់ឮអ្វីដែលគេប្រាប់ដល់មនុស្សនៅសម័យបុរាណថា៖ ‹អ្នកមិនត្រូវស្បថបំពានឡើយ តែអ្នកត្រូវធ្វើតាមពាក្យសម្បថចំពោះព្រះយេហូវ៉ាកុំខាន›។ ៣៤ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំស្បថឲ្យសោះ។ អ្នកមិនត្រូវស្បថដោយយកស្ថានសួគ៌ជាសាក្សីឡើយ ពីព្រោះនោះជាបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ៣៥ ក៏មិនត្រូវស្បថដោយយកផែនដីជាសាក្សីដែរ ពីព្រោះនោះជាទីកំណល់ជើងរបស់លោក។ កុំស្បថដោយយកក្រុងយេរូសាឡិមជាសាក្សីឡើយ ពីព្រោះនោះជាក្រុងរបស់ស្តេចដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ៣៦ ហើយអ្នកក៏មិនត្រូវយកជីវិត* ខ្លួនមកស្បថដែរ ពីព្រោះសូម្បីតែសក់មួយសរសៃ អ្នកមិនអាចធ្វើឲ្យប្រែជាសឬខ្មៅបានផង។ ៣៧ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែរក្សាសម្ដីប៉ុណ្ណោះ បើថា‹មែន› គឺមែន បើថា‹ទេ› គឺទេ ពីព្រោះសម្ដីណាដែលលើសពីនេះ គឺមកពីមេកំណាច។
៣៨ «អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮគេថា៖ ‹បើធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់របួសភ្នែក អ្នកត្រូវទទួលទោសឲ្យរបួសភ្នែកដែរ ហើយបើធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់បាក់ធ្មេញ អ្នកត្រូវទទួលទោសឲ្យបាក់ធ្មេញដែរ›។ ៣៩ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំសងសឹកនឹងមនុស្សទុច្ចរិតឡើយ តែបើអ្នកណាទះកំផ្លៀងស្ដាំរបស់អ្នក ចូរបែរឲ្យគេទះម្ខាងទៀតចុះ ៤០ ហើយប្រសិនបើមានអ្នកណាចង់ប្ដឹងអ្នកទៅតុលាការ ដើម្បីទារយកសម្លៀកបំពាក់ក្នុងរបស់អ្នក នោះចូរឲ្យអ្នកនោះយកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់អ្នកដែរ។ ៤១ បន្ថែមទៅទៀត បើអ្នកដែលមានអំណាចប្រើអ្នកឲ្យធ្វើការ ដោយបញ្ជាឲ្យទៅតាមគាត់មួយគីឡូម៉ែត្រ ចូរទៅជាមួយនឹងគាត់ពីរគីឡូម៉ែត្រចុះ។ ៤២ ពេលមានអ្នកណាសុំអ្វីពីអ្នក ចូរឲ្យទៅអ្នកនោះចុះ ហើយកុំបែរចេញពីអ្នកណាដែលចង់ខ្ចីអ្នកដោយមិនឲ្យការ។
៤៣ «អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮគេថា៖ ‹អ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាង តែត្រូវស្អប់សត្រូវ›។ ៤៤ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចូរបន្តស្រឡាញ់សត្រូវរបស់អ្នក ហើយអធិដ្ឋានដើម្បីអ្នកដែលបៀតបៀនអ្នក ៤៥ ដើម្បីបង្ហាញថាអ្នកជាកូននៃបិតារបស់អ្នកដែលនៅស្ថានសួគ៌ ពីព្រោះលោកធ្វើឲ្យថ្ងៃរះលើមនុស្សអាក្រក់និងមនុស្សល្អ ថែមទាំងបង្អុរភ្លៀងលើមនុស្សសុចរិតនិងមនុស្សទុច្ចរិត។ ៤៦ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់តែអ្នកណាដែលស្រឡាញ់អ្នក តើមានប្រយោជន៍អ្វី? ពួកអ្នកយកពន្ធក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ មែនទេ? ៤៧ ហើយបើអ្នករាល់គ្នាសួរសុខទុក្ខតែបងប្អូនរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ តើមានអ្វីអស្ចារ្យទៅ? ពីព្រោះជនជាតិដទៃធ្វើដូច្នេះដែរ មែនទេ? ៤៨ ហេតុនេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវមានគុណសម្បត្ដិសព្វគ្រប់ ដូចបិតារបស់អ្នកដែលនៅស្ថានសួគ៌ក៏មានគុណសម្បត្ដិសព្វគ្រប់ដែរ។
៦ «ចូរប្រយ័ត្ន កុំប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិតនៅមុខមនុស្សដើម្បីឲ្យគេឃើញឡើយ ពីព្រោះបើប្រព្រឹត្តដូច្នោះ អ្នករាល់គ្នានឹងមិនទទួលរង្វាន់ពីបិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ទេ។ ២ ម្ល៉ោះហើយ ពេលដែលអ្នកធ្វើទាន កុំផ្លុំត្រែមុនឡើយ ព្រោះនោះជាអ្វីដែលមនុស្សលាក់ពុតធ្វើនៅសាលាប្រជុំ និងនៅតាមផ្លូវ ដើម្បីឲ្យអ្នកឯទៀតកោតសរសើរពួកគេ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ពួកគេបានទទួលរង្វាន់គ្រប់សព្វហើយ។ ៣ ប៉ុន្តែ កាលណាអ្នកធ្វើទាន កុំឲ្យដៃឆ្វេងរបស់អ្នកដឹងអំពីអ្វីដែលដៃស្ដាំកំពុងធ្វើឡើយ ៤ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចធ្វើទានដោយស្ងាត់កំបាំង រួចបិតារបស់អ្នក ដែលកំពុងមើលពីទីស្ងាត់កំបាំងនឹងផ្ដល់រង្វាន់ឲ្យអ្នក។
៥ «ម្យ៉ាងទៀត ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាអធិដ្ឋាន អ្នកមិនត្រូវធ្វើដូចមនុស្សលាក់ពុតទេ ពីព្រោះពួកគេចូលចិត្តឈរអធិដ្ឋានក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយនៅកាច់ជ្រុងផ្លូវធំៗ ដើម្បីឲ្យមនុស្សឃើញ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ពួកគេបានទទួលរង្វាន់គ្រប់សព្វហើយ។ ៦ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលដែលអ្នកអធិដ្ឋាន ចូរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនហើយបិទទ្វារ សឹមអធិដ្ឋានជម្រាបបិតារបស់អ្នក ដែលស្ថិតនៅទីស្ងាត់កំបាំង។ នោះបិតារបស់អ្នក ដែលមើលពីទីស្ងាត់កំបាំងនឹងផ្ដល់រង្វាន់ឲ្យអ្នក។ ៧ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលដែលអធិដ្ឋាន កុំពោលពាក្យដដែលៗ ដូចជនជាតិដទៃឡើយ ព្រោះពួកគេនឹកស្មានថា ព្រះនឹងស្ដាប់ពួកគេដោយសារបានពោលពាក្យជាច្រើន។ ៨ ដូច្នេះ កុំធ្វើតាមពួកគេឡើយ ព្រោះព្រះដែលជាបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាជ្រាបពីអ្វីដែលអ្នកត្រូវការ មុនអ្នកសុំទៅទៀត។
៩ «ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាត្រូវអធិដ្ឋានតាមរបៀបនេះវិញ៖
«‹ឱបិតារបស់យើងដែលនៅស្ថានសួគ៌ សូមឲ្យនាមរបស់លោកបានបរិសុទ្ធ។ ១០ សូមឲ្យរាជាណាចក្ររបស់លោកបានមកដល់។ សូមឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកបានសម្រេចនៅផែនដី ដូចនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។ ១១ សូមផ្ដល់អាហារ* ដែលយើងត្រូវការសម្រាប់ថ្ងៃនេះ។ ១២ សូមអភ័យទោសចំពោះការខុសឆ្គងរបស់យើង ដូចយើងបានអភ័យទោសឲ្យអ្នកដែលបានធ្វើខុសនឹងយើងដែរ។* ១៣ សូមកុំឲ្យយើងចាញ់សេចក្ដីល្បួងឡើយ* តែសូមសង្គ្រោះយើងឲ្យរួចពីមេកំណាចវិញ›។
១៤ «ពីព្រោះ បើអ្នកអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់អ្នកឯទៀត នោះបិតារបស់អ្នកដែលនៅស្ថានសួគ៌ក៏នឹងអភ័យទោសឲ្យអ្នកដែរ។ ១៥ ក៏ប៉ុន្តែ បើអ្នករាល់គ្នាមិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់អ្នកឯទៀតទេ នោះបិតារបស់អ្នកក៏មិនអភ័យទោសចំពោះកំហុសរបស់អ្នកដែរ។
១៦ «កាលណាអ្នកតមអាហារ ឈប់ធ្វើមុខស្រងូតដូចមនុស្សលាក់ពុត ពីព្រោះពួកគេធ្វើឲ្យមុខមិនស្អាត ដើម្បីឲ្យមនុស្សឃើញថាពួកគេកំពុងតមអាហារ។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ពួកគេបានទទួលរង្វាន់គ្រប់សព្វហើយ។ ១៧ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាវិញ កាលណាអ្នកតមអាហារ ចូរលាបប្រេងលើក្បាល* ហើយលុបមុខផង ១៨ ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សឃើញថាអ្នកកំពុងតមអាហារឡើយ តែដើម្បីឲ្យបិតារបស់អ្នកដែលនៅទីស្ងាត់កំបាំងឃើញវិញ។ នោះបិតារបស់អ្នក ដែលមើលពីទីស្ងាត់កំបាំងនឹងផ្ដល់រង្វាន់ឲ្យអ្នក។
១៩ «ឈប់ប្រមូលទ្រព្យសម្បត្ដិទុកសម្រាប់ខ្លួននៅផែនដី ជាកន្លែងដែលសត្វល្អិតនិងច្រែះស៊ីបំផ្លាញ និងចោរចូលលួច។ ២០ ចូរប្រមូលទ្រព្យសម្បត្ដិទុកសម្រាប់ខ្លួននៅឯស្ថានសួគ៌វិញ ជាកន្លែងដែលសត្វល្អិតនិងច្រែះមិនស៊ីបំផ្លាញ ហើយចោរមិនអាចចូលលួចឡើយ។ ២១ ព្រោះទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់អ្នកនៅកន្លែងណា ចិត្តរបស់អ្នកក៏នៅកន្លែងនោះដែរ។
២២ «ភ្នែកជាចង្កៀងនៃរូបកាយ។ ប្រសិនបើភ្នែករបស់អ្នកមើលរបស់តែមួយ* នោះរូបកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងបានភ្លឺ។ ២៣ ប៉ុន្តែ បើភ្នែករបស់អ្នកសម្លឹងមើលអ្វីដែលទុច្ចរិត* នោះរូបកាយទាំងមូលរបស់អ្នកនឹងងងឹតវិញ។ ប្រសិនបើពន្លឺដែលនៅក្នុងអ្នក តាមពិតជាភាពងងឹតវិញ នោះជាភាពងងឹតក្រៃលែង!
២៤ «គ្មានអ្នកណាអាចជាខ្ញុំបម្រើរបស់ម្ចាស់ពីរបានឡើយ ព្រោះអ្នកនោះនឹងស្រឡាញ់ម្ចាស់មួយហើយស្អប់ម្ចាស់មួយ ឬក៏ស្មោះត្រង់នឹងម្ចាស់មួយហើយមើលងាយម្ចាស់មួយ។ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចធ្វើជាខ្ញុំបម្រើរបស់ព្រះផង និងទ្រព្យសម្បត្ដិផងបានឡើយ។
២៥ «ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ឈប់ខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវិត* ខ្លួនថា នឹងបានអ្វីបរិភោគឬផឹក ហើយឈប់ខ្វល់ខ្វាយអំពីរូបកាយថា នឹងបានអ្វីស្លៀកពាក់ដែរ។ ជីវិតមានតម្លៃជាងអាហារ ហើយរូបកាយមានតម្លៃជាងសម្លៀកបំពាក់ មែនទេ? ២៦ ចូរសង្កេតមើលសត្វស្លាបនៅលើមេឃ ព្រោះវាមិនសាបព្រោះ ច្រូតកាត់ ឬក៏ប្រមូលផលទុកក្នុងជង្រុកឡើយ តែបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ផ្ដល់ចំណីឲ្យវា។ តើអ្នកមិនមានតម្លៃជាងសត្វស្លាបទាំងនោះទៅទៀតទេឬ? ២៧ បើអ្នកខ្វល់ខ្វាយ តើអ្នកអាចធ្វើឲ្យអាយុជីវិតខ្លួនវែងជាង សូម្បីតែបន្ដិច* បានឬទេ? ២៨ ម្យ៉ាងទៀត ហេតុអ្វីអ្នកខ្វល់ខ្វាយអំពីសម្លៀកបំពាក់? ចូរទាញយកមេរៀនពីរបៀបដែលផ្កានៅឯវាលដុះឡើង។ វាមិនធ្វើការនឿយហត់ទេ ក៏មិនត្បាញរវៃដែរ។ ២៩ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែសាឡូម៉ូនកាលដែលតែងខ្លួនល្អប្រណីតបំផុត ក៏មិនស្មើនឹងផ្កាមួយទងបែបនោះផង។ ៣០ ម្ល៉ោះហើយ ព្រះតុបតែងរុក្ខជាតិដែលដុះនៅឯវាលថ្ងៃនេះ ហើយត្រូវបោះទៅក្នុងឡនៅថ្ងៃស្អែក។ បើដូច្នេះ ព្រះនឹងផ្ដល់សម្លៀកបំពាក់លើសជាងនោះទៅទៀតឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដែលជាអ្នកមានជំនឿតិច មែនទេ? ៣១ ដូច្នេះ កុំខ្វល់ខ្វាយឲ្យសោះថា៖ ‹តើយើងនឹងបានអ្វីបរិភោគ?› ឬ‹តើយើងនឹងបានអ្វីផឹក?› ឬក៏‹តើយើងនឹងបានអ្វីស្លៀកពាក់?› ៣២ ព្រោះរបស់ទាំងនេះជាអ្វីដែលជនជាតិដទៃកំពុងស្វះស្វែងរក។ បិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ដឹងថាអ្នកត្រូវការរបស់ទាំងនេះ។
៣៣ «ដូច្នេះ ចូរបន្តស្វែងរករាជាណាចក្រនិងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះជាមុន ហើយលោកនឹងផ្ដល់របស់ទាំងនេះឲ្យអ្នក។ ៣៤ ម្ល៉ោះហើយ កុំខ្វល់ខ្វាយអំពីថ្ងៃស្អែកឲ្យសោះ ពីព្រោះថ្ងៃស្អែកនឹងមានកង្វល់សម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។ សេចក្ដីអាក្រក់នៅថ្ងៃនីមួយៗ គឺល្មមសម្រាប់ថ្ងៃនោះហើយ។
៧ «ឈប់វិនិច្ឆ័យអ្នកឯទៀត ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកទទួលការវិនិច្ឆ័យ ២ ព្រោះអ្នកវិនិច្ឆ័យអ្នកឯទៀតយ៉ាងណា អ្នកនឹងទទួលការវិនិច្ឆ័យយ៉ាងនោះដែរ ហើយអ្នកវាល់ឲ្យគេប៉ុណ្ណា នោះគេនឹងវាល់ឲ្យអ្នកប៉ុណ្ណឹងដែរ។ ៣ បើដូច្នេះ ហេតុអ្វីអ្នកមើលកម្ទេចក្នុងភ្នែករបស់បងប្អូនអ្នក តែមិនគិតអំពីធ្នឹមដែលនៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកវិញ? ៤ ហើយតើអ្នកអាចប្រាប់បងប្អូនបានយ៉ាងដូចម្ដេចថា៖ ‹សូមឲ្យខ្ញុំយកកម្ទេចចេញពីភ្នែកអ្នក› ពេលដែលអ្នកមានធ្នឹមក្នុងភ្នែកខ្លួនដូច្នោះ? ៥ មនុស្សមានពុតអើយ! ចូរយកធ្នឹមចេញពីភ្នែកខ្លួនអ្នកជាមុនសិន ទើបអ្នកអាចមើលឃើញច្បាស់ ដើម្បីអាចយកកម្ទេចចេញពីភ្នែករបស់បងប្អូនអ្នកបាន។
៦ «កុំឲ្យអ្វីដែលបរិសុទ្ធដល់ឆ្កែ ហើយកុំបោះគជ់ខ្យងរបស់អ្នកនៅមុខសត្វជ្រូកឡើយ ក្រែងវាជញ្ជ្រំគជ់ទាំងនោះ រួចបែរមកខ្វេះអ្នកវិញ។
៧ «ចូរសុំឥតឈប់ នោះអ្នកនឹងទទួល ចូររកឥតឈប់ នោះអ្នកនឹងរកឃើញ ចូរគោះទ្វារឥតឈប់ នោះទ្វារនឹងត្រូវបើកឲ្យ ៨ ពីព្រោះ អស់អ្នកដែលសុំនឹងទទួល ហើយអស់អ្នកដែលរក នឹងរកឃើញ ហើយចំពោះអស់អ្នកដែលគោះ ទ្វារនឹងត្រូវបើកឲ្យ។ ៩ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើកូនសុំនំប៉័ងនោះ តើមានអ្នកណានឹងឲ្យដុំថ្មទៅកូនទេ? ១០ ចុះបើកូនសុំត្រី តើមានអ្នកណានឹងឲ្យសត្វពស់ទៅកូន? ១១ ដូច្នេះ សូម្បីតែអ្នករាល់គ្នាដែលជាមនុស្សទុច្ចរិត ចេះឲ្យរបស់ល្អទៅកូន ទម្រាំតែបិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ លោកប្រាកដជានឹងផ្ដល់អ្វីដ៏ល្អដល់អ្នកដែលសុំពីលោកយ៉ាងណាទៅហ្ន៎!
១២ «ម្ល៉ោះហើយ អ្នកចង់ឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តយ៉ាងណាចំពោះអ្នក អ្នកក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តយ៉ាងនោះចំពោះពួកគេដែរ។ តាមពិត នេះជាខ្លឹមសារនៃសេចក្ដីបង្រៀននៅក្នុងច្បាប់ និងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់អ្នកប្រកាសទំនាយ។
១៣ «ចូរចូលតាមខ្លោងទ្វារតូច ពីព្រោះផ្លូវដែលនាំទៅដល់ការវិនាសជីវិត គឺធំហើយទូលាយផង ក៏មានមនុស្សច្រើនចូលតាមផ្លូវនោះ។ ១៤ រីឯផ្លូវដែលទៅឯជីវិត នោះចង្អៀត ក៏មានខ្លោងទ្វារតូចផង ហើយមានមនុស្សតិចណាស់ដែលរកផ្លូវនោះឃើញ។
១៥ «ចូរប្រយ័ត្នចំពោះអ្នកប្រកាសទំនាយមិនពិត ដែលមកឯអ្នករាល់គ្នាដោយក្លែងខ្លួនជាសត្វចៀម ប៉ុន្តែតាមពិត ជាឆ្កែចចកអត់ឃ្លានវិញ។ ១៦ អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់ពួកគេដោយផលផ្លែរបស់ពួកគេ។ គ្មានអ្នកណាដែលបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរឬល្វាតូច* ពីដើមបន្លាទេ មែនទេ? ១៧ ស្រដៀងគ្នាដែរ ដើមឈើល្អ បង្កើតផលល្អ ប៉ុន្តែ ដើមឈើមិនល្អ បង្កើតផលមិនល្អ។ ១៨ ដើមឈើល្អមិនអាចបង្កើតផលមិនល្អបានទេ ឯដើមឈើមិនល្អក៏មិនអាចបង្កើតផលល្អបានដែរ។ ១៩ ដើមឈើណាដែលមិនបង្កើតផលល្អ ត្រូវកាត់ចោលហើយបោះទៅក្នុងភ្លើង។ ២០ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាពិតជានឹងស្គាល់មនុស្សទាំងនោះដោយផលផ្លែរបស់ពួកគេ។
២១ «មិនមែនអស់អ្នកដែលនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‹លោកម្ចាស់! លោកម្ចាស់!› នឹងចូលក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ឡើយ តែគឺអ្នកណាដែលធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នានៃបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌វិញ។ ២២ នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សជាច្រើននឹងនិយាយមកខ្ញុំថា៖ ‹លោកម្ចាស់! លោកម្ចាស់! តើយើងមិនបានប្រកាសទំនាយតាងនាមលោក ហើយបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចតាងនាមលោក ថែមទាំងធ្វើការដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពជាច្រើនតាងនាមលោកទេឬ?›។ ២៣ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងប្រកាសប្រាប់ពួកគេជាសាធារណៈនៅពេលនោះថា៖ នែ! មនុស្សប្រព្រឹត្តប្រឆាំងច្បាប់! ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នករាល់គ្នាទេ! ចូរទៅឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ!
២៤ «ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលឮសម្ដីរបស់ខ្ញុំហើយធ្វើតាម អ្នកទាំងនោះប្រៀបដូចជាមនុស្សចេះពិចារណា ដែលសង់ផ្ទះលើផ្ទាំងថ្ម។ ២៥ រួចមក ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ទឹកក៏ជន់ឡើង ហើយខ្យល់បក់បោកវាយសន្ធាប់មកលើផ្ទះនោះ ប៉ុន្តែ វាមិនបានបាក់ស្រុតទេ ពីព្រោះបានត្រូវសង់នៅលើផ្ទាំងថ្ម។ ២៦ ម្យ៉ាងទៀត អស់អ្នកណាដែលឮសម្ដីរបស់ខ្ញុំតែមិនធ្វើតាម អ្នកទាំងនោះប្រៀបដូចជាមនុស្សមិនចេះពិចារណា ដែលសង់ផ្ទះលើខ្សាច់។ ២៧ រួចមក ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ទឹកក៏ជន់ឡើង ហើយខ្យល់បក់បោកវាយសន្ធាប់មកលើផ្ទះនោះ ហើយវាបានបាក់ស្រុតខូចអស់»។
២៨ ពេលដែលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ចប់ហើយ នោះបណ្ដាជនបានកោតស្ងើចក្រៃលែងនឹងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោក ២៩ ពីព្រោះលោកបង្រៀនក្នុងនាមជាអ្នកដែលមានអំណាចពីព្រះ មិនមែនដូចពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់របស់ពួកគេនោះទេ។
៨ ក្រោយពីលោកបានចុះពីភ្នំ នោះមនុស្សមួយក្រុមធំបានទៅតាមលោក។ ២ ខណៈនោះ មានបុរសម្នាក់ដែលកើតជំងឺឃ្លង់មកឯលោក ហើយលំឱនកាយគោរពដោយនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ បើលោកចង់ធ្វើឲ្យខ្ញុំជាស្អាត លោកអាចធ្វើបាន»។ ៣ ម្ល៉ោះហើយ លោកលូកដៃទៅពាល់គាត់ ដោយពោលថា៖ «ខ្ញុំចង់ធ្វើឲ្យអ្នកជាស្អាតមែន។ សូមឲ្យជាស្អាតចុះ»។ រំពេចនោះ គាត់បានជាស្អាតពីជំងឺឃ្លង់។ ៤ រួចមក លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «កុំប្រាប់អ្នកណាឲ្យសោះ តែចូរទៅបង្ហាញខ្លួនអ្នកដល់ពួកសង្ឃ ថែមទាំងជូនគ្រឿងបូជាដែលម៉ូសេបានកំណត់ ដើម្បីឲ្យពួកគាត់ធ្វើជាសាក្សី»។
៥ ពេលដែលលោកបានចូលទៅក្នុងក្រុងកាពើណិមហើយ នោះនាយទាហានម្នាក់បានមកអង្វរលោក ៦ ហើយពោលថា៖ «លោកអើយ! អ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំកំពុងដេកនៅផ្ទះដោយសារកម្រើកមិនបាន ហើយក៏ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងផង»។ ៧ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពេលដែលខ្ញុំទៅដល់ទីនោះ ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យគាត់ជាសះស្បើយ»។ ៨ នាយទាហានជម្រាបលោកថា៖ «ខ្ញុំមិនសមនឹងទទួលលោកចូលទៅក្នុងផ្ទះខ្ញុំឡើយ។ ប៉ុន្តែ បើលោកគ្រាន់តែមានប្រសាសន៍ប៉ុណ្ណោះ អ្នកបម្រើរបស់ខ្ញុំនឹងជាសះស្បើយ។ ៩ ព្រោះខ្ញុំក៏នៅក្រោមបង្គាប់គេដែរ ហើយមានកូនទាហានដែលនៅក្រោមបង្គាប់ខ្ញុំ។ បើខ្ញុំបង្គាប់អ្នកណាថា៖ ‹ទៅ!› អ្នកនោះក៏ទៅ ហើយបើខ្ញុំបង្គាប់អ្នកណាថា៖ ‹មក!› អ្នកនោះក៏មក។ បើខ្ញុំបង្គាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ខ្ញុំថា៖ ‹ធ្វើការនេះទៅ!› គាត់ក៏ធ្វើការនោះ»។ ១០ ឮដូច្នេះ លោកយេស៊ូនឹកអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត រួចមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អស់អ្នកដែលបានមកតាមលោកថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ខ្ញុំមិនឃើញអ្នកណាមានជំនឿខ្លាំងយ៉ាងនេះទេ។ ១១ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មនុស្សជាច្រើនពីតំបន់ខាងកើតនិងខាងលិច នឹងមកអង្គុយនៅតុជាមួយនឹងអាប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុបក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ ១២ រីឯកូននៃរាជាណាចក្រវិញ ពួកគេនឹងត្រូវបោះទៅខាងក្រៅ ដែលងងឹត។ ទីនោះពួកគេនឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ»។ ១៣ រួចលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាយទាហាននោះថា៖ «ចូរទៅចុះ! សូមឲ្យបានសម្រេចដូចជំនឿរបស់អ្នក!»។ រំពេចនោះ អ្នកបម្រើរបស់គាត់ក៏បានជាសះស្បើយ។
១៤ ក្រោយមក ពេលលោកយេស៊ូចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ពេត្រុស លោកឃើញម្ដាយក្មេករបស់គាត់កំពុងដេកដោយឈឺគ្រុនក្ដៅ។ ១៥ ដូច្នេះ លោកពាល់ដៃរបស់គាត់ គ្រុននោះក៏បាត់ទៅ រួចគាត់ងើបឡើងហើយចាប់ផ្ដើមធ្វើអាហារជូនលោក។ ១៦ ប៉ុន្តែ ពេលល្ងាចហើយ មានគេនាំមនុស្សជាច្រើនដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូល ឲ្យមកជួបលោក។ ដោយមានប្រសាសន៍តែមួយម៉ាត់ លោកបានបណ្ដេញវិញ្ញាណ* ទាំងនោះ ហើយអស់អ្នកដែលមានជំងឺ លោកក៏បានធ្វើឲ្យជាសះស្បើយ ១៧ ដើម្បីសម្រេចនូវទំនាយ ដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈអេសាយ។ ទំនាយនោះថា៖ «រូបលោកបានទទួលយកជំងឺរបស់យើង ក៏បានផ្ទុករោគារបស់យើងលើខ្លួនលោក»។
១៨ នៅពេលលោកយេស៊ូឃើញបណ្ដាជន លោកបង្គាប់អ្នកកាន់តាមឲ្យចេញដំណើរទៅត្រើយម្ខាង។ ១៩ រួចមក អ្នកជំនាញខាងច្បាប់ម្នាក់បានមកឯលោកហើយជម្រាបថា៖ «លោកគ្រូ! ខ្ញុំនឹងទៅតាមលោក ទោះជាលោកទៅទីណាក៏ដោយ»។ ២០ ប៉ុន្តែ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «កញ្ជ្រោងមានរូង ហើយសត្វស្លាបលើមេឃមានទ្រនំ តែកូនមនុស្សគ្មានកន្លែងស្នាក់នៅទេ»។ ២១ ក្រោយមក មនុស្សម្នាក់ទៀតដែលកាន់តាមលោកបានសុំថា៖ «លោកម្ចាស់! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំចេញទៅបញ្ចុះសពឪពុកខ្ញុំសិន»។ ២២ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ទុកឲ្យមនុស្សស្លាប់បញ្ចុះសពគ្នាគេទៅ តែអ្នកកុំឈប់កាន់តាមខ្ញុំឡើយ»។
២៣ លុះក្រោយមក លោកចុះក្នុងទូកមួយ ហើយអ្នកកាន់តាមក៏បានទៅជាមួយនឹងលោកដែរ។ ២៤ រួចមក កើតមានខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំងនៅសមុទ្រ ហើយរលកបានបោកកញ្ជ្រោលគ្របលើទូក។ ចំណែកលោកវិញ លោកកំពុងសម្រាន្តលក់។ ២៥ ពួកគាត់បានមកដាស់លោកថា៖ «លោកម្ចាស់! សូមសង្គ្រោះយើងផង! យើងជិតវិនាសហើយ!»។ ២៦ តែលោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាដែលមានជំនឿតិច ហេតុអ្វីបានជាខ្លាចដូច្នេះ?»។ រួចមក លោកក្រោកឡើង ហើយស្តីបន្ទោសខ្យល់និងសមុទ្រ។ នោះក៏កើតមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្រៃលែង។ ២៧ ដូច្នេះបុរសទាំងនោះបាននឹកអស្ចារ្យ ហើយនិយាយថា៖ «តើលោកជានរណា បានជាសូម្បីតែខ្យល់និងសមុទ្រក៏ស្ដាប់បង្គាប់លោកដែរ?»។
២៨ លុះពេលទៅដល់ត្រើយម្ខាងក្នុងស្រុកហ្គេដារ៉ា* ហើយ នោះបុរសពីរនាក់ដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូល បានចេញពីទីបញ្ចុះសពមកជួបលោក។ បុរសទាំងពីរនោះសាហាវក្រៃលែង ដូច្នេះគ្មានអ្នកណាហ៊ានដើរតាមផ្លូវនោះទេ។ ២៩ ខណៈនោះ ពួកគេបានស្រែកឡើងថា៖ «បុត្រព្រះ! តើលោកមករំខានយើងធ្វើអ្វី? តើលោកមកធ្វើទារុណកម្មយើងមុនពេលកំណត់ឬ?»។ ៣០ ប៉ុន្តែ នៅឆ្ងាយពីពួកគេមានសត្វជ្រូកមួយហ្វូងធំកំពុងរកស៊ី។ ៣១ ដូច្នេះ វិញ្ញាណកំណាចទាំងនោះចាប់ផ្ដើមអង្វរលោកថា៖ «បើលោកបណ្ដេញយើង សូមចាត់ឲ្យយើងចូលទៅក្នុងហ្វូងជ្រូកនោះ»។ ៣២ ម្ល៉ោះហើយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ទៅចុះ!» ហើយពួកគេចេញទៅ រួចចូលក្នុងហ្វូងជ្រូក។ ខណៈនោះ ជ្រូកទាំងហ្វូងបានបោលទៅធ្លាក់ច្រាំងចោតចូលក្នុងសមុទ្រ ហើយងាប់អស់ទៅ។ ៣៣ ប៉ុន្តែ អ្នកដែលឃ្វាលសត្វទាំងនោះបានរត់ចេញទៅ។ ក្រោយមក ពួកគេចូលទៅក្នុងក្រុង ហើយរៀបរាប់ប្រាប់ពីអ្វីៗទាំងអស់ រួមទាំងរឿងរបស់បុរសទាំងនោះដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូលដែរ។ ៣៤ ខណៈនោះ អ្នកក្រុងគ្រប់គ្នាបានចេញមកជួបលោកយេស៊ូ។ លុះបានជួបហើយ ពួកគេបានអង្វរលោក ឲ្យចេញពីតំបន់របស់ពួកគេ។
៩ ដូច្នេះ លោកបានចុះទូក ហើយឆ្លងទៅក្រុងរបស់លោកវិញ។ ២ រួចមក មានគេសែងបុរសស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងម្នាក់ដែលដេកលើគ្រែ មកឯលោក។ ពេលដែលលោកយេស៊ូឃើញជំនឿរបស់ពួកគេ នោះលោកមានប្រសាសន៍ទៅបុរសស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងថា៖ «កូនអើយ! កុំអស់សង្ឃឹមឡើយ ការខុសឆ្គងរបស់អ្នកបានត្រូវអភ័យទោសឲ្យហើយ»។ ៣ ខណៈនោះ ពួកអ្នកខ្លះដែលជំនាញខាងច្បាប់បានគិតក្នុងចិត្តថា៖ «បុរសនេះកំពុងនិយាយប្រមាថព្រះ»។ ៤ ដោយជ្រាបអំពីគំនិតរបស់ពួកគេ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាកំពុងគិតអ្វីដ៏អាក្រក់ក្នុងចិត្តដូច្នេះ? ៥ ជាឧទាហរណ៍ តើមួយណាស្រួលជាង? និយាយថាការខុសឆ្គងរបស់អ្នកបានត្រូវអភ័យទោសឲ្យហើយ? ឬនិយាយថា ចូរងើបឡើងហើយដើរទៅចុះ? ៦ ក៏ប៉ុន្តែ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថា កូនមនុស្សមានអំណាចនៅផែនដីដើម្បីអភ័យទោសចំពោះការខុសឆ្គង» នោះលោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បុរសស្លាប់ដៃស្លាប់ជើងនោះថា៖ «ចូរងើបឡើង យកគ្រែរបស់អ្នក ហើយទៅផ្ទះអ្នកចុះ»។ ៧ រួចគាត់បានងើបឡើងទៅផ្ទះគាត់វិញ។ ៨ ឃើញដូច្នេះ បណ្ដាជនបានភ័យខ្លាច ក៏បានសរសើរតម្កើងព្រះ ដែលផ្ដល់អំណាចដូចនេះឲ្យមនុស្ស។
៩ បន្ទាប់មក ពេលដែលលោកយេស៊ូកំពុងដើរហួសពីនោះ លោកក្រឡេកទៅឃើញបុរសម្នាក់ឈ្មោះម៉ាថាយកំពុងអង្គុយនៅកន្លែងយកពន្ធ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំចុះ»* រួចគាត់ក្រោកឡើងទៅតាមលោក។ ១០ ក្រោយមក ពេលដែលលោកយេស៊ូកំពុងអង្គុយពិសាអាហារក្នុងផ្ទះ នោះអ្នកយកពន្ធនិងអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងជាច្រើននាក់បានមក ហើយក៏អង្គុយរួមតុជាមួយនឹងលោកនិងអ្នកកាន់តាមលោក។ ១១ ឃើញដូច្នេះ ពួកផារិស៊ីចាប់ផ្ដើមសួរអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ «ហេតុអ្វីគ្រូរបស់អ្នកបរិភោគជាមួយនឹងអ្នកយកពន្ធនិងអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គង?»។ ១២ ពេលឮពួកគេនិយាយដូច្នេះ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សដែលមានសុខភាពល្អមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យទេ តែអ្នកដែលឈឺទើបត្រូវការគ្រូពេទ្យ។ ១៣ ដូច្នេះ ចូរទៅរៀនអំពីអត្ថន័យនៃពាក្យដែលថា៖ ‹ខ្ញុំចង់បានសេចក្ដីមេត្ដាករុណា មិនមែនគ្រឿងបូជាទេ›។ ព្រោះខ្ញុំមិនបានមកដើម្បីហៅមនុស្សសុចរិតឡើយ តែបានមកដើម្បីហៅអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងវិញ»។
១៤ ក្រោយមក អ្នកកាន់តាមយ៉ូហានបានមកសួរលោកថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងនិងពួកផារិស៊ី មានទម្លាប់តមអាហារ តែអ្នកកាន់តាមលោកមិនតមអាហារដូច្នេះ?»។ ១៥ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «មិត្តភក្ដិរបស់កូនកំលោះគ្មានមូលហេតុឲ្យតមអាហារ ដរាបណាដែលកូនកំលោះនៅជាមួយនឹងពួកគេ មែនទេ? ក៏ប៉ុន្តែនឹងមានគ្រាមកដល់ ពេលដែលកូនកំលោះនឹងត្រូវគេពង្រាត់ចេញពីមិត្តភក្ដិ ហើយពេលនោះពួកគេនឹងតមអាហារ។ ១៦ គ្មានអ្នកណាយកក្រណាត់ថ្មីមកប៉ះសម្លៀកបំពាក់ចាស់ឡើយ ពីព្រោះ ក្រណាត់ថ្មីនោះនឹងរួញ ធ្វើឲ្យសម្លៀកបំពាក់ចាស់រហែកលើសដើម។ ១៧ ក៏គ្មានអ្នកណាយកស្រាថ្មីមកច្រកថង់ស្បែកចាស់ដែរ។ បើធ្វើដូច្នោះ ថង់ស្បែកនឹងធ្លាយ ស្រាក៏ហូរចេញអស់ ហើយថង់ស្បែកក៏ត្រូវខូចដែរ។ ប៉ុន្តែ គេច្រកស្រាថ្មីក្នុងថង់ស្បែកថ្មីវិញ ទើបអាចរក្សារបស់ទាំងពីរបាន»។
១៨ ពេលដែលលោកកំពុងមានប្រសាសន៍នោះ នាយកសាលាប្រជុំម្នាក់បានមកលំឱនកាយគោរពលោក ដោយជម្រាបថា៖ «ឥឡូវនេះកូនស្រីរបស់ខ្ញុំច្បាស់ជាស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែ សូមលោកអញ្ជើញមកដាក់ដៃលើនាង ហើយនាងនឹងរស់ឡើងវិញ»។
១៩ រួចមក លោកយេស៊ូបានក្រោកឡើងទៅតាមគាត់ ហើយអ្នកកាន់តាមក៏បានទៅដែរ។ ២០ នោះមានស្ត្រីម្នាក់ដែលបានរងទុក្ខអស់ដប់ពីរឆ្នាំដោយសារមានជំងឺធ្លាក់ឈាម។ នាងបានដើរមកពីក្រោយ ហើយពាល់ជាយសម្លៀកបំពាក់របស់លោក ២១ ព្រោះនាងបាននិយាយប្រាប់ខ្លួនឯងម្ដងហើយម្ដងទៀតថា៖ «បើខ្ញុំគ្រាន់តែពាល់ជាយសម្លៀកបំពាក់របស់លោក នោះខ្ញុំនឹងបានជា»។ ២២ លោកយេស៊ូបែរទៅឃើញនាង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «កូនស្រីអើយ កុំភ័យឡើយ ជំនឿរបស់នាងបានធ្វើឲ្យនាងជាហើយ»។ តាំងពីពេលនោះមក ស្ត្រីនោះក៏បានជា។
២៣ លុះពេលលោកចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់នាយកសាលាប្រជុំហើយ លោកឃើញពួកអ្នកផ្លុំខ្លុយលេងភ្លេងកាន់ទុក្ខ ហើយបណ្ដាជនកំពុងជ្រួលច្របល់។ ២៤ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចេញពីទីនេះទៅ ពីព្រោះក្មេងស្រីនេះមិនបានស្លាប់ទេ តែនាងកំពុងដេកលក់»។ ឮដូច្នេះ ពួកគេចាប់ផ្ដើមសើចចំអកឲ្យលោក។ ២៥ ពេលបណ្ដេញបណ្ដាជនចេញទៅក្រៅអស់ហើយភ្លាម លោកបានចូលទៅខាងក្នុងហើយចាប់ដៃរបស់នាង នោះនាងបានងើបឡើង។ ២៦ ដំណឹងអំពីរឿងនេះ បានលេចឮខ្ចរខ្ចាយពេញតំបន់នោះ។
២៧ ពេលដែលលោកយេស៊ូកំពុងដើរហួសពីទីនោះ បុរសងងឹតភ្នែកពីរនាក់បានទៅតាមលោក ហើយស្រែកថា៖ «បុត្រដាវីឌ! សូមមេត្ដាជួយយើងផង!»។ ២៨ ក្រោយពីលោកបានចូលទៅក្នុងផ្ទះហើយ បុរសងងឹតភ្នែកទាំងនោះបានមកឯលោក រួចលោកយេស៊ូសួរពួកគេថា៖ «តើអ្នកមានជំនឿថាខ្ញុំអាចធ្វើការនេះបានឬទេ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «យើងមានជំនឿហើយ លោកម្ចាស់!»។ ២៩ រួចលោកពាល់ភ្នែករបស់ពួកគេ ដោយពោលថា៖ «សូមឲ្យកើតឡើងចំពោះអ្នក សមស្របទៅតាមជំនឿរបស់អ្នក»។ ៣០ ក្រោយមក ភ្នែករបស់ពួកគេក៏ភ្លឺឡើង ហើយលោកយេស៊ូបង្គាប់ពួកគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «កុំឲ្យអ្នកណាដឹងឲ្យសោះ»។ ៣១ ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយពីពួកគេបានចេញទៅក្រៅ នោះពួកគេក៏រៀបរាប់ប្រាប់អំពីលោកពេញតំបន់នោះ។
៣២ ពេលដែលពួកគេកំពុងចេញពីទីនោះ មនុស្សបាននាំបុរសគម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូល មកឯលោក។ ៣៣ ក្រោយពីវិញ្ញាណកំណាចបានត្រូវបណ្ដេញចេញហើយ បុរសគនោះចាប់ផ្ដើមនិយាយ។ ម្ល៉ោះហើយ បណ្ដាជនបាននឹកអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត ក៏បាននិយាយថា៖ «យើងមិនដែលឃើញអ្វីបែបនេះនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទេ»។ ៣៤ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកផារិស៊ីចាប់ផ្ដើមនិយាយថា៖ «អ្នកនេះបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចដោយអាងអ្នកគ្រប់គ្រងពួកវិញ្ញាណកំណាច»។
៣៥ រួចមក លោកយេស៊ូធ្វើដំណើរទៅគ្រប់ក្រុងគ្រប់ភូមិ ដោយបង្រៀនក្នុងសាលាប្រជុំ ផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អអំពីរាជាណាចក្រ ថែមទាំងធ្វើឲ្យមនុស្សជាសះស្បើយពីជំងឺនិងរោគាគ្រប់យ៉ាង។ ៣៦ ពេលដែលឃើញបណ្ដាជន លោកមានចិត្តអាណិតអាសូរពួកគេ ពីព្រោះពួកគេបានត្រូវគេធ្វើទុក្ខ* និងទុកចោលឲ្យនៅរាត់រាយដូចសត្វចៀមដែលគ្មានគង្វាល។ ៣៧ ក្រោយមក លោកមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ «ផលដំណាំដែលត្រូវប្រមូលមានច្រើនមែន តែកម្មករមានតិចទេ។ ៣៨ ដូច្នេះ ចូរអង្វរសុំម្ចាស់នៃកិច្ចការប្រមូលផលដំណាំ ចាត់កម្មករថែមទៀតឲ្យចូលរួមកិច្ចការរបស់លោក»។
១០ ដូច្នេះ លោកបានហៅអ្នកកាន់តាមទាំងដប់ពីរនាក់មកឯលោក រួចបានប្រគល់អំណាចឲ្យពួកគាត់បណ្ដេញពួកវិញ្ញាណ* អសោច ហើយធ្វើឲ្យមនុស្សជាសះស្បើយពីជំងឺនិងរោគាគ្រប់យ៉ាង។
២ សាវ័ក* ទាំងដប់ពីរនាក់មានឈ្មោះដូចតទៅនេះ៖ មុនដំបូងមានស៊ីម៉ូនដែលហៅថាពេត្រុស* ហើយអនទ្រេជាប្អូនរបស់គាត់ ក៏មានយ៉ាកុប និងយ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់ ហើយអ្នកទាំងពីរជាកូនរបស់សេបេដេ។ ៣ មានភីលីព បាថូឡូម៉េ* ថូម៉ាស់ ម៉ាថាយ* ដែលជាអ្នកយកពន្ធ យ៉ាកុបដែលជាកូនអាល់ផៀស ថាដេ* ៤ ស៊ីម៉ូនកាណានាន* និងយ៉ូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុតដែលក្រោយមកក្បត់លោកយេស៊ូ។
៥ លោកយេស៊ូបានចាត់អ្នកទាំងដប់ពីរនាក់នេះឲ្យទៅ ដោយបង្គាប់ថា៖ «កុំទៅតំបន់របស់ជនជាតិដទៃ ឬចូលទៅក្នុងក្រុងរបស់ជនជាតិសាម៉ារីឡើយ។ ៦ ក៏ប៉ុន្តែ ចូរទៅឯចៀមវង្វេងបាត់ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះ។ ៧ កាលដែលអ្នករាល់គ្នាធ្វើដំណើរទៅ ចូរផ្សព្វផ្សាយថា៖ ‹រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺជិតដល់ហើយ›។ ៨ ចូរធ្វើឲ្យអ្នកឈឺជាសះស្បើយ ប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ធ្វើឲ្យអ្នកកើតជំងឺឃ្លង់ជាស្អាត ហើយបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាច។ អ្នករាល់គ្នាបានទទួលដោយឥតបង់ថ្លៃ ចូរឲ្យដោយឥតគិតថ្លៃដែរ។ ៩ កុំរកមាស ប្រាក់ ឬស្ពាន់សម្រាប់ដាក់ក្នុងថង់សៀតចង្កេះ ១០ ឬថង់យាមសម្រាប់ពេលធ្វើដំណើរ ឬសម្លៀកបំពាក់ក្នុងពីរបន្លាស់ ឬក៏ស្បែកជើង ឬក៏ដំបង ពីព្រោះកម្មករគឺសមនឹងទទួលអាហារ។
១១ «ពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចូលក្នុងក្រុងឬភូមិណាមួយ ចូរស្វែងរកអ្នកណាដែលសមនឹងទទួលអ្នកជាភ្ញៀវ រួចចូរនៅជាមួយនឹងអ្នកនោះ រហូតដល់អ្នកចេញពីទីនោះ។ ១២ ពេលដែលអ្នកចូលទៅក្នុងផ្ទះណាមួយ ចូរជម្រាបសួរអ្នកផ្ទះនោះ ហើយជូនពរឲ្យពួកគេបានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ។ ១៣ ប្រសិនបើអ្នកផ្ទះនោះសមនឹងទទួលសេចក្ដីសុខ ចូរឲ្យសេចក្ដីសុខកើតមានដល់អ្នកផ្ទះនោះដូចអ្នកបានជូនពរចុះ។ ប៉ុន្តែ បើអ្នកផ្ទះនោះមិនសមនឹងទទួលទេ ចូរឲ្យសេចក្ដីសុខដែលអ្នកបានជូនពរវិលមកឯអ្នករាល់គ្នាវិញ។ ១៤ នៅកន្លែងណាដែលមនុស្សមិនទទួលស្វាគមន៍អ្នករាល់គ្នាឬស្ដាប់ពាក្យរបស់អ្នកទេ ចូររលាស់ធូលីដីពីជើងអ្នកចេញ ពេលដែលចេញពីផ្ទះឬក្រុងនោះ។ ១៥ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដី ក្រុងសូដុមនិងក្រុងកូម៉ូរ៉ានឹងទទួលទោសស្រាលជាងក្រុងនោះ។
១៦ «មើល! ខ្ញុំកំពុងចាត់អ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅ ដូចឲ្យសត្វចៀមទៅកណ្ដាលហ្វូងឆ្កែចចក។ ដូច្នេះ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នដូចសត្វពស់ តែមានចិត្តស្លូតត្រង់ដូចសត្វព្រាប។ ១៧ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ននឹងមនុស្ស ពីព្រោះពួកគេនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាទៅតុលាការ ក៏នឹងវាយអ្នកនឹងរំពាត់ខ្សែតីនៅក្នុងសាលាប្រជុំដែរ។ ១៨ អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវគេបង្ខំឲ្យទៅឯពួកអភិបាលនិងស្តេច ដោយសារអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ។ នោះអ្នកនឹងអាចធ្វើជាសាក្សីអំពីខ្ញុំនៅចំពោះពួកគេនិងជនជាតិដទៃ។ ១៩ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលដែលពួកគេបញ្ជូនអ្នកទៅ កុំខ្វល់ចិត្តថាអ្នកត្រូវនិយាយអ្វីឬនិយាយយ៉ាងណានោះឡើយ ពីព្រោះអ្នកនឹងដឹងនូវអ្វីៗដែលត្រូវនិយាយនៅពេលនោះឯង ២០ ព្រោះមិនមែនតែអ្នកទេដែលនិយាយ តែគឺជាសកម្មពល* នៃបិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ ដែលនិយាយតាមរយៈអ្នក។ ២១ ម្យ៉ាងទៀត បងប្អូននឹងបញ្ជូនបងប្អូនខ្លួនទៅឲ្យគេសម្លាប់ ឪពុកនឹងបញ្ជូនកូន ហើយកូននឹងប្រឆាំងឪពុកម្ដាយថែមទាំងឲ្យគេសម្លាប់ដែរ ២២ ហើយមនុស្សទាំងអស់នឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នាដោយសារអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះ។ ២៣ កាលណាគេបៀតបៀនអ្នកនៅក្រុងមួយ ចូររត់ទៅក្រុងមួយទៀត ពីព្រោះខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា មុនអ្នករាល់គ្នាបានទៅដល់គ្រប់ក្រុងគ្រប់ភូមិនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល នោះកូនមនុស្សនឹងមកដល់។
២៤ «សិស្សមិនធំជាងគ្រូឡើយ ហើយខ្ញុំបម្រើក៏មិនធំជាងម្ចាស់ដែរ។ ២៥ បើសិស្សបានស្មើនឹងគ្រូ ហើយខ្ញុំបម្រើបានស្មើនឹងម្ចាស់ នោះល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប្រសិនបើមនុស្សបានហៅម្ចាស់ផ្ទះថាបេលសេប៊ូល* នោះពួកគេប្រាកដជានឹងហៅពួកអ្នកផ្ទះនោះដូចគ្នា! ២៦ ដូច្នេះ កុំខ្លាចពួកគេឡើយ ព្រោះគ្រប់រឿងលាក់កំបាំងនឹងត្រូវបើកឲ្យឃើញ ហើយគ្រប់រឿងសម្ងាត់នឹងត្រូវបើកឲ្យដឹង។ ២៧ អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាក្នុងទីងងឹត ចូរយកទៅនិយាយនៅក្នុងពន្លឺវិញ ហើយអ្វីដែលអ្នកឮខ្ញុំខ្សឹប ចូរយកទៅប្រកាសប្រាប់ពីលើដំបូលផ្ទះ។ ២៨ កុំខ្លាចអ្នកដែលសម្លាប់រូបកាយ តែមិនអាចសម្លាប់ព្រលឹង* បាននោះឡើយ។ តែត្រូវខ្លាចលោកដែលអាចធ្វើឲ្យវិនាសទាំងរូបកាយទាំងព្រលឹង* នៅក្នុងជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ* វិញ។ ២៩ គេលក់ចាបពូកពីរក្បាលថ្លៃមួយសេន* មែនទេ? ប៉ុន្តែ គ្មានចាបណាមួយធ្លាក់ដល់ដី ដែលបិតារបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌មិនជ្រាបឡើយ។ ៣០ សូម្បីតែចំនួនសរសៃសក់នៅលើក្បាលអ្នករាល់គ្នា ក៏លោកជ្រាបដែរ។ ៣១ ដូច្នេះ កុំខ្លាចឡើយ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាមានតម្លៃជាងចាបពូកជាច្រើនទៅទៀត។
៣២ «ម្ល៉ោះហើយ អ្នកណាដែលទទួលស្គាល់ខ្ញុំនៅមុខមនុស្ស ខ្ញុំក៏នឹងទទួលស្គាល់អ្នកនោះនៅមុខបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។ ៣៣ ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលបដិសេធ មិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំនៅមុខមនុស្ស ខ្ញុំក៏នឹងបដិសេធ មិនទទួលស្គាល់អ្នកនោះនៅមុខបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។ ៣៤ កុំគិតស្មានថាខ្ញុំបានមក ដើម្បីនាំយកសន្ដិភាពមកឯផែនដីឡើយ។ ខ្ញុំបានមកដើម្បីនាំឲ្យមានទំនាស់* មិនមែនដើម្បីនាំឲ្យមានសន្ដិភាពទេ។ ៣៥ ព្រោះខ្ញុំបានមកដើម្បីនាំឲ្យកូនប្រុសទាស់នឹងឪពុកខ្លួន កូនស្រីទាស់នឹងម្ដាយខ្លួន ហើយកូនប្រសាស្រីទាស់នឹងម្ដាយក្មេក។ ៣៦ ដូច្នេះ សត្រូវរបស់មនុស្ស នឹងមកពីពួកអ្នកដែលនៅក្នុងផ្ទះជាមួយនឹងពួកគេ។ ៣៧ អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ឪពុកឬម្ដាយជាងស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះមិនសមនឹងធ្វើជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំទេ ហើយអ្នកណាដែលស្រឡាញ់កូនប្រុសឬកូនស្រីជាងស្រឡាញ់ខ្ញុំ អ្នកនោះក៏មិនសមនឹងធ្វើជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំដែរ។ ៣៨ អ្នកណាដែលមិនព្រមលីបង្គោលទារុណកម្ម* របស់ខ្លួនមកតាមខ្ញុំ អ្នកនោះមិនសមនឹងធ្វើជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំទេ។ ៣៩ អ្នកដែលរក្សាជីវិត* ខ្លួន អ្នកនោះនឹងវិនាសជីវិត ហើយអ្នកណាដែលលះបង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងរស់។
៤០ «អ្នកណាដែលទទួលអ្នករាល់គ្នា ក៏ទទួលខ្ញុំដែរ ហើយអ្នកណាដែលទទួលខ្ញុំ ក៏ទទួលលោកដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកនោះដែរ។ ៤១ អ្នកណាដែលទទួលអ្នកប្រកាសទំនាយ ដោយសារបុគ្គលនោះជាអ្នកប្រកាសទំនាយ អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ដូចអ្នកប្រកាសទំនាយ ហើយអ្នកណាដែលទទួលមនុស្សសុចរិតម្នាក់ ដោយសារបុគ្គលនោះជាមនុស្សសុចរិត អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ដូចមនុស្សសុចរិត។ ៤២ បើអ្នកណាឲ្យទឹកត្រជាក់ សូម្បីតែមួយពែងឲ្យអ្នកតូចម្នាក់ផឹក ដោយសារបុគ្គលនោះជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ជាមិនខាន»។
១១ ពេលដែលលោកយេស៊ូបានណែនាំអ្នកកាន់តាមទាំងដប់ពីរនាក់រួចហើយ លោកចេញពីទីនោះដើម្បីទៅបង្រៀននិងផ្សព្វផ្សាយនៅក្រុងឯទៀត។
២ ក៏ប៉ុន្តែ ដោយសារនៅក្នុងគុក យ៉ូហានបានឮអំពីការដែលគ្រិស្តបានធ្វើ នោះគាត់ចាត់អ្នកកាន់តាមគាត់ ៣ ឲ្យសួរលោកថា៖ «តើលោកជាអ្នកដែលត្រូវមកឬ? ឬក៏យើងត្រូវរង់ចាំអ្នកមួយទៀត?»។ ៤ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយថា៖ «ចូរទៅប្រាប់យ៉ូហាននូវអ្វីដែលអ្នកកំពុងឮហើយឃើញ ៥ គឺមនុស្សងងឹតភ្នែកកំពុងមើលឃើញ មនុស្សខ្វិនកំពុងដើរ មនុស្សកើតឃ្លង់បានជាស្អាត មនុស្សថ្លង់កំពុងស្ដាប់ឮ មនុស្សស្លាប់កំពុងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយដំណឹងល្អកំពុងត្រូវផ្សព្វផ្សាយដល់មនុស្សក្រីក្រ។ ៦ ឯអ្នកណាដែលមិនរកហេតុឲ្យសង្ស័យលើខ្ញុំ* អ្នកនោះមានសុភមង្គលហើយ»។
៧ ពេលដែលអ្នកទាំងនោះចេញទៅវិញ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បណ្ដាជនអំពីយ៉ូហានថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាបានចេញទៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំដើម្បីមើលអ្វី? តើបានចេញទៅមើលដើមត្រែងមួយដែលយោលចុះយោលឡើងទៅតាមខ្យល់ឬ? ៨ បើមិនដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានចេញទៅមើលអ្វី? ទៅមើលបុរសម្នាក់ដែលមានសម្លៀកបំពាក់ទន់ល្មឿយឬ? ពួកអ្នកដែលនៅក្នុងលំនៅស្តេច ទើបមានសម្លៀកបំពាក់ទន់ល្មើយ។ ៩ បើមិនដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានចេញទៅមើលអ្វីទៅ? ទៅមើលអ្នកប្រកាសទំនាយឬ? ត្រូវហើយ! ខ្ញុំក៏ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា គាត់មិនត្រឹមតែជាអ្នកប្រកាសទំនាយប៉ុណ្ណោះទេ។ ១០ អ្វីដែលបានត្រូវសរសេរថា៖ ‹មើល! ខ្ញុំនឹងចាត់អ្នកនាំពាក្យរបស់ខ្ញុំឲ្យទៅមុនអ្នក ហើយគាត់នឹងរៀបចំផ្លូវឲ្យអ្នក› គឺអំពីអ្នកនេះហើយ។ ១១ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ដែលធ្លាប់រស់នៅ គ្មានអ្នកណាលេចមកដែលធំជាងយ៉ូហាន ជាអ្នកជ្រមុជទឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលតូចជាងគេក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺធំជាងគាត់។ ១២ តែតាំងពីគ្រាយ៉ូហានដែលជាអ្នកជ្រមុជទឹក រហូតមកដល់ឥឡូវនេះ រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅដែលមនុស្សសង្វាតឈានទៅឈោងចាប់ ហើយអស់អ្នកដែលសង្វាតឈានទៅក៏ឈោងចាប់បាន។ ១៣ ពីព្រោះអ្នកប្រកាសទំនាយគ្រប់រូបនិងច្បាប់* បានទាយរហូតមកដល់គ្រាយ៉ូហាន ១៤ ហើយបើអ្នករាល់គ្នាយល់ថាត្រូវ អ្នកនោះឯងជា‹អេលីយ៉ា ដែលត្រូវមក›។ ១៥ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរស្ដាប់ចុះ។
១៦ «តើខ្ញុំអាចប្រដូចមនុស្សជំនាន់នេះទៅនឹងអ្នកណា? ជំនាន់នេះគឺដូចកូនក្មេងដែលអង្គុយនៅផ្សារ ហើយស្រែកប្រាប់កូនក្មេងឯទៀត ១៧ ថា៖ ‹យើងបានផ្លុំខ្លុយឲ្យឯងរាល់គ្នា តែឯងមិនបានរាំទេ។ យើងបានទ្រហោ តែឯងរាល់គ្នាមិនបានគក់ទ្រូងកើតទុក្ខឡើយ›។ ១៨ ដូចគ្នាដែរ ពេលដែលយ៉ូហានមក គាត់មិនបានពិសាអាហារ ពិសាស្រា ដូចអ្នកឯទៀតទេ តែគេនិយាយថា៖ ‹គាត់មានវិញ្ញាណកំណាចចូល›។ ១៩ ពេលដែលកូនមនុស្សមក លោកបានពិសាអាហារ ពិសាស្រាដូចអ្នកឯទៀត។ ក៏ប៉ុន្តែ គេនៅតែនិយាយថា៖ ‹មើល! បុរសនេះល្មោភស៊ី ក៏ជាអ្នកផឹកស្រា ហើយជាមិត្តភក្ដិរបស់អ្នកយកពន្ធនិងអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គង!›។ ទោះជាគេនិយាយយ៉ាងនោះក៏ដោយ អំពើសុចរិតដែលមនុស្សម្នាក់ធ្វើ បង្ហាញថាអ្នកនោះមានប្រាជ្ញា»។
២០ រួចមក លោកចាប់ផ្ដើមបន្ទោសក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលជាកន្លែងលោកបានធ្វើការដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពភាគច្រើន ពីព្រោះអ្នកក្រុងទាំងនោះមិនបានប្រែចិត្ត។ ២១ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្រុងខូរ៉ាស៊ីនអើយ! អ្នកត្រូវវេទនាណាស់! និងក្រុងបេតសេដាអើយ! អ្នកក៏ត្រូវវេទនាណាស់ដែរ! ពីព្រោះប្រសិនបើការប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពដែលបានកើតឡើងនៅទីនោះ បានកើតឡើងនៅក្នុងក្រុងទីរ៉ុសនិងស៊ីដូនវិញ អ្នកក្រុងទាំងនោះមុខជាបានប្រែចិត្តជាយូរយារមកហើយ ទាំងស្លៀកបាវអង្គុយក្នុងផេះផង។ ២២ ដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដី ក្រុងទីរ៉ុសនិងក្រុងស៊ីដូននឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នក។ ២៣ ចំណែកអ្នកវិញ ក្រុងកាពើណិមអើយ តើអ្នកនឹងត្រូវលើកតម្កើងដល់មេឃឬ? អ្នកនឹងចុះទៅក្នុងផ្នូរ* វិញ ពីព្រោះប្រសិនបើការប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពដែលបានកើតឡើងនៅទីនោះ បានកើតឡើងនៅក្រុងសូដុមវិញ ក្រុងនោះមុខជាបានគង់នៅរហូតមកដល់ឥឡូវនេះ។ ២៤ ដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដី ក្រុងសូដុមនឹងទទួលទោសស្រាលជាងអ្នក»។*
២៥ នៅពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱបិតា ជាម្ចាស់ស្ថានសួគ៌និងផែនដី ខ្ញុំសូមសរសើរលោកនៅមុខមនុស្ស ពីព្រោះលោកបានលាក់អ្វីៗទាំងនេះពីអ្នកប្រាជ្ញនិងអ្នកចេះដឹង តែបានបើកសម្ដែងឲ្យកូនតូចៗយល់វិញ ២៦ ពីព្រោះនេះគឺសមស្របតាមបំណងប្រាថ្នារបស់លោកជាបិតា។ ២៧ បិតារបស់ខ្ញុំបានប្រគល់អ្វីៗទាំងអស់មកខ្ញុំហើយ។ គ្មានអ្នកណាស្គាល់បុត្ររបស់ព្រះច្បាស់ជាងព្រះដែលជាបិតា ហើយគ្មានអ្នកណាស្គាល់ព្រះដែលជាបិតាច្បាស់ជាងបុត្ររបស់លោក និងអ្នកដែលបុត្ររបស់លោកសុខចិត្តបើកសម្ដែងឲ្យស្គាល់នោះទេ។ ២៨ អស់អ្នកដែលធ្វើការនឿយហត់ហើយមានបន្ទុកធ្ងន់អើយ! ចូរមកឯខ្ញុំចុះ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យអ្នកមានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ។ ២៩ ចូរយកនឹមរបស់ខ្ញុំដាក់លើអ្នករាល់គ្នា ហើយរៀនពីខ្ញុំ ពីព្រោះខ្ញុំស្លូត ក៏មានចិត្តរាបទាបផង នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ។ ៣០ ពីព្រោះនឹមរបស់ខ្ញុំស្រួលពាក់ ហើយបន្ទុកខ្ញុំក៏ស្រាល»។
១២ នៅគ្រានោះ លោកយេស៊ូបានធ្វើដំណើរកាត់វាលស្រូវសាលីនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក* ហើយអ្នកកាន់តាមលោកចាប់ឃ្លាន ក៏បានកាច់កួរស្រូវសាលីមកបរិភោគ។ ២ ឃើញដូច្នេះ ពួកផារិស៊ីជម្រាបលោកថា៖ «មើល! អ្នកកាន់តាមអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីដែលគ្មានច្បាប់ធ្វើនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក»។ ៣ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់អានអំពីអ្វីដែលដាវីឌបានធ្វើ ពេលគាត់និងបុរសទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជាមួយនឹងគាត់បានឃ្លានទេឬ? ៤ គាត់បានចូលក្នុងកន្លែងគោរពបូជារបស់ព្រះ ហើយបរិភោគនំប៉័ងដែលដាក់តាំងជាគ្រឿងបូជា ដែលគាត់និងបុរសទាំងប៉ុន្មានដែលនៅជាមួយនឹងគាត់គ្មានច្បាប់បរិភោគឡើយ លើកលែងតែពួកសង្ឃប៉ុណ្ណោះដែលមានច្បាប់បរិភោគ មែនទេ? ៥ ឬតើអ្នកមិនធ្លាប់អានច្បាប់ដែលថា នៅថ្ងៃឈប់សម្រាកពួកសង្ឃក្នុងវិហារនៅតែធ្វើការ* តែគ្មានទោសទេឬ? ៦ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកដែលវិសេសជាងវិហារនោះ បានមកដល់ហើយ។ ៧ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាបានយល់អត្ថន័យនៃពាក្យថា៖ ‹ខ្ញុំចង់បានសេចក្ដីមេត្ដាករុណា មិនមែនគ្រឿងបូជាឡើយ› នោះអ្នកមុខជាមិនបានផ្ដន្ទាទោសអ្នកដែលគ្មានទោសនោះទេ។ ៨ ពីព្រោះកូនមនុស្សជាម្ចាស់លើថ្ងៃឈប់សម្រាក»។
៩ លោកចេញពីកន្លែងនោះ រួចចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំ។ ១០ មើល! មានបុរសម្នាក់ស្វិតដៃម្ខាង។ ដូច្នេះ ពួកគេសួរលោកថា៖ «នៅថ្ងៃឈប់សម្រាក តើមានច្បាប់ធ្វើឲ្យមនុស្សជាសះស្បើយឬទេ?»។ ពួកគេសួរដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យមានហេតុចោទប្រកាន់លោក។ ១១ លោកសួរពួកគេថា៖ «ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា តើមានអ្នកណាមិនទៅលើកយកចៀមតែមួយរបស់ខ្លួនចេញពីរណ្ដៅ បើវាធ្លាក់នៅថ្ងៃឈប់សម្រាក? ១២ ម្ល៉ោះហើយ មនុស្សមានតម្លៃជាងចៀមឆ្ងាយណាស់! ដូច្នេះ មានច្បាប់ឲ្យមនុស្សធ្វើអំពើល្អនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក»។ ១៣ រួចមក លោកប្រាប់បុរសស្វិតដៃថា៖ «ចូរលាដៃអ្នកទៅ»។ គាត់ក៏លាដៃ ហើយដៃរបស់គាត់បានជាឡើងវិញ ដូចដៃម្ខាងទៀត។ ១៤ ប៉ុន្តែ ពួកផារិស៊ីបានចេញទៅ ហើយប្រឹក្សាគ្នារកវិធីសម្លាប់លោក។ ១៥ ពេលលោកយេស៊ូជ្រាបដូច្នេះ លោកបានចេញពីទីនោះ។ មនុស្សជាច្រើនក៏បានទៅតាមលោកដែរ ហើយលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេទាំងអស់គ្នាជាសះស្បើយ។ ១៦ ប៉ុន្តែ លោកបានបង្គាប់ពួកគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ មិនឲ្យប្រាប់គេថាលោកជាអ្នកណាឡើយ។ ១៧ នេះដើម្បីសម្រេចនូវទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈអេសាយ ដែលថា៖ ១៨ «មើល! អ្នកបម្រើជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំបានជ្រើសរើស ក៏ពេញចិត្ត* ផង។ ខ្ញុំនឹងដាក់សកម្មពល* របស់ខ្ញុំឲ្យសណ្ឋិតលើលោក ហើយលោកនឹងធ្វើឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយស្គាល់យុត្ដិធម៌យ៉ាងច្បាស់។ ១៩ លោកនឹងមិនឈ្លោះប្រកែក ឬស្រែកឡើយ ហើយគ្មានអ្នកណានឹងឮសំឡេងរបស់លោកនៅតាមផ្លូវធំទេ។ ២០ លោកនឹងមិនជាន់ឈ្លីដើមត្រែងណាដែលទក់ឡើយ ក៏មិនពន្លត់ប្រឆេះណាដែលជិតរលត់ដែរ រហូតដល់លោកនាំយុត្ដិធម៌ឲ្យមានជ័យជម្នះ។ ២១ ប្រជាជាតិទាំងឡាយនឹងសង្ឃឹមលើនាមរបស់លោកពិតមែន»។
២២ រួចមក ពួកគេនាំបុរសម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណកំណាចចូល ក៏ងងឹតភ្នែកនិងគផងមកឯលោក។ លោកធ្វើឲ្យបុរសនោះជា ហើយគាត់អាចនិយាយនិងមើលឃើញ។ ២៣ នោះបណ្ដាជនរំភើបចិត្តក្រៃលែង ហើយចាប់ផ្ដើមសួរគ្នាថា៖ «តើលោកជាបុត្រដាវីឌទេដឹង?»។ ២៤ ឮដូច្នេះ ពួកផារិស៊ីនិយាយថា៖ «បុរសនេះបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចបាន ដោយសារតែបេលសេប៊ូល* ប៉ុណ្ណោះ ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណកំណាច»។ ២៥ លោកជ្រាបអំពីគំនិតរបស់ពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «រាជាណាចក្រណាដែលបែកបាក់ទាស់ប្រឆាំងគ្នា នឹងវិនាសទៅ ហើយផ្ទះណាឬក្រុងណាដែលបែកបាក់ទាស់ប្រឆាំងគ្នា នឹងមិនស្ថិតស្ថេរឡើយ។ ២៦ ដូចគ្នាដែរ បើសាថាន* បណ្ដេញសាថាន នោះសាថានទាស់ប្រឆាំងខ្លួនឯងហើយ។ បើដូច្នេះ តើរាជាណាចក្ររបស់សាថាននឹងអាចស្ថិតស្ថេរយ៉ាងដូចម្ដេចបាន? ២៧ ម្យ៉ាងទៀត បើខ្ញុំបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចដោយសារបេលសេប៊ូល ចុះតើអ្នកកាន់តាមអ្នករាល់គ្នាបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចដោយសារអ្នកណាវិញ? ហេតុនេះហើយបានជាពួកគេនឹងវិនិច្ឆ័យសេចក្ដីអ្នករាល់គ្នា។ ២៨ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើខ្ញុំបណ្ដេញវិញ្ញាណកំណាចដោយសកម្មពលរបស់ព្រះវិញ នោះមានន័យថារាជាណាចក្ររបស់ព្រះបានមកដល់ដោយអ្នកមិនដឹងខ្លួន។ ២៩ ឬក៏តើមានអ្នកណាដែលអាចចូលផ្ទះរបស់បុរសខ្លាំងពូកែម្នាក់ ហើយប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់គាត់បានឬទេ? លុះត្រាតែចងបុរសខ្លាំងពូកែនោះជាមុនសិន ទើបអាចប្លន់ផ្ទះគាត់បាន។ ៣០ អ្នកណាដែលមិនគាំទ្រខាងខ្ញុំ អ្នកនោះប្រឆាំងខ្ញុំ ហើយអ្នកណាដែលមិនប្រមូលមនុស្សជាមួយនឹងខ្ញុំ អ្នកនោះធ្វើឲ្យមនុស្សខ្ចាត់ខ្ចាយវិញ។
៣១ «ហេតុនេះ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា គ្រប់ទាំងពាក្យប្រមាថ* និងការខុសឆ្គងរបស់មនុស្សនឹងត្រូវអភ័យទោសឲ្យ ប៉ុន្តែការពោលពាក្យប្រមាថសកម្មពលរបស់ព្រះនឹងមិនត្រូវអភ័យទោសឲ្យទេ។ ៣២ ជាឧទាហរណ៍ អ្នកណាដែលពោលពាក្យប្រឆាំងកូនមនុស្ស អ្នកនោះនឹងត្រូវអភ័យទោសឲ្យ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលពោលពាក្យប្រឆាំងសកម្មពលបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ អ្នកនោះនឹងមិនត្រូវអភ័យទោសឲ្យទេ ទោះជានៅសម័យ* នេះ ឬនៅអនាគតក៏ដោយ។
៣៣ «ប្រសិនបើអ្នកជាដើមឈើល្អ នោះផលផ្លែរបស់អ្នកក៏ល្អដែរ បើអ្នកជាដើមឈើមិនល្អវិញ នោះផលផ្លែរបស់អ្នកក៏មិនល្អដែរ។ ព្រោះមនុស្សសម្គាល់ដើមឈើដោយផលផ្លែរបស់វា។ ៣៤ ពូជពស់មានពិស! តើអ្នករាល់គ្នាអាចនិយាយអ្វីដ៏ល្អដូចម្ដេចបាន បើអ្នកជាមនុស្សទុច្ចរិត? ពីព្រោះមាត់តែងនិយាយអ្វីដែលមានពោរពេញនៅក្នុងចិត្ត។ ៣៥ មនុស្សល្អ បញ្ចេញអ្វីដ៏ល្អ ពីរបស់ល្អដែលគាត់បានសន្សំទុក រីឯមនុស្សអាក្រក់វិញ គាត់បញ្ចេញអ្វីដ៏អាក្រក់ពីរបស់អាក្រក់ ដែលគាត់បានសន្សំទុក។ ៣៦ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដីមនុស្សនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះពាក្យឥតប្រយោជន៍ទាំងអស់ដែលពួកគេបានពោល។ ៣៧ ពីព្រោះអ្នកនឹងត្រូវរាប់ជាសុចរិតដោយសារសម្ដីរបស់ខ្លួន ឬនឹងត្រូវផ្ដន្ទាទោសដោយសារសម្ដីរបស់ខ្លួនដែរ»។
៣៨ ពេលនោះ ពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់និងពួកផារិស៊ីខ្លះបានតបនឹងសម្ដីរបស់លោកដោយថា៖ «លោកគ្រូ! យើងចង់ឃើញសញ្ញាសម្គាល់មួយពីលោក»។ ៣៩ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «មនុស្សជំនាន់នេះដែលទុច្ចរិតហើយមិនស្មោះត្រង់នឹងព្រះ* ចេះតែរកមើលសញ្ញាសម្គាល់ ប៉ុន្តែសញ្ញាសម្គាល់នឹងមិនត្រូវសម្ដែងឲ្យពួកគេឃើញឡើយ ក្រៅពីសញ្ញាសម្គាល់នៃយ៉ូណាស ជាអ្នកប្រកាសទំនាយ។ ៤០ ពីព្រោះដូចយ៉ូណាសបាននៅក្នុងពោះត្រីធំនោះអស់បីថ្ងៃបីយប់ នោះកូនមនុស្សក៏នឹងនៅក្នុងផ្ទៃផែនដីអស់បីថ្ងៃបីយប់ដែរ។ ៤១ នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដីមនុស្សពីក្រុងនីនីវេនឹងរស់ឡើងវិញជាមួយនឹងមនុស្សជំនាន់នេះ ហើយនឹងផ្ដន្ទាទោសពួកគេ ពីព្រោះអ្នកក្រុងនោះបានប្រែចិត្តពេលស្ដាប់អ្វីដែលយ៉ូណាសផ្សព្វផ្សាយ ប៉ុន្តែមើល! អ្នកដែលធំជាងយ៉ូណាសគឺនៅទីនេះហើយ។ ៤២ នៅថ្ងៃវិនិច្ឆ័យសេចក្ដី មហាក្សត្រីនៃភាគខាងត្បូងនឹងរស់ឡើងវិញជាមួយនឹងមនុស្សជំនាន់នេះ ហើយនឹងផ្ដន្ទាទោសពួកគេដែរ ពីព្រោះមហាក្សត្រីនោះបានមកពីចុងផែនដីដើម្បីស្ដាប់សម្ដីប្រកបដោយប្រាជ្ញារបស់សាឡូម៉ូន ប៉ុន្តែមើល! អ្នកដែលធំជាងសាឡូម៉ូនគឺនៅទីនេះហើយ។
៤៣ «នៅពេលដែលវិញ្ញាណ* អសោចចេញពីមនុស្សម្នាក់ វាឆ្លងកាត់ទីហួតហែង ដើម្បីរកកន្លែងសម្រាក ហើយរកមិនឃើញឡើយ។ ៤៤ រួចមក វានិយាយថា៖ ‹ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះដែលខ្ញុំទើបនឹងចេញ›។ លុះទៅដល់ហើយ ឃើញថាគ្មានអ្នកណានៅ ហើយផ្ទះនោះបានត្រូវបោសស្អាត និងតុបតែងយ៉ាងល្អ។ ៤៥ ក្រោយមក វាចេញទៅ នាំវិញ្ញាណប្រាំពីរទៀត ដែលទុច្ចរិតជាងវាចូលទៅក្នុង។ ពេលចូលទៅក្នុងហើយ ពួកវាអាស្រ័យនៅទីនោះ ហើយស្ថានភាពចុងក្រោយរបស់អ្នកនោះគឺអាក្រក់លើសមុន។ នោះជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើងដល់មនុស្សជំនាន់នេះដែលទុច្ចរិត»។
៤៦ កាលដែលលោកកំពុងមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បណ្ដាជន មើល! ម្ដាយនិងប្អូនប្រុសៗរបស់លោកបានមក ឈរចាំនិយាយជាមួយនឹងលោកនៅខាងក្រៅ។ ៤៧ ដូច្នេះ មានគេមកជម្រាបលោកថា៖ «មើល! ម្ដាយនិងប្អូនប្រុសៗរបស់លោកកំពុងឈរចាំខាងក្រៅ ហើយចង់និយាយជាមួយនឹងលោក»។ ៤៨ លោកមានប្រសាសន៍តបទៅវិញថា៖ «តើអ្នកណាជាម្ដាយខ្ញុំ? ហើយតើអ្នកណាជាប្អូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំ?»។ ៤៩ រួចមក លោកលាតដៃសំដៅទៅអ្នកកាន់តាមលោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «នុ៎ះន៏! ម្ដាយរបស់ខ្ញុំ និងប្អូនប្រុសៗរបស់ខ្ញុំ! ៥០ ព្រោះអ្នកណាដែលធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នាបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ អ្នកនោះហើយជាប្អូនប្រុស ប្អូនស្រី និងម្ដាយរបស់ខ្ញុំ»។
១៣ នៅថ្ងៃនោះលោកយេស៊ូបានចេញពីផ្ទះ ទៅអង្គុយនៅមាត់សមុទ្រ។ ២ ក្រោយមក មនុស្សមួយក្រុមធំបានមូលគ្នាមកឯលោក រហូតដល់លោកត្រូវចុះទៅអង្គុយក្នុងទូកមួយ តែបណ្ដាជនបានឈរនៅឆ្នេរសមុទ្រវិញ។ ៣ រួចមក លោកប្រាប់ពួកគេអ្វីៗជាច្រើនដោយប្រើឧទាហរណ៍ថា៖ «មើល! មនុស្សម្នាក់បានចេញទៅសាបព្រោះ។ ៤ ពេលដែលគាត់កំពុងសាបព្រោះ នោះគ្រាប់ពូជខ្លះបានធ្លាក់តាមផ្លូវ ហើយមានសត្វស្លាបមកចឹកស៊ីអស់ទៅ។ ៥ គ្រាប់ពូជខ្លះទៀតបានធ្លាក់លើកន្លែងមានផ្ទាំងថ្ម មិនសូវមានដី រួចក៏ដុះចេញផុតពីដីភ្លាមៗ ដោយសារដីនោះរាក់។ ៦ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលដែលថ្ងៃរះឡើង វាបានស្លោកទៅ ហើយដោយសារឫសចាក់មិនជ្រៅ វាបានក្រៀមស្វិត។ ៧ ឯគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតបានធ្លាក់លើដីដែលមានដើមបន្លា រួចដើមបន្លាក៏ដុះឡើងគ្របជិតគ្រាប់ពូជនោះ។ ៨ គ្រាប់ពូជខ្លះបានធ្លាក់លើដីល្អ ហើយបានបង្កើតផល មួយជាមួយរយ មួយជាហុកសិប និងមួយជាសាមសិប។ ៩ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរស្ដាប់ចុះ»។
១០ ដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមបានមកសួរលោកថា៖ «ហេតុអ្វីលោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេដោយប្រើឧទាហរណ៍?»។ ១១ លោកតបឆ្លើយថា៖ «អ្នករាល់គ្នាបានត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យយល់អាថ៌កំបាំងដ៏ពិសិដ្ឋអំពីរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងនោះមិនបានត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យយល់ទេ។ ១២ ពីព្រោះអ្នកណាដែលមាន នឹងទទួលថែមទៀត ដើម្បីឲ្យអ្នកនោះមានជាបរិបូរ។ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលគ្មាន សូម្បីតែអ្វីដែលអ្នកនោះមាននឹងត្រូវដកហូតផង។ ១៣ នេះជាមូលហេតុដែលខ្ញុំនិយាយទៅពួកគេដោយប្រើឧទាហរណ៍ ពីព្រោះទោះជាពួកគេមើល ក៏មើលមិនឃើញ ហើយទោះជាស្ដាប់ ក៏ស្ដាប់មិនឮ ហើយក៏មិនយល់អត្ថន័យដែរ។ ១៤ ទំនាយដែលអេសាយបានប្រកាសកំពុងសម្រេចក្នុងករណីពួកគេ។ ទំនាយនោះថា៖ ‹ពេលដែលស្ដាប់ អ្នករាល់គ្នានឹងស្ដាប់ឮ តែមិនយល់អត្ថន័យអ្វីសោះ ហើយពេលដែលមើល អ្នករាល់គ្នាក៏នឹងមិនឃើញអ្វីសោះដែរ។ ១៥ ពីព្រោះចិត្តរបស់មនុស្សទាំងនេះបានទៅជារឹង ហើយពួកគេបានឮនឹងត្រចៀក តែមិនបានអើពើ ក៏បានបិទភ្នែកដែរ មិនឲ្យមើលឃើញនឹងភ្នែក ស្ដាប់ឮនឹងត្រចៀក ឬយល់អត្ថន័យហើយឲ្យមានឥទ្ធិពលលើចិត្តរបស់ពួកគេ រួចប្រែចិត្ត ហើយខ្ញុំធ្វើឲ្យពួកគេជាសះស្បើយ›។
១៦ «ក៏ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមានសុភមង្គលហើយ ពីព្រោះភ្នែករបស់អ្នកមើលឃើញ ហើយត្រចៀករបស់អ្នកក៏ស្ដាប់ឮ។ ១៧ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ធ្លាប់មានអ្នកប្រកាសទំនាយនិងមនុស្សសុចរិតជាច្រើននាក់ដែលចង់មើលឃើញអ្វីដែលអ្នកកំពុងឃើញ តែមិនបានឃើញឡើយ ក៏ចង់ឮអ្វីដែលអ្នកកំពុងឮ តែមិនបានឮដែរ។
១៨ «ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នាស្ដាប់ឧទាហរណ៍អំពីអ្នកសាបព្រោះ។ ១៩ ពេលអ្នកណាម្នាក់ឮបណ្ដាំស្តីអំពីរាជាណាចក្រ ប៉ុន្តែមិនយល់អត្ថន័យ នោះមេកំណាចមក ហើយឆក់យកអ្វីដែលបានត្រូវសាបព្រោះក្នុងចិត្តរបស់អ្នកនោះ។ នេះជាគ្រាប់ពូជដែលបានត្រូវសាបព្រោះតាមផ្លូវ។ ២០ ចំណែកគ្រាប់ពូជដែលបានត្រូវសាបព្រោះនៅលើផ្ទាំងថ្ម គឺជាអ្នកដែលឮបណ្ដាំនោះ ក៏ទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ។ ២១ ទោះជាដូច្នោះក៏ដោយ បណ្ដាំស្តីអំពីរាជាណាចក្រគ្មានឫសក្នុងអ្នកនោះឡើយ តែអ្នកនោះនៅជាប់បានមួយរយៈ រួចពេលកើតមានទុក្ខលំបាកឬការបៀតបៀនដោយសារបណ្ដាំនោះ អ្នកនោះជំពប់ដួលភ្លាម។ ២២ រីឯគ្រាប់ពូជដែលបានត្រូវសាបព្រោះនៅលើដីមានដើមបន្លា នោះសំដៅទៅអ្នកដែលឮបណ្ដាំនោះ ប៉ុន្តែការខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវភាពនៅសម័យ* នេះ និងការល្បួងនៃទ្រព្យសម្បត្ដិ ក៏គ្របបាំងបណ្ដាំនោះជិត ហើយអ្នកនោះមិនបង្កើតផលឡើយ។ ២៣ ចំណែកគ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីល្អ គឺជាអ្នកដែលឮបណ្ដាំនោះ ហើយយល់អត្ថន័យ ក៏បង្កើតផលពិតមែន អ្នកនេះបង្កើតផលមួយជាមួយរយ អ្នកនោះមួយជាហុកសិប ហើយម្នាក់ទៀតមួយជាសាមសិប»។
២៤ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេដោយប្រើឧទាហរណ៍មួយទៀតថា៖ «រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺប្រៀបដូចជាបុរសម្នាក់ដែលបានសាបព្រោះគ្រាប់ពូជល្អនៅលើដីរបស់លោក។ ២៥ កាលដែលមនុស្សទាំងឡាយកំពុងដេកលក់ សត្រូវរបស់លោកបានមកសាបព្រោះស្រងែ* លើស្រូវសាលី រួចចេញបាត់ទៅ។ ២៦ ពេលស្រូវសាលីចេញទងហើយមានកួរ នោះស្រងែក៏បានដុះឡើងដែរ។ ២៧ ដូច្នេះ ពួកខ្ញុំបម្រើរបស់ម្ចាស់ផ្ទះនោះបានមកសួរលោកថា៖ ‹លោកម្ចាស់! លោកបានសាបព្រោះគ្រាប់ពូជល្អនៅលើដីរបស់លោក មែនទេ? ហេតុអ្វីមានស្រងែនៅទីនោះ?› ២៨ លោកឆ្លើយថា៖ ‹បុរសម្នាក់ដែលជាសត្រូវបានធ្វើការនេះ›។ ពួកគេសួរតបទៅវិញថា៖ ‹បើដូច្នេះ តើលោកចង់ឲ្យយើងចេញទៅដកស្រងែនោះទេ?›។ ២៩ លោកឆ្លើយថា៖ ‹កុំ ក្រែងលោកាលណាដកស្រងែចេញ ស្រូវសាលីក៏រលើងឫសដែរ។ ៣០ ចូរឲ្យទាំងពីរដុះជាមួយគ្នារហូតដល់រដូវច្រូតកាត់ ហើយនៅរដូវនោះ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកច្រូតឲ្យដកស្រងែមុនសិន រួចចងជាកណ្ដាប់ដើម្បីដុតចោល ក្រោយមក ទៅប្រមូលស្រូវសាលីទុកក្នុងជង្រុករបស់ខ្ញុំ›»។
៣១ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេដោយប្រើឧទាហរណ៍មួយទៀតថា៖ «រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺប្រៀបដូចជាគ្រាប់មូស្ដាត* ដែលបុរសម្នាក់បានដាំនៅក្នុងដីរបស់គាត់។ ៣២ តាមពិតគ្រាប់នោះជាគ្រាប់តូចបំផុត ប៉ុន្តែពេលបានដុះឡើងហើយ នោះជាដំណាំធំបំផុត ហើយក៏ទៅជាដើមឈើមួយ ដែលមានមែកឲ្យសត្វស្លាបនៅលើមេឃមកជ្រកអាស្រ័យ»។
៣៣ លោកប្រាប់ពួកគេឧទាហរណ៍មួយទៀតថា៖ «រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺដូចជាដំបែ ដែលស្ត្រីម្នាក់បានយកទៅលាយក្នុងម្សៅបីរង្វាល់* ទាល់តែម្សៅទាំងអស់នោះបានដោរឡើង»។
៣៤ លោកយេស៊ូបានប្រាប់បណ្ដាជននូវអ្វីៗទាំងនេះដោយប្រើឧទាហរណ៍។ លោកមិនដែលមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេដោយមិនប្រើឧទាហរណ៍ឡើយ។ ៣៥ នេះដើម្បីសម្រេចនូវអ្វីដែលបានត្រូវថ្លែងតាមរយៈអ្នកប្រកាសទំនាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងបើកមាត់និយាយជាឧទាហរណ៍ ក៏នឹងប្រកាសប្រាប់ឲ្យដឹងនូវអ្វីៗដែលបានត្រូវលាក់បាំងតាំងពីកំណើតពិភពលោក»។
៣៦ ក្រោយពីបានឲ្យបណ្ដាជនទៅផ្ទះវិញ លោកចូលទៅក្នុងផ្ទះ រួចមក អ្នកកាន់តាមបានមកឯលោកហើយជម្រាបថា៖ «សូមពន្យល់យើងឲ្យយល់ឧទាហរណ៍អំពីស្រងែក្នុងវាលស្រូវសាលី»។ ៣៧ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកដែលសាបព្រោះគ្រាប់ពូជល្អ គឺជាកូនមនុស្ស ៣៨ ឯវាលស្រូវសាលី គឺជាពិភពលោក។ ចំណែកគ្រាប់ពូជល្អ គឺជាកូននៃរាជាណាចក្រ ប៉ុន្តែស្រងែគឺជាកូនរបស់មេកំណាច ៣៩ ហើយសត្រូវដែលបានសាបព្រោះនោះ គឺជាមេកំណាច។* ការច្រូតគឺជាទីបញ្ចប់នៃរបៀបរបបពិភពលោក ហើយបណ្ដាទេវតាគឺជាអ្នកច្រូត។ ៤០ ម្ល៉ោះហើយ ដូចស្រងែបានត្រូវដកចេញហើយដុតចោលក្នុងភ្លើង នោះនៅទីបញ្ចប់របៀបរបបពិភពលោកនេះក៏នឹងកើតមានដូច្នោះដែរ។ ៤១ កូនមនុស្សនឹងចាត់បណ្ដាទេវតារបស់លោក ឲ្យដកចេញពីរាជាណាចក្ររបស់លោក នូវអ្វីៗទាំងអស់ដែលនាំឲ្យជំពប់ដួល ព្រមទាំងមនុស្សទាំងអស់ដែលប្រព្រឹត្តប្រឆាំងច្បាប់ ៤២ រួចទេវតាទាំងនោះនឹងបោះពួកគេចូលក្នុងឡដែលមានភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។ នៅទីនោះពួកគេនឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ។ ៤៣ នៅគ្រានោះ មនុស្សសុចរិតនឹងភ្លឺដូចថ្ងៃ ក្នុងរាជាណាចក្រនៃបិតារបស់ពួកគេ។ អ្នកណាដែលមានត្រចៀក ចូរស្ដាប់ចុះ។
៤៤ «រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺដូចជាកំណប់ទ្រព្យក្នុងវាល ដែលបុរសម្នាក់បានរកឃើញហើយលាក់ទុក។ រួចដោយសារគាត់ត្រេកអរជាខ្លាំង ក៏ទៅលក់អ្វីៗដែលគាត់មាន ហើយទិញវាលនោះ។
៤៥ «ម្យ៉ាងទៀត រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺដូចជាអ្នកធ្វើដំណើរជួញដូរម្នាក់ ដែលកំពុងរកគជ់ខ្យងល្អវិសេស។ ៤៦ ពេលដែលរកឃើញគជ់ខ្យងមួយដែលមានតម្លៃខ្ពស់ គាត់ក៏ចេញទៅលក់អ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មានភ្លាម ហើយទិញគជ់ខ្យងនោះ។
៤៧ «ម្យ៉ាងវិញទៀត រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺដូចជាអួនដែលត្រូវទម្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រ ហើយជាប់បានត្រីគ្រប់យ៉ាង។ ៤៨ ពេលដែលអួនពេញហើយ ពួកគេអូសមកលើឆ្នេរ រួចអង្គុយប្រមូលត្រីល្អដាក់ក្នុងផើង តែត្រីដែលមិនអាចបរិភោគបានពួកគេបោះចោលវិញ។ ៤៩ នៅទីបញ្ចប់នៃរបៀបរបបពិភពលោកនេះក៏នឹងដូច្នេះដែរ បណ្ដាទេវតានឹងចេញទៅញែកមនុស្សទុច្ចរិតចេញពីចំណោមមនុស្សសុចរិត ៥០ ហើយនឹងបោះពួកគេទៅក្នុងឡដែលមានភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។ នៅទីនោះពួកគេនឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ។
៥១ «តើអ្នករាល់គ្នាបានយល់អត្ថន័យនៃអ្វីៗទាំងនេះឬទេ?» ពួកគាត់ឆ្លើយថា៖ «យល់ហើយ!»។ ៥២ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «បើដូច្នេះ គ្រូបង្រៀនគ្រប់រូប ក្រោយពីបានត្រូវគេបង្រៀនអំពីរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ហើយ គឺដូចជាបុរសម្នាក់ជាម្ចាស់ផ្ទះ ដែលបញ្ចេញរបស់ទាំងថ្មីទាំងចាស់ពីឃ្លាំងទ្រព្យរបស់ខ្លួន»។
៥៣ ក្រោយពីលោកយេស៊ូបានប្រាប់ឧទាហរណ៍ទាំងនេះចប់ហើយ លោកចាកចេញពីកន្លែងនោះ។ ៥៤ លុះក្រោយពីបានចូលស្រុកកំណើតរបស់លោកហើយ នោះលោកចាប់ផ្ដើមបង្រៀននៅក្នុងសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេ។ ជាលទ្ធផល ពួកគេបានភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយបាននិយាយថា៖ «តើបុរសនេះបានទទួលប្រាជ្ញាបែបនេះ និងអំណាចដើម្បីធ្វើការដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពទាំងនេះពីណាមក? ៥៥ តើបុរសនេះមិនមែនជាកូនរបស់ជាងឈើទេឬ? ម្ដាយរបស់គាត់ឈ្មោះម៉ារៀ និងប្អូនប្រុសៗរបស់គាត់ឈ្មោះយ៉ាកុប យ៉ូសែប ស៊ីម៉ូន និងយូដាស មែនទេ? ៥៦ ហើយតើប្អូនស្រីៗរបស់គាត់មិនមែននៅជាមួយនឹងយើងទេឬ? ចុះតើបុរសនេះចេះធ្វើអ្វីៗទាំងនេះពីណាមក?»។ ៥៧ ដូច្នេះ ពួកគេមិនព្រមជឿលើលោកឡើយ។ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «នៅគ្រប់កន្លែង គេតែងគោរពអ្នកប្រកាសទំនាយ លើកលែងតែនៅស្រុកកំណើត និងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន»។ ៥៨ ហើយលោកមិនបានធ្វើការដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពជាច្រើននៅទីនោះឡើយ ពីព្រោះពួកគេគ្មានជំនឿ។
១៤ នៅគ្រានោះ ហេរ៉ូឌ ដែលជាអភិបាលស្រុក បានឮអំពីលោកយេស៊ូ ២ ហើយបានប្រាប់ពួកអ្នកបម្រើរបស់លោកថា៖ «នោះគឺយ៉ូហាន ជាអ្នកជ្រមុជទឹក។ គាត់បានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ហេតុនេះហើយបានជាគាត់អាចធ្វើការដែលប្រកបដោយឫទ្ធានុភាពទាំងនេះបាន»។ ៣ ព្រោះហេរ៉ូឌបានចាប់យ៉ូហាន ចងហើយបញ្ជូនទៅគុក ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តហេរ៉ូឌាស ដែលជាភរិយារបស់ភីលីពជាប្អូន។ ៤ ពីព្រោះយ៉ូហានបានជម្រាបហេរ៉ូឌច្រើនដងថា៖ «គ្មានច្បាប់ឲ្យលោកយកនាងធ្វើជាភរិយាទេ»។ ៥ ហើយទោះជាហេរ៉ូឌចង់សម្លាប់យ៉ូហានក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ខ្លាចបណ្ដាជន ពីព្រោះពួកគេចាត់ទុកយ៉ូហានជាអ្នកប្រកាសទំនាយ។ ៦ ប៉ុន្តែពេលដែលកំពុងជប់លៀងអបអរថ្ងៃកំណើតរបស់ហេរ៉ូឌ នោះកូនស្រីរបស់ហេរ៉ូឌាសបានរាំនៅពិធីនោះ ហើយធ្វើឲ្យហេរ៉ូឌពេញចិត្តដល់ម្ល៉េះ ៧ បានជាលោកស្បថថានឹងឲ្យនាងអ្វីក៏ដោយដែលនាងសុំ។ ៨ រួចមក នាងបានសុំតាមពាក្យបង្គាប់របស់ម្ដាយថា៖ «សូមឲ្យក្បាលរបស់យ៉ូហាន ជាអ្នកជ្រមុជទឹក ដាក់លើថាសមួយមកឲ្យខ្ញុំ»។ ៩ ទោះជាស្តេចពិបាកចិត្តក៏ដោយ លោកបានបង្គាប់ឲ្យយកក្បាលយ៉ូហានមកឲ្យនាង ដោយសារលោកបានស្បថ ហើយមានអ្នកឯទៀតកំពុងរួមតុជាមួយនឹងលោក។ ១០ ដូច្នេះ លោកចាត់គេឲ្យទៅកាត់ក្បាលយ៉ូហាននៅក្នុងគុក។ ១១ រួចមក គេដាក់ក្បាលរបស់យ៉ូហានលើថាសមួយយកមកឲ្យនាង ហើយនាងយកទៅឲ្យម្ដាយ។ ១២ ក្រោយមក អ្នកកាន់តាមយ៉ូហានបានមកយកសពរបស់គាត់ទៅបញ្ចុះ រួចយកដំណឹងទៅជម្រាបលោកយេស៊ូ។ ១៣ ឮដូច្នេះ លោកយេស៊ូបានចុះក្នុងទូកចេញពីកន្លែងនោះទៅកន្លែងមួយឆ្ងាយពីគេ ដើម្បីនៅម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែពេលដែលដំណឹងនេះឮដល់បណ្ដាជន ពួកគេបានចេញពីក្រុងនានាហើយដើរទៅតាមលោក។
១៤ ពេលដែលឡើងពីទូកមក លោកឃើញមនុស្សមួយក្រុមធំ ហើយលោកមានចិត្តអាណិតអាសូរពួកគេ ក៏បានធ្វើឲ្យមនុស្សដែលឈឺក្នុងចំណោមពួកគេបានជាសះស្បើយ។ ១៥ ប៉ុន្តែពេលល្ងាច ពួកអ្នកកាន់តាមបានមកឯលោកហើយជម្រាបថា៖ «កន្លែងនេះឆ្ងាយពីគេ ថ្ងៃក៏កាន់តែជ្រេដែរ។ សូមឲ្យបណ្ដាជនត្រឡប់ទៅវិញ ដើម្បីអាចទិញអាហារនៅតាមភូមិ»។ ១៦ ក៏ប៉ុន្តែ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ពួកគេមិនចាំបាច់ទៅទេ ចូរអ្នករាល់គ្នាឲ្យអាហារពួកគេបរិភោគទៅ»។ ១៧ ពួកគាត់ជម្រាបលោកថា៖ «នៅទីនេះ យើងគ្មានអ្វីទេក្រៅពីនំប៉័ងប្រាំដុំនិងត្រីពីរកន្ទុយ»។ ១៨ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «យកនំប៉័ងនិងត្រីទាំងនោះមកឲ្យខ្ញុំ»។ ១៩ បន្ទាប់មក លោកប្រាប់បណ្ដាជនឲ្យអង្គុយលើស្មៅ ក៏បានយកនំប៉័ងប្រាំដុំនិងត្រីពីរកន្ទុយនោះហើយងើយភ្នែកមើលទៅស្ថានសួគ៌ រួចអធិដ្ឋាន។ ក្រោយនោះ លោកកាច់នំប៉័ង ចែកឲ្យពួកអ្នកកាន់តាម ហើយពួកគាត់ក៏ចែកឲ្យបណ្ដាជន។ ២០ ដូច្នេះ គ្រប់គ្នាបានបរិភោគឆ្អែត ហើយពួកគាត់បានប្រមូលអាហារដែលនៅសល់បានដប់ពីរកញ្ជើ។ ២១ ឯអ្នកដែលបានបរិភោគមានបុរសប្រហែលប្រាំពាន់នាក់ ដោយមិនរាប់ទាំងស្ត្រីនិងកូនក្មេង។ ២២ ភ្លាមនោះ លោកបានបង្ខំអ្នកកាន់តាមឲ្យចុះក្នុងទូកទៅត្រើយម្ខាងមុនលោក ទុកឲ្យលោកប្រាប់បណ្ដាជនឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ។
២៣ នៅទីបំផុត ក្រោយពីបានឲ្យបណ្ដាជនត្រឡប់ទៅវិញ លោកបានឡើងលើភ្នំតែម្នាក់ឯងដើម្បីអធិដ្ឋាន។ ទោះជាយប់ជ្រៅក៏ដោយ តែលោកនៅទីនោះម្នាក់ឯង។ ២៤ ពេលនោះ ទូកនៅឆ្ងាយពីច្រាំងរាប់រយម៉ែត្រហើយ ក៏ត្រូវរលកបោកយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារទូកនោះទៅបញ្ច្រាសខ្យល់។ ២៥ លុះដល់យាមទីបួន* នៅយប់នោះ លោកបានដើរលើទឹកសមុទ្រទៅឯពួកគាត់។ ២៦ ពេលដែលក្រឡេកទៅឃើញលោកកំពុងដើរលើទឹកសមុទ្រ ពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមវិលវល់ក្នុងគំនិត ហើយបានភ័យខ្លាច ក៏បានស្រែកឡើង ដោយគិតថាខ្លួនកំពុងយល់សប្ដិ។ ២៧ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ភ្លាមថា៖ «ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង គឺខ្ញុំទេ កុំខ្លាចឡើយ»។ ២៨ ពេត្រុសបានជម្រាបលោកថា៖ «លោកម្ចាស់! បើពិតជាលោកមែន សូមបង្គាប់ខ្ញុំឲ្យដើរលើទឹកទៅឯលោកផង»។ ២៩ នោះលោកបង្គាប់ថា៖ «ចូរមកចុះ!»។ ឮដូច្នេះ ពេត្រុសបានចេញពីទូក ហើយដើរលើទឹកទៅរកលោកយេស៊ូ។ ៣០ ប៉ុន្តែដោយមើលទៅខ្យល់ព្យុះ គាត់ក៏បានភ័យខ្លាច ហើយពេលដែលចាប់ផ្ដើមលិចទៅក្នុងទឹក គាត់ស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់! សូមជួយសង្គ្រោះខ្ញុំផង!»។ ៣១ ភ្លាមនោះ លោកយេស៊ូបានលូកដៃទៅចាប់គាត់ ហើយសួរថា៖ «អ្នកមានជំនឿតិចអើយ! ហេតុអ្វីបានជាចាប់ផ្ដើមសង្ស័យ?»។ ៣២ ក្រោយពីលោកយេស៊ូនិងពេត្រុសបានចូលក្នុងទូកហើយ ខ្យល់ព្យុះក៏ស្ងប់បាត់ទៅ។ ៣៣ រួចមក អ្នកកាន់តាមលោកដែលនៅក្នុងទូកបានលំឱនកាយគោរពលោកថា៖ «លោកពិតជាបុត្ររបស់ព្រះមែន»។ ៣៤ ក្រោយមក លោកនិងពួកគាត់បានឆ្លងទៅតំបន់ហ្គេណិសារ៉ែត។
៣៥ ប៉ុន្តែអ្នកស្រុកនោះបានស្គាល់លោកភ្លាម ក៏បានចាត់គេឲ្យនាំដំណឹងទៅផ្សាយពេញតំបន់នៅជុំវិញ រួចមនុស្សបាននាំអស់អ្នកដែលឈឺមកឯលោក។ ៣៦ ក្រោយមក ពួកគេបានអង្វរសុំពាល់តែជាយសម្លៀកបំពាក់លោកប៉ុណ្ណោះ ហើយអស់អ្នកដែលបានពាល់ជាយសម្លៀកបំពាក់លោកក៏បានជាសះស្បើយ។
១៥ រួចមក មានពួកអ្នកដែលជំនាញខាងច្បាប់និងពួកផារិស៊ីមកពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅឯលោកយេស៊ូហើយសួរថា៖ ២ «ហេតុអ្វីអ្នកកាន់តាមលោកប្រព្រឹត្តរំលងទំនៀមទម្លាប់របស់ពួកបុរសពីសម័យមុនដូច្នេះ? ជាឧទាហរណ៍ ពួកគេមិនលាងដៃឲ្យបានត្រឹមត្រូវមុនបរិភោគ»។
៣ លោកតបទៅពួកគេថា៖ «ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តរំលងបញ្ញត្ដិរបស់ព្រះ ដោយសារទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នកដូច្នេះ? ៤ ជាឧទាហរណ៍ ព្រះបង្គាប់ថា៖ ‹ចូរគោរពឪពុកម្ដាយរបស់អ្នក› ហើយ‹អ្នកណាដែលនិយាយប្រមាថឪពុកម្ដាយ អ្នកនោះត្រូវស្លាប់›។ ៥ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាថា៖ ‹អ្នកណាដែលប្រាប់ឪពុកឬម្ដាយថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំមាន ដែលអាចមានប្រយោជន៍ដល់ឪពុកម្ដាយ ជារបស់ទុកសម្រាប់ព្រះ» ៦ អ្នកនោះមិនត្រូវគោរពឪពុកគាត់សោះឡើយ›។ យ៉ាងនេះអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឲ្យបណ្ដាំរបស់ព្រះទៅជាអសារឥតការដោយសារទំនៀមទម្លាប់របស់អ្នក។ ៧ មនុស្សលាក់ពុត! គឺត្រូវណាស់ ដែលអេសាយបានប្រកាសទំនាយអំពីអ្នករាល់គ្នាថា៖ ៨ ‹បណ្ដាជននេះគោរពខ្ញុំតែបបូរមាត់ទេ តែចិត្តរបស់ពួកគេបានឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ ៩ គឺជាការឥតប្រយោជន៍ទេ ដែលពួកគេបន្តគោរពប្រណិប័តន៍ខ្ញុំនោះ ពីព្រោះសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ពួកគេគឺជាបទបញ្ជារបស់មនុស្សតែប៉ុណ្ណោះ›»។ ១០ នោះលោកហៅបណ្ដាជនមក ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចូរស្ដាប់ ហើយយល់អត្ថន័យចុះ។ ១១ អ្វីៗដែលចូលតាមមាត់ពុំដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមិនស្អាតបរិសុទ្ធឡើយ តែគឺអ្វីៗដែលចេញមកពីមាត់វិញទេ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមិនស្អាតបរិសុទ្ធ»។
១២ ក្រោយមក ពួកអ្នកកាន់តាមបានចូលមកជិត ហើយសួរលោកថា៖ «តើលោកជ្រាបថាពួកផារិស៊ីបានជំពប់ដួលនឹងសម្ដីរបស់លោកឬទេ?»។ ១៣ លោកតបឆ្លើយថា៖ «គ្រប់រុក្ខជាតិដែលបិតារបស់ខ្ញុំនៅស្ថានសួគ៌មិនបានដាំ នោះនឹងត្រូវដកចេញ។ ១៤ កុំអំពល់នឹងពួកគេឡើយ។ ពួកគេជាមនុស្សខ្វាក់ដែលកំពុងនាំផ្លូវអ្នកឯទៀត។ ប្រសិនបើមនុស្សខ្វាក់នាំផ្លូវមនុស្សខ្វាក់ដូចគ្នា ទាំងពីរនាក់នឹងធ្លាក់រណ្ដៅ»។ ១៥ ពេត្រុសជម្រាបលោកវិញថា៖ «សូមបកស្រាយអត្ថន័យនៃឧទាហរណ៍នោះឲ្យយើងយល់ផង»។ ១៦ ឮដូច្នេះ លោកសួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នានៅតែមិនយល់ដែរឬ?។ ១៧ តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬថា អ្វីៗទាំងអស់ដែលចូលតាមមាត់ ក៏ចូលទៅក្នុងពោះវៀន រួចចេញទៅឯកន្លែងបន្ទោបង់នោះ? ១៨ ក៏ប៉ុន្តែ អ្វីៗដែលចេញមកពីមាត់ នោះចេញពីក្នុងចិត្តមក ហើយគឺអ្វីៗទាំងនោះដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមិនស្អាតបរិសុទ្ធ។ ១៩ ជាឧទាហរណ៍ គំនិតអាក្រក់ ឃាតកម្ម ការផិតក្បត់ អំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ* ការលួច ការធ្វើជាសាក្សីក្លែងក្លាយ និងពាក្យប្រមាថ* សុទ្ធតែចេញពីក្នុងចិត្តមក។ ២០ គឺអ្វីៗទាំងនេះទេ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមិនស្អាតបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែការបរិភោគដោយមិនលាងដៃ ពុំមែនធ្វើឲ្យមនុស្សមិនស្អាតបរិសុទ្ធឡើយ»។
២១ រួចមក លោកយេស៊ូបានចាកចេញពីកន្លែងនោះទៅតំបន់ទីរ៉ុសនិងស៊ីដូន។ ២២ មើល! ស្ត្រីជនជាតិភេនីស៊ីម្នាក់ពីតំបន់នោះបានចេញមកស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់ ជាបុត្រដាវីឌអើយ! សូមមេត្ដាជួយខ្ញុំផង កូនស្រីខ្ញុំមានវិញ្ញាណកំណាចចូលធ្វើទុក្ខយ៉ាងខ្លាំង»។ ២៣ ក៏ប៉ុន្តែ លោកមិនបានតបឆ្លើយនឹងនាងមួយម៉ាត់សោះ។ ដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមបានមកសុំលោកថា៖ «សូមលោកប្រាប់នាងឲ្យទៅវិញ ពីព្រោះនាងចេះតែស្រែកហើយដើរតាមយើង»។ ២៤ លោកតបឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមិនបានត្រូវចាត់ឲ្យទៅឯអ្នកណាទេ ក្រៅពីចៀមដែលវង្វេងផ្លូវក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។ ២៥ នៅពេលដែលស្ត្រីនោះមកដល់ នាងចាប់ផ្ដើមលំឱនកាយគោរពលោក ដោយអង្វរថា៖ «លោកម្ចាស់! សូមជួយខ្ញុំផង!»។ ២៦ លោកតបឆ្លើយថា៖ «គឺមិនត្រឹមត្រូវទេ បើយកនំប៉័ងរបស់កូនក្មេង ហើយបោះទៅឲ្យឆ្កែតូចៗវិញ»។ ២៧ នាងឆ្លើយថា៖ «មែនហើយលោក! ប៉ុន្តែតាមការពិត ឆ្កែតូចៗស៊ីកម្ទេចនំប៉័ងដែលជ្រុះពីតុរបស់ម្ចាស់វា»។ ២៨ នោះលោកយេស៊ូតបឆ្លើយទៅនាងថា៖ «នាងអើយ! នាងមានជំនឿខ្លាំងណាស់ សូមឲ្យនាងបានដូចប្រាថ្នាចុះ»។ រួចកូនស្រីរបស់នាងបានជាសះស្បើយតាំងពីពេលនោះមក។
២៩ បន្ទាប់ពីលោកយេស៊ូចេញពីកន្លែងនោះ លោកទៅជិតសមុទ្រកាលីឡេ រួចក្រោយពីបានឡើងលើភ្នំ លោកបានអង្គុយនៅទីនោះ។ ៣០ ក្រោយមក បណ្ដាជនមួយក្រុមយ៉ាងធំបានមកឯលោក ព្រមទាំងនាំអ្នកដែលខ្វិន ពិការ ងងឹតភ្នែក គ និងអ្នកដែលឈឺជាច្រើននាក់ទៀតមក ក៏បានដាក់ពួកគេនៅជិតជើងរបស់លោក ហើយលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេជាសះស្បើយ។ ៣១ ពេលដែលបណ្ដាជនឃើញមនុស្សគកំពុងនិយាយ មនុស្សខ្វិនកំពុងដើរ ហើយមនុស្សងងឹតភ្នែកកំពុងមើលឃើញនោះ ពួកគេបាននឹកអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត ក៏បានសរសើរតម្កើងព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។
៣២ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូហៅអ្នកកាន់តាមមកឯលោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំអាណិតបណ្ដាជននេះណាស់ ពីព្រោះអស់បីថ្ងៃហើយដែលពួកគេបាននៅជាមួយនឹងខ្ញុំ ហើយគ្មានអ្វីបរិភោគឡើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យពួកគេទៅវិញដោយគ្មានអ្វីបរិភោគទេ។ ប្រហែលជាពួកគេនឹងអស់កម្លាំងហើយល្វើយតាមផ្លូវ»។ ៣៣ ប៉ុន្តែអ្នកកាន់តាមបានសួរលោកថា៖ «នៅកន្លែងដាច់ស្រយាលនេះ តើយើងអាចបាននំប៉័ងពីណាល្មមគ្រប់គ្រាន់ឲ្យមនុស្សច្រើនយ៉ាងនេះបរិភោគឆ្អែតនោះ?»។ ៣៤ ឮដូច្នេះ លោកយេស៊ូសួរពួកគាត់ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមាននំប៉័ងប៉ុន្មានដុំ?»។ ពួកគាត់ឆ្លើយថា៖ «ប្រាំពីរដុំ និងត្រីតូចៗពីរបីកន្ទុយ»។ ៣៥ ដូច្នេះ ក្រោយពីលោកប្រាប់បណ្ដាជនឲ្យអង្គុយលើដី ៣៦ លោកយកនំប៉័ងប្រាំពីរដុំនិងត្រីទាំងនោះ ក៏បានអធិដ្ឋានអរគុណព្រះ រួចកាច់នំប៉័ងចែកដល់អ្នកកាន់តាម។ បន្ទាប់មក អ្នកកាន់តាមក៏ចែកដល់បណ្ដាជន ៣៧ ហើយទាំងអស់គ្នាបានបរិភោគឆ្អែត។ រួចមក ពួកគាត់បានប្រមូលអាហារដែលនៅសល់ បានប្រាំពីរកញ្ឆេ។ ៣៨ ប៉ុន្តែអ្នកដែលបានបរិភោគមានបុរសចំនួនបួនពាន់នាក់ ដោយមិនរាប់ទាំងស្ត្រីនិងកូនក្មេង។ ៣៩ នៅទីបំផុត ក្រោយពីបានឲ្យបណ្ដាជនត្រឡប់ទៅវិញ នោះលោកបានចុះក្នុងទូកហើយទៅតំបន់ម៉ាកាដាន។
១៦ នៅទីនេះ ពួកផារិស៊ីនិងពួកសាឌូស៊ីបានមកឯលោក ហើយខំល្បងលដោយសុំលោកសម្ដែងនូវសញ្ញាសម្គាល់មួយពីលើមេឃឲ្យពួកគេឃើញ។ ២ លោកតបឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «[[នៅពេលល្ងាច អ្នករាល់គ្នាមានទម្លាប់និយាយថា៖ ‹មេឃក្រហមឆ្អៅ ដូច្នេះ នឹងមានអាកាសធាតុល្អ› ៣ ហើយព្រឹកឡើងក៏ថា៖ ‹ថ្ងៃនេះនឹងមានភ្លៀងហើយក៏នឹងត្រជាក់ផង ព្រោះមេឃក្រហមឆ្អៅ ហើយស្រទំ›។ អ្នកចេះបកស្រាយលក្ខណៈនៃផ្ទៃមេឃមែន តែមិនចេះបកស្រាយសញ្ញាសម្គាល់នៃសម័យនេះឡើយ]]* ៤ មនុស្សជំនាន់នេះដែលទុច្ចរិតហើយមិនស្មោះត្រង់នឹងព្រះ* ចេះតែរកមើលសញ្ញាសម្គាល់ ប៉ុន្តែគ្មានសញ្ញាសម្គាល់ណានឹងត្រូវសម្ដែងឲ្យពួកគេឃើញឡើយ ក្រៅពីសញ្ញាសម្គាល់នៃយ៉ូណាស»។ ពេលមានប្រសាសន៍ចប់ហើយ លោកបានចេញពីពួកគេទៅ។
៥ រួចមក អ្នកកាន់តាមលោកបានឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង ហើយភ្លេចយកនំប៉័ងទៅជាមួយ។ ៦ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ចូរប្រុងស្មារតីជានិច្ច ហើយប្រុងប្រយ័ត្ននឹងដំបែរបស់ពួកផារិស៊ី និងពួកសាឌូស៊ី»។ ៧ ដូច្នេះ ពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមជជែកគ្នាថា៖ «យើងមិនបានយកនំប៉័ងមកជាមួយទេ»។ ៨ លោកយេស៊ូជ្រាបអំពីរឿងនេះ ក៏បានសួរថា៖ «អ្នកមានជំនឿតិចអើយ! ហេតុអ្វីកំពុងជជែកគ្នាដោយសារគ្មាននំប៉័ងដូច្នេះ? ៩ តើអ្នករាល់គ្នានៅតែមិនយល់ទេឬ? ឬក៏អ្នកមិនចាំទេថា អ្នកបានប្រមូលអាហារប៉ុន្មានកញ្ជើ ពេលដែលមាននំប៉័ងប្រាំដុំសម្រាប់បុរសប្រាំពាន់នាក់? ១០ ឬក៏អ្នកមិនចាំទេថាអ្នកបានប្រមូលអាហារប៉ុន្មានកញ្ឆេ ពេលដែលមាននំប៉័ងប្រាំពីរដុំសម្រាប់បុរសបួនពាន់នាក់នោះ? ១១ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ថា ខ្ញុំមិនមែននិយាយអំពីនំប៉័ងនោះ? ប៉ុន្តែ ចូរប្រយ័ត្ននឹងដំបែរបស់ពួកផារិស៊ី និងពួកសាឌូស៊ី»។ ១២ នោះពួកគាត់បានយល់ថា លោកមិនមែនប្រាប់ឲ្យប្រុងប្រយ័ត្ននឹងដំបែនំប៉័ងនោះទេ ប៉ុន្តែបានប្រាប់ឲ្យប្រុងប្រយ័ត្ននឹងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ពួកផារិស៊ី និងពួកសាឌូស៊ីវិញ។
១៣ លុះពេលដែលលោកបានទៅដល់តំបន់សេសារៀភីលីពហើយ នោះលោកយេស៊ូសួរអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ «តើមនុស្សទាំងឡាយថាកូនមនុស្សជាអ្នកណា?»។ ១៤ ពួកគាត់បានឆ្លើយថា៖ «អ្នកខ្លះថាលោកជាយ៉ូហានដែលជាអ្នកជ្រមុជទឹក អ្នកខ្លះទៀតថាលោកជាអេលីយ៉ា ហើយអ្នកឯទៀតថាលោកជាយេរេមា ឬអ្នកប្រកាសទំនាយមួយរូប»។ ១៥ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញ តើអ្នកថាខ្ញុំជាអ្នកណា?»។ ១៦ ស៊ីម៉ូនពេត្រុសឆ្លើយថា៖ «លោកជាគ្រិស្ត ជាបុត្ររបស់ព្រះដែលមានជីវិតរស់នៅ»។ ១៧ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍តបទៅគាត់ថា៖ «ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូណាស! អ្នកមានសុភមង្គលហើយ! ពីព្រោះនេះមិនមែនមនុស្សទេ ដែលបានបើកសម្ដែងឲ្យអ្នកដឹង ប៉ុន្តែគឺបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌វិញ។ ១៨ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា អ្នកគឺពេត្រុស* ហើយលើផ្ទាំងថ្មនេះ ខ្ញុំនឹងសាងក្រុមជំនុំរបស់ខ្ញុំ។ ទ្វារកំពែងផ្នូរ* នឹងមិនឈ្នះក្រុមជំនុំនោះឡើយ។ ១៩ ខ្ញុំនឹងឲ្យកូនសោនៃរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ដល់អ្នក ហើយអ្វីដែលអ្នកចងនៅផែនដី នោះជាអ្វីដែលត្រូវបានចងនៅស្ថានសួគ៌ ហើយអ្វីដែលអ្នកស្រាយនៅផែនដី នោះជាអ្វីដែលត្រូវបានស្រាយនៅស្ថានសួគ៌»។ ២០ រួចមក លោកបង្គាប់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ទៅអ្នកកាន់តាម កុំឲ្យប្រាប់អ្នកណាថាលោកជាគ្រិស្ត។
២១ តាំងពីពេលនោះមក លោកយេស៊ូគ្រិស្តចាប់ផ្ដើមពន្យល់អ្នកកាន់តាមថា លោកត្រូវទៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយពួកបុរសចាស់ទុំ ពួកសង្ឃនាយក និងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់នឹងធ្វើឲ្យលោករងទុក្ខលំបាកជាច្រើន។ លោកក៏នឹងត្រូវគេសម្លាប់ ហើយនៅថ្ងៃទីបីលោកនឹងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ២២ ឮដូច្នេះ ពេត្រុសបាននាំលោកទៅឆ្ងាយពីពួកគាត់បន្ដិច រួចចាប់ផ្ដើមបន្ទោសលោកថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមអាណិតខ្លួនផង ការនេះនឹងមិនកើតឡើងដល់លោកឡើយ»។ ២៣ ប៉ុន្តែលោកបែរចេញ រួចប្រាប់ពេត្រុសថា៖ «នែ! សាថាន* ចូរទៅឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ! អ្នកកំពុងដាក់ឧបសគ្គដែលអាចនាំឲ្យខ្ញុំជំពប់ដួល ពីព្រោះអ្នកមិនគិតតាមគំនិតរបស់ព្រះទេ តែគិតតាមគំនិតរបស់មនុស្សវិញ»។
២៤ រួចមក លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ «បើអ្នកណាចង់មកតាមខ្ញុំ អ្នកនោះត្រូវប្រគល់ខ្លួនឲ្យព្រះ ហើយលីបង្គោលទារុណកម្ម* របស់ខ្លួន រួចមកតាមខ្ញុំជាដរាប។ ២៥ ព្រោះអ្នកណាដែលចង់រក្សាជីវិត* ខ្លួន អ្នកនោះនឹងបាត់បង់ជីវិត។ តែអ្នកណាដែលបាត់បង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងបានជីវិតវិញ។ ២៦ ពីព្រោះតើមានប្រយោជន៍អ្វី ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់បានពិភពលោកទាំងមូល តែបាត់បង់ជីវិតខ្លួនវិញនោះ? ឬតើមនុស្សសុខចិត្តយកអ្វីមកប្ដូរនឹងជីវិតខ្លួន? ២៧ ព្រោះកូនមនុស្សត្រូវមកជាមួយនឹងបណ្ដាទេវតារបស់លោក ដោយមានសិរីរុងរឿងពីបិតារបស់លោក ហើយនឹងសងដល់គ្រប់គ្នាតាមការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេរៀងខ្លួន។ ២៨ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្នកខ្លះដែលកំពុងឈរនៅទីនេះ នឹងមិនស្លាប់ឡើយ ទាល់តែបានឃើញកូនមនុស្សមកជាស្តេចជាមុនសិន»។
១៧ លុះប្រាំមួយថ្ងៃក្រោយមក លោកយេស៊ូបាននាំពេត្រុស យ៉ាកុប និងយ៉ូហានជាប្អូនទៅជាមួយនឹងលោកដោយឡែកពីគេ ហើយឡើងលើភ្នំខ្ពស់មួយ។ ២ រួចមក លក្ខណៈក្រៅរបស់លោកបានផ្លាស់ប្រែនៅមុខពួកគាត់។ មុខរបស់លោកបានបញ្ចេញរស្មីដូចថ្ងៃ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់លោកចាប់ផ្ដើមភ្លឺត្រចះដូចពន្លឺ។ ៣ មើល! ពួកគាត់ក៏ឃើញម៉ូសេនិងអេលីយ៉ាលេចមកសន្ទនាជាមួយនឹងលោក។ ៤ ឃើញដូច្នេះ ពេត្រុសជម្រាបលោកយេស៊ូថា៖ «លោកម្ចាស់ យើងនៅទីនេះជាការល្អប្រសើរណាស់! បើលោកពេញចិត្ត នោះខ្ញុំនឹងដំឡើងត្រសាលបីនៅទីនេះ មួយសម្រាប់លោក មួយសម្រាប់ម៉ូសេ និងមួយសម្រាប់អេលីយ៉ា»។ ៥ កាលដែលគាត់កំពុងនិយាយនៅឡើយ មើល! មានពពកដ៏ភ្លឺមួយបានមកគ្របបាំងពួកគាត់ ហើយមើល! មានសំឡេងមួយចេញពីពពកនោះថា៖ «នេះជាបុត្រជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំពេញចិត្ត។ ចូរស្ដាប់តាមលោក»។ ៦ ឮដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមបានក្រាបមុខដល់ដី ហើយក៏តាំងភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ ៧ រួចលោកយេស៊ូបានមកជិត ក៏បានពាល់ពួកគាត់ដោយពោលថា៖ «ចូរក្រោកឡើង កុំខ្លាចឡើយ»។ ៨ ពេលដែលពួកគាត់ងើបមុខឡើង នោះពួកគាត់មិនឃើញអ្នកណាទេឃើញតែលោកយេស៊ូប៉ុណ្ណោះ។ ៩ កាលដែលលោកយេស៊ូនិងពួកគាត់កំពុងចុះពីភ្នំ នោះលោកបង្គាប់ពួកគាត់ថា៖ «កុំប្រាប់អ្នកណាឲ្យសោះអំពីអ្វីៗទាំងនេះ ដែលបានត្រូវបើកសម្ដែងឲ្យឃើញក្នុងគំនិតឡើយ រហូតដល់កូនមនុស្សបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ»។
១០ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកកាន់តាមបានសួរលោកថា៖ «បើដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់និយាយថា អេលីយ៉ាត្រូវមកមុន?»។ ១១ លោកតបឆ្លើយថា៖ «អេលីយ៉ានឹងមកពិតមែន ហើយនឹងធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យដូចដើមវិញ។ ១២ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថាអេលីយ៉ាបានមកហើយ តែពួកគេមិនបានស្គាល់គាត់ឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេបានប្រព្រឹត្តទៅលើគាត់តាមអំពើចិត្តរបស់ពួកគេ។ កូនមនុស្សក៏ត្រូវរងទុក្ខក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេដូច្នោះដែរ»។ ១៣ ពេលនោះ អ្នកកាន់តាមលោកបានយល់ថា លោកកំពុងមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់អំពីយ៉ូហានដែលជាអ្នកជ្រមុជទឹក។
១៤ ពេលដែលលោកនិងពួកគាត់ដើរទៅរកបណ្ដាជន មានបុរសម្នាក់មកឯលោក ហើយលុតជង្គង់ជម្រាបថា៖ ១៥ «លោកម្ចាស់ សូមមេត្ដាជួយកូនប្រុសខ្ញុំផង ពីព្រោះវាមានជំងឺឆ្កួតជ្រូក ហើយវាស្ថិតក្នុងសភាពធ្ងន់ធ្ងរ ពីព្រោះវាដួលក្នុងភ្លើង និងក្នុងទឹកជាញឹកញាប់ ១៦ ហើយខ្ញុំនាំវាមកជួបពួកអ្នកកាន់តាមលោក តែពួកគាត់មិនអាចធ្វើឲ្យវាជាបានឡើយ»។ ១៧ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱជំនាន់មនុស្សដែលគ្មានជំនឿនិងវៀចវេរអើយ! តើខ្ញុំត្រូវនៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណា? តើខ្ញុំត្រូវទ្រាំទ្រអ្នករាល់គ្នាដល់ណាទៀត? ចូរនាំក្មេងប្រុសនោះមកឯខ្ញុំ»។ ១៨ រួចមក លោកយេស៊ូស្តីបន្ទោសវិញ្ញាណកំណាចនោះ ហើយវាចេញពីក្មេងប្រុសនោះ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ក្មេងប្រុសនោះបានជាសះស្បើយ។ ១៩ ក្រោយនោះ អ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូមកសួរលោកដោយឡែកពីគេថា៖ «ហេតុអ្វីយើងមិនអាចបណ្ដេញវាបាន?»។ ២០ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «គឺដោយសារអ្នករាល់គ្នាមានជំនឿតិច។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ប្រសិនបើអ្នកមានជំនឿប៉ុនគ្រាប់មូស្ដាត* នោះអ្នកនឹងនិយាយទៅភ្នំនេះថា៖ ‹ចូររើចេញពីកន្លែងនេះ ទៅកន្លែងផ្សេង› នោះវានឹងរើទៅមែន ហើយនឹងគ្មានអ្វីដែលអ្នកធ្វើពុំកើតឡើយ»។ ២១ * ——
២២ ពេលដែលពួកគាត់នៅជុំគ្នានៅស្រុកកាលីឡេ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «កូនមនុស្សនឹងត្រូវបញ្ជូន* ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃមនុស្ស ២៣ ហើយពួកគេនឹងសម្លាប់លោក រួចនៅថ្ងៃទីបីលោកនឹងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ»។ ដូច្នេះ ពួកគាត់កើតទុក្ខព្រួយជាខ្លាំង។
២៤ ក្រោយពីលោកនិងពួកគាត់ទៅដល់ក្រុងកាពើណិម នោះអ្នកយកពន្ធវិហារមកឯពេត្រុសហើយសួរថា៖ «តើគ្រូរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនបង់ពន្ធវិហារ* ទេឬ?»។ ២៥ គាត់ឆ្លើយថា៖ «បង់»។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់មុនថា៖ «ស៊ីម៉ូន តើអ្នកគិតដូចម្ដេច? តើស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដីទទួលពន្ធគយនិងពន្ធដារពីអ្នកណា? ពីបុត្រារបស់លោក ឬពីអ្នកដទៃ?»។ ២៦ នៅពេលពេត្រុសឆ្លើយថា៖ «ពីអ្នកដទៃ» នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «បើដូច្នេះ បុត្រារបស់លោកមិនចាំបាច់បង់ពន្ធទេ។ ២៧ ប៉ុន្តែ ដើម្បីកុំឲ្យយើងបណ្ដាលឲ្យពួកគេជំពប់ដួល ចូរអ្នកទៅឯសមុទ្រ បោះសន្ទូចយកត្រីដែលជាប់មុនគេ រួចបើកមាត់វា។ នោះអ្នកនឹងឃើញកាក់ស្ទេតា។* ចូរយកកាក់នោះទៅឲ្យពួកគេសម្រាប់ខ្ញុំនឹងអ្នកដែរ»។
១៨ នៅវេលានោះ អ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូ បានមកឯលោកហើយសួរថា៖ «តើអ្នកណាធំជាងគេក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌?»។ ២ ដូច្នេះ លោកបានហៅកូនក្មេងម្នាក់មក ហើយឲ្យឈរនៅកណ្ដាលចំណោមពួកគាត់ ៣ រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនកែខ្លួនឲ្យដូចជាកូនក្មេង នោះអ្នកនឹងមិនចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ឡើយ។ ៤ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបណ្ដុះឲ្យមានចិត្តរាបទាបដូចកូនក្មេងនេះ អ្នកនោះគឺធំជាងគេក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ ៥ ហើយអ្នកណាដែលទទួលស្វាគមន៍ក្មេងម្នាក់បែបនេះ ដោយសារឈ្មោះខ្ញុំ អ្នកនោះក៏ទទួលស្វាគមន៍ខ្ញុំដែរ។ ៦ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកណាដែលបណ្ដាលឲ្យអ្នកតូចបែបនេះដែលមានជំនឿលើខ្ញុំជំពប់ដួល* គឺមានប្រយោជន៍ជាងចំពោះអ្នកនោះបើយកថ្មត្បាល់កិនយ៉ាងធំមួយមកចងជាប់ករបស់គាត់ ហើយយកទៅចោលកណ្ដាលសមុទ្រ។
៧ «ពិភពលោកនេះនឹងត្រូវវេទនាណាស់ ដោយសារឧបសគ្គដែលនាំឲ្យជំពប់ដួល! ឧបសគ្គទាំងនោះត្រូវតែមកដល់មែន ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលដាក់ឧបសគ្គដែលនាំឲ្យជំពប់ដួល អ្នកនោះត្រូវវេទនាណាស់! ៨ ដូច្នេះ ប្រសិនបើដៃម្ខាងឬជើងម្ខាងរបស់អ្នកបណ្ដាលឲ្យអ្នកជំពប់ដួល ចូរកាត់វាចេញ ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយទៅ។ បើអ្នកពិការឬខ្វិន តែទទួលជីវិត គឺប្រសើរជាងមានដៃទាំងពីរ ឬជើងទាំងពីរ ហើយត្រូវបោះទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះជារៀងរហូត។ ៩ ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើភ្នែកម្ខាងរបស់អ្នក បណ្ដាលឲ្យអ្នកជំពប់ដួល ចូរខ្វេះវាចេញ ហើយបោះចោលឲ្យឆ្ងាយទៅ។ បើអ្នកមានភ្នែកតែម្ខាង ប៉ុន្តែទទួលជីវិត គឺប្រសើរជាងមានភ្នែកទាំងសងខាង ហើយត្រូវបោះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ។* ១០ ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យមើលងាយអ្នកតូចបែបនេះឡើយ ព្រោះខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ទេវតារបស់អ្នកទាំងនោះ ដែលនៅស្ថានសួគ៌តែងតែឃើញមុខបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌។ ១១ * ——
១២ «តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្ដេច? បើមានបុរសម្នាក់ដែលមានចៀមមួយរយក្បាល ហើយចៀមមួយវង្វេងបាត់ទៅ គាត់នឹងទុកចៀមកៅសិបប្រាំបួនក្បាលនៅលើភ្នំ រួចទៅស្វែងរកចៀមមួយដែលវង្វេងបាត់នោះ មែនទេ? ១៣ ប្រសិនបើគាត់រកឃើញចៀមនោះមែន ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា គាត់មានអំណរចំពោះចៀមមួយនោះ ខ្លាំងជាងចំពោះចៀមកៅសិបប្រាំបួនក្បាលដែលមិនបានវង្វេងបាត់។ ១៤ ដូចគ្នាដែរ បិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌មិនចង់ឲ្យអ្នកតូចណាម្នាក់បែបនេះវិនាសឡើយ។
១៥ «ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើបងប្អូនណាម្នាក់របស់អ្នកធ្វើខុសអ្វីមួយ ចូរទៅជួបគាត់ម្នាក់ឯង ហើយលាតត្រដាងកំហុសរបស់គាត់។ បើគាត់ស្ដាប់អ្នក នោះអ្នកបានបងប្អូននោះមកវិញ។ ១៦ ប៉ុន្តែបើគាត់មិនស្ដាប់អ្នកទេ ចូរយកមនុស្សម្នាក់ឬពីរនាក់ទៀតទៅជាមួយ ដើម្បីឲ្យគ្រប់រឿងទាំងអស់អាចត្រូវទុកជាការពិត ដោយការបញ្ជាក់របស់សាក្សីពីរឬបីនាក់។ ១៧ បើគាត់មិនស្ដាប់ពួកគេទេ ចូរប្រាប់ដល់ក្រុមជំនុំ។ ប្រសិនបើគាត់មិនស្ដាប់ក្រុមជំនុំទៀត នោះចូរចាត់ទុកគាត់ជាជនជាតិដទៃ និងជាអ្នកយកពន្ធ។
១៨ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្វីក៏ដោយដែលអ្នកចងនៅផែនដី នោះជាអ្វីដែលត្រូវបានចងនៅស្ថានសួគ៌ ហើយអ្វីក៏ដោយដែលអ្នកស្រាយនៅផែនដី នោះជាអ្វីដែលត្រូវបានស្រាយនៅស្ថានសួគ៌ដែរ។ ១៩ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ប្រសិនបើមានពីរនាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានៅផែនដី ព្រមព្រៀងគ្នាអធិដ្ឋានសុំបិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ អំពីរឿងអ្វីក៏ដោយដែលសំខាន់ នោះលោកនឹងសម្រេចការនោះឲ្យពួកគេ។ ២០ ពីព្រោះនៅកន្លែងណាដែលមានពីរឬបីនាក់ជួបជុំគ្នាតាងនាមខ្ញុំ* នោះខ្ញុំក៏នៅក្នុងចំណោមពួកគេដែរ»។
២១ ក្រោយមក ពេត្រុសមកឯលោកហើយសួរថា៖ «លោកម្ចាស់ ពេលបងប្អូនខ្ញុំធ្វើខុសនឹងខ្ញុំ តើខ្ញុំត្រូវអភ័យទោសឲ្យគាត់ប៉ុន្មានដង? រហូតដល់ប្រាំពីរដងឬ?»។ ២២ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នកថា មិនមែនរហូតដល់ប្រាំពីរដងទេ តែរហូតដល់ចិតសិបប្រាំពីរដង។
២៣ «ហេតុនេះហើយ រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺប្រៀបដូចជាបុរសម្នាក់ជាស្តេច ដែលចង់ឲ្យពួកខ្ញុំបម្រើរបស់លោកសងបំណុល។ ២៤ នៅពេលដែលលោកចាប់ផ្ដើមទារបំណុល នោះគេបាននាំបុរសម្នាក់ដែលជំពាក់លោកមួយម៉ឺនថាលិន* [ស្មើ៦០.០០០.០០០ឌីណារី]* មក។ ២៥ ប៉ុន្តែ ដោយសារបុរសនោះគ្មានលទ្ធភាពសងបំណុល នោះម្ចាស់របស់គាត់បង្គាប់ឲ្យគេលក់គាត់ ប្រពន្ធកូនរបស់គាត់ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់មាន រួចយកប្រាក់មកសងបំណុល។ ២៦ ដូច្នេះ ខ្ញុំបម្រើនោះបានលុតជង្គង់ក្រាបក្បាលចុះហើយអង្វរថា៖ ‹សូមលោកមេត្ដាពន្យារពេលឲ្យខ្ញុំផង ហើយខ្ញុំនឹងសងលោកឲ្យគ្រប់ចំនួន›។ ២៧ នេះបានធ្វើឲ្យម្ចាស់មានចិត្តក្ដួលអាណិត ហើយលោកបានលែងគាត់ទៅ ដោយឲ្យរួចបំណុល។ ២៨ ប៉ុន្តែខ្ញុំបម្រើនោះបានចេញទៅរកខ្ញុំបម្រើដូចគ្នាម្នាក់ទៀត ដែលជំពាក់គាត់មួយរយឌីណារី លុះឃើញហើយ ក៏បានចាប់គាត់ហើយច្របាច់កដោយប្រាប់ថា៖ ‹សងអ្វីដែលឯងជំពាក់មក!›។ ២៩ ដូច្នេះ ខ្ញុំបម្រើម្នាក់នោះបានលុតជង្គង់ក្រាបក្បាលអង្វរថា៖ ‹សូមមេត្ដាពន្យារពេលឲ្យខ្ញុំផង ហើយខ្ញុំនឹងសងអ្នក›។ ៣០ ប៉ុន្តែគាត់មិនសុខចិត្តទេ ក៏បានចេញទៅឲ្យគេយកអ្នកនោះទៅដាក់គុក រហូតដល់គាត់សងអ្វីដែលបានជំពាក់។ ៣១ ម្ល៉ោះហើយ ពេលដែលខ្ញុំបម្រើដូចគ្នាឯទៀតបានឃើញអ្វីដែលបានកើតឡើង ពួកគេមានទុក្ខព្រួយជាខ្លាំង ក៏បានទៅបញ្ជាក់ប្រាប់ម្ចាស់របស់ពួកគេអំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានកើតឡើង។ ៣២ រួចមក ម្ចាស់បានហៅគាត់មកហើយប្រាប់ថា៖ ‹ខ្ញុំបម្រើទុច្ចរិត! ខ្ញុំបានឲ្យអ្នករួចបំណុលដ៏ច្រើននោះ ពេលដែលអ្នកអង្វរខ្ញុំ។ ៣៣ អ្នកគួរមេត្ដាដល់ខ្ញុំបម្រើដូចគ្នា ដូចខ្ញុំធ្លាប់មានចិត្តមេត្ដាដល់អ្នកដែរ មែនទេ?›។ ៣៤ ពេលមានប្រសាសន៍ចប់ហើយ ម្ចាស់បានខឹងយ៉ាងខ្លាំង ក៏បានប្រគល់ខ្ញុំបម្រើនោះទៅឲ្យអ្នកយាមគុក រហូតដល់គាត់សងអ្វីទាំងអស់ដែលបានជំពាក់។ ៣៥ បិតារបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ក៏នឹងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នករាល់គ្នាដូច្នេះដែរ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗមិនអភ័យទោសឲ្យបងប្អូនខ្លួនស្មោះពីចិត្ត»។
១៩ ពេលដែលលោកយេស៊ូបានពោលពាក្យទាំងនេះចប់ហើយ លោកបានចាកចេញពីស្រុកកាលីឡេ ទៅដល់ព្រំប្រទល់តំបន់យូឌា នៅត្រើយម្ខាងនៃទន្លេយ៉ូដាន់។ ២ ម្យ៉ាងទៀត មនុស្សមួយក្រុមយ៉ាងធំបានទៅតាមលោក ហើយលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេជាសះស្បើយនៅទីនោះ។
៣ ក្រោយមក ពួកផារិស៊ីបានមកឯលោកក្នុងបំណងល្បួងលោក ក៏បានសួរថា៖ «តើបុរសមានច្បាប់លែងលះប្រពន្ធ ដោយមូលហេតុអ្វីក៏ដោយឬទេ?»។ ៤ លោកតបឆ្លើយថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់អានទេថា លោកដែលបានបង្កើតមនុស្សជាតិដំបូង បានបង្កើតពួកគេជាប្រុសនិងស្រី ៥ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ ‹ហេតុនេះហើយ បុរសនឹងចាកចេញពីឪពុកនិងម្ដាយខ្លួន ហើយនឹងនៅជាប់ជាមួយនឹងប្រពន្ធរបស់គាត់ រួចពួកគេទាំងពីរនាក់នឹងទៅជាសាច់ឈាមតែមួយ›នោះ? ៦ ដូច្នេះ ពួកគេលែងជាពីរទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាសាច់ឈាមតែមួយវិញ។ ម្ល៉ោះហើយ កុំឲ្យអ្នកណាពង្រាត់គូដែលព្រះបានផ្សំផ្គុំ* ឡើយ»។ ៧ ពួកគេសួរលោកថា៖ «បើដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាម៉ូសេបង្គាប់ឲ្យប្រគល់សំបុត្រលែងលះទៅនាង ហើយឲ្យនាងចុះចេញ?»។ ៨ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ម៉ូសេបានអនុញ្ញាតឲ្យអ្នករាល់គ្នាលែងលះប្រពន្ធ ដោយសារអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តរឹង។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅដើមដំបូង មិនមែនដូច្នេះទេ។ ៩ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធដែលមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើប្រាសចាកសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ* រួចរៀបការជាមួយនឹងស្ត្រីម្នាក់ទៀត អ្នកនោះជាអ្នកផិតក្បត់»។
១០ អ្នកកាន់តាមលោកបានជម្រាបលោកថា៖ «ប្រសិនបើជាប្ដីប្រពន្ធគឺដូច្នោះមែន មិនរៀបការល្អជាង»។ ១១ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «មិនមែនមនុស្សទាំងអស់ប្រព្រឹត្តតាមពាក្យទាំងនេះឡើយ មានតែអ្នកដែលបានទទួលអំណោយទាននេះប៉ុណ្ណោះ។ ១២ មានអ្នកខ្លះជាជនគម្រៀវពីកំណើត ហើយមានអ្នកខ្លះទៀតដែលបានត្រូវគេគ្រៀវ រីឯអ្នកខ្លះមិនរៀបការព្រោះតែរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌។ អ្នកណាដែលអាចទទួលយកអ្វីបែបនេះបាន ចូរទទួលយកចុះ»។
១៣ រួចមក មានគេនាំកូនក្មេងមកឯលោក ដើម្បីឲ្យលោកដាក់ដៃលើ ហើយអធិដ្ឋានឲ្យពួកគេ។ តែអ្នកកាន់តាមលោកបានស្តីបន្ទោសមនុស្សទាំងនោះ។ ១៤ ក៏ប៉ុន្តែ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឲ្យកូនក្មេងទាំងនោះមកឯខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកគេឡើយ ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ជារបស់អ្នកដែលមានលក្ខណៈដូចក្មេងទាំងនេះ»។ ១៥ ក្រោយមក លោកដាក់ដៃលើពួកគេ រួចចាកចេញពីកន្លែងនោះ។
១៦ មើល! មនុស្សម្នាក់បានមកឯលោកហើយសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអំពើល្អអ្វីដើម្បីទទួលជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់?»។ ១៧ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីអ្នកសួរខ្ញុំដើម្បីដឹងអំពីអ្វីដែលល្អដូច្នេះ? មានបុគ្គលតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលល្អ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើអ្នកចង់ទទួលជីវិត ចូរប្រព្រឹត្តតាមបញ្ញត្ដិទាំងប៉ុន្មានជាដរាបចុះ»។ ១៨ គាត់សួរលោកថា៖ «តើបញ្ញត្ដិអ្វីខ្លះលោក?»។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកមិនត្រូវធ្វើឃាតកម្ម អ្នកមិនត្រូវផិតក្បត់ អ្នកមិនត្រូវលួច អ្នកមិនត្រូវធ្វើជាសាក្សីក្លែងក្លាយ ១៩ ចូរគោរពឪពុកនិងម្ដាយខ្លួន ហើយអ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចស្រឡាញ់ខ្លួនអ្នក»។ ២០ យុវជននោះបានជម្រាបលោកថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើតាមបញ្ញត្ដិទាំងអស់នេះហើយ តើខ្ញុំនៅខ្វះអ្វីទៀត?»។ ២១ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកចង់មានលក្ខណៈល្អឥតខ្ចោះ ចូរទៅលក់អ្វីដែលអ្នកមាន ហើយឲ្យដល់អ្នកក្រ នោះអ្នកនឹងមានទ្រព្យវិសេសនៅស្ថានសួគ៌ រួចចូរមកតាមខ្ញុំ»។* ២២ ពេលដែលយុវជននោះឮលោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ គាត់បានចេញទៅដោយមានក្ដីទុក្ខ ព្រោះគាត់មានទ្រព្យសម្បត្ដិជាច្រើន។ ២៣ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា អ្នកមាននឹងពិបាកចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌ណាស់។ ២៤ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាទៀតថា សត្វអូដ្ឋអាចចូលតាមរន្ធម្ជុលបានងាយជាងអ្នកមានចូលទៅក្នុងរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ»។
២៥ ឮដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមលោកបានភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ក៏បានសួរថា៖ «តើអ្នកណាទៅអាចទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះបាន?»។ ២៦ លោកយេស៊ូមើលចំមុខពួកគាត់ រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សមិនអាចសម្រេចការនេះបានឡើយ ប៉ុន្តែព្រះអាចសម្រេចគ្រប់ការទាំងអស់បាន»។
២៧ នោះពេត្រុសជម្រាបលោកថា៖ «មើល! យើងខ្ញុំបានចាកចេញពីអ្វីៗទាំងអស់ ហើយបានតាមលោក តើនឹងមានផលប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់យើង?»។ ២៨ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ក្នុងគ្រាបង្កើតសាជាថ្មី ពេលដែលកូនមនុស្សអង្គុយលើបល្ល័ង្ករុងរឿងរបស់លោក នោះអ្នករាល់គ្នាដែលបានកាន់តាមខ្ញុំ ក៏នឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្កដប់ពីរ ហើយវិនិច្ឆ័យសេចក្ដីកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំងដប់ពីរ។ ២៩ ហើយអ្នកណាដែលបានចាកចេញពីផ្ទះ ឬបងប្អូនប្រុសស្រី ឬឪពុក ឬម្ដាយ ឬកូន ឬស្រែចម្ការ ព្រោះតែនាមខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងទទួលអ្វីៗទាំងនោះច្រើនដងលើសមុនទៅទៀត ក៏នឹងទទួលជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់ជាមត៌ក។
៣០ «ក៏ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើនដែលជាអ្នកមុនគេ នឹងទៅជាអ្នកក្រោយគេវិញ ហើយអ្នកដែលក្រោយគេ នឹងទៅជាអ្នកមុនគេវិញ។
២០ «ពីព្រោះរាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺប្រៀបដូចជាបុរសម្ចាស់ដីម្នាក់ ដែលបានចេញតាំងពីព្រលឹមទៅជួលកម្មករឲ្យធ្វើការនៅចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់លោក។ ២ ក្រោយពីបានព្រមព្រៀងជាមួយនឹងពួកកម្មករថា លោកនឹងឲ្យប្រាក់ឈ្នួលពួកគេមួយឌីណារី* ក្នុងមួយថ្ងៃហើយ នោះលោកបានចាត់ពួកគេទៅធ្វើការនៅចម្ការរបស់លោក។ ៣ នៅប្រហែលជាម៉ោងទីបី* លោកបានចេញទៅម្ដងទៀតហើយក៏ឃើញអ្នកឯទៀតដែលគ្មានការងារធ្វើ កំពុងឈរនៅផ្សារ។ ៤ លោកមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកទាំងនោះថា៖ ‹ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅចម្ការរបស់ខ្ញុំដែរទៅ ហើយខ្ញុំនឹងឲ្យប្រាក់ឈ្នួលតាមអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ›។ ៥ រួចអ្នកទាំងនោះក៏ទៅ។ នៅប្រហែលជាម៉ោងទីប្រាំមួយ* និងម៉ោងទីប្រាំបួន* លោកក៏បានចេញទៅហើយធ្វើដូច្នោះទៀត។ ៦ លុះដល់ប្រហែលម៉ោងទីដប់មួយ* លោកបានចេញទៅហើយឃើញមានអ្នកឯទៀតកំពុងឈរ ក៏បានសួរពួកគេថា៖ ‹ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាបានឈរនៅទីនេះពេញមួយថ្ងៃដោយគ្មានការងារធ្វើដូច្នេះ?›។ ៧ ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ ‹ពីព្រោះគ្មានអ្នកណាជួលយើងទេ›។ នោះលោកប្រាប់ពួកគេថា៖ ‹ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅចម្ការរបស់ខ្ញុំដែរទៅ›។
៨ «ពេលល្ងាច ម្ចាស់ចម្ការនោះបានប្រាប់អ្នកត្រួតការថា៖ ‹ចូរហៅពួកកម្មករមក ហើយឲ្យប្រាក់ឈ្នួលពួកគេទៅ ចាប់ផ្ដើមពីអ្នកដែលមកក្រោយគេ ដល់អ្នកដែលមកមុនគេ›។ ៩ នៅពេលពួកកម្មករដែលបានធ្វើការពីម៉ោងទីដប់មួយមកដល់ ពួកគេម្នាក់ៗបានទទួលមួយឌីណារី។ ១០ ដូច្នេះ ពេលអ្នកដែលបានចូលធ្វើការមុនគេមកដល់ ពួកគេបានសន្និដ្ឋានថា ពួកគេនឹងទទួលប្រាក់ឈ្នួលច្រើនជាង។ ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានទទួលប្រាក់ឈ្នួលមួយឌីណារីដូចគ្នា។ ១១ ពេលដែលទទួលហើយ ពួកគេចាប់ផ្ដើមត្អូញត្អែរអំពីម្ចាស់ដីនោះ ១២ ក៏បាននិយាយថា៖ ‹អ្នកដែលមកក្រោយគេបានធ្វើការតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែលោកនៅតែឲ្យពួកគេស្មើនឹងយើងដែលបានធ្វើការនឿយហត់ពេញមួយថ្ងៃទាំងហាលថ្ងៃទៀតផង!›។ ១៣ ប៉ុន្តែលោកតបឆ្លើយនឹងពួកគេម្នាក់ថា៖ ‹សម្លាញ់ ខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ។ អ្នកបានយល់ព្រមយកប្រាក់ឈ្នួលមួយឌីណារី មែនទេ? ១៤ សូមយកប្រាក់ឈ្នួលរបស់អ្នកហើយទៅចុះ ខ្ញុំចង់ឲ្យប្រាក់ឈ្នួលដល់អ្នកដែលមកក្រោយគេ ដូចខ្ញុំបានឲ្យអ្នកដែរ។ ១៥ តើខ្ញុំមិនមានសិទ្ធិប្រើប្រាស់ប្រាក់របស់ខ្ញុំតាមចិត្តទេឬ? ឬក៏អ្នកច្រណែន* ដោយសារខ្ញុំចិត្តល្អ?›។ ១៦ គឺយ៉ាងនេះហើយដែលអ្នកក្រោយគេនឹងទៅជាមុនគេ ហើយអ្នកដែលមុនគេ នឹងទៅជាអ្នកក្រោយគេវិញ»។
១៧ រួចមក ពេលកំពុងធ្វើដំណើរឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម លោកយេស៊ូយកអ្នកកាន់តាមទាំងដប់ពីរនាក់ទៅដាច់ឡែកពីគេ ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេនៅតាមផ្លូវថា៖ ១៨ «មើល! យើងកំពុងធ្វើដំណើរឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយកូនមនុស្សនឹងត្រូវប្រគល់ឲ្យពួកសង្ឃនាយក និងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ហើយពួកគេនឹងកាត់ទោសប្រហារជីវិតលោក ១៩ រួចនឹងប្រគល់លោកឲ្យជនជាតិដទៃ ដើម្បីឲ្យពួកគេចំអកឲ្យលោក វាយនឹងរំពាត់ខ្សែតី ហើយព្យួរលោកនៅបង្គោល រួចនៅថ្ងៃទីបីលោកនឹងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ»។
២០ រួចមក ម្ដាយរបស់កូនប្រុសៗសេបេដេ បាននាំកូនប្រុសមកឯលោក ក៏បានលំឱនកាយគោរព ហើយមានសំណូមពរមួយ។ ២១ លោកសួរនាងថា៖ «តើចង់បានអ្វី?»។ នាងជម្រាបថា៖ «សូមចេញវាចាឲ្យកូនប្រុសទាំងពីរនាក់នេះរបស់ខ្ញុំអង្គុយ ម្នាក់នៅខាងស្ដាំ ហើយម្នាក់នៅខាងឆ្វេងលោក ក្នុងរាជាណាចក្ររបស់លោក»។ ២២ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយថា៖ «អ្នកទាំងពីរមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងសុំអ្វីនោះទេ។ តើអ្នកអាចផឹកពីពែងដែលខ្ញុំបម្រុងនឹងផឹកបានឬទេ?»។ ពួកគាត់ឆ្លើយថា៖ «យើងអាចផឹកបាន»។ ២៣ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកប្រាកដជានឹងផឹកពីពែងខ្ញុំជាពុំខាន ក៏ប៉ុន្តែ មិនមែនខ្ញុំទេដែលសម្រេចឲ្យអង្គុយនៅខាងស្ដាំឬខាងឆ្វេងខ្ញុំ តែគឺជាកន្លែងរបស់អ្នកដែលបិតារបស់ខ្ញុំបានរៀបចំកន្លែងនោះទុកឲ្យ»។
២៤ ពេលដែលសាវ័កដប់នាក់ទៀតឮអំពីរឿងនេះ ពួកគាត់ក៏ទាស់ចិត្តនឹងបងប្អូនទាំងពីរនាក់នោះ។ ២៥ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូ ហៅពួកគាត់មកឯលោក រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាដឹងថា អ្នកគ្រប់គ្រងប្រជាជាតិនានាត្រួតត្រាលើពួកគេ ហើយអ្នកធំក៏ប្រើអំណាចលើពួកគេដែរ។ ២៦ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគឺមិនដូច្នេះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកណាដែលចង់ធ្វើជាអ្នកធំក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ ២៧ ហើយក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា អ្នកណាដែលចង់នាំមុខគេ អ្នកនោះត្រូវធ្វើជាខ្ញុំបម្រើរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ។ ២៨ ដូចកូនមនុស្សក៏មិនបានមកដើម្បីឲ្យគេបម្រើលោកដែរ តែបានមកដើម្បីបម្រើគេវិញ ហើយឲ្យជីវិតខ្លួនជាថ្លៃលោះមនុស្សជាច្រើនផង»។
២៩ កាលដែលលោកនិងពួកគាត់កំពុងចេញពីក្រុងយេរីខូ នោះមានមនុស្សមួយក្រុមយ៉ាងធំទៅតាមលោក។ ៣០ មើល! មានបុរសងងឹតភ្នែកពីរនាក់កំពុងអង្គុយក្បែរផ្លូវ។ ពេលដែលឮថាលោកយេស៊ូកំពុងដើរកាត់ នោះពួកគេបានស្រែកឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់! បុត្រដាវីឌ! សូមមេត្ដាជួយយើងផង!»។ ៣១ ប៉ុន្តែបណ្ដាជនក៏ប្រាប់ពួកគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ឲ្យនៅស្ងៀម តែពួកគេស្រែកកាន់តែខ្លាំងឡើងថា៖ «លោកម្ចាស់! បុត្រដាវីឌ! សូមមេត្ដាជួយយើងផង!»។ ៣២ ដូច្នេះ លោកយេស៊ូបានឈប់ហើយហៅពួកគេមក ក៏បានសួរថា៖ «តើចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីដើម្បីអ្នក?»។ ៣៣ ពួកគេជម្រាបលោកថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមឲ្យភ្នែកយើងបានភ្លឺផង»។ ៣៤ លោកយេស៊ូមានចិត្តក្ដួលអាណិត ក៏បានពាល់ភ្នែករបស់ពួកគេ។ រំពេចនោះ ពួកគេក៏មើលឃើញ ហើយបានទៅតាមលោក។
២១ លុះលោកនិងពួកគាត់ទៅដល់បេតផាសេ នៅភ្នំដើមអូលីវ ជិតក្រុងយេរូសាឡិម លោកយេស៊ូចាត់អ្នកកាន់តាមពីរនាក់ឲ្យទៅ ២ ដោយប្រាប់ថា៖ «ចូរចូលទៅក្នុងភូមិនៅខាងមុខនុះ។ ពេលចូលទៅភ្លាម អ្នកនឹងឃើញសត្វលាមួយក្បាលដែលគេបានចង និងកូនវា។ ចូរស្រាយពួកវារួចដឹកមកឲ្យខ្ញុំ។ ៣ ហើយបើអ្នកណាសួរ អ្នកត្រូវប្រាប់ថា៖ ‹លោកម្ចាស់ត្រូវការពួកវា›។ ពេលឮដូច្នេះ អ្នកនោះនឹងឲ្យពួកវាមកភ្លាម»។
៤ នេះបានកើតឡើងពិតមែន ដើម្បីសម្រេចនូវអ្វីដែលបានត្រូវថ្លែងតាមរយៈអ្នកប្រកាសទំនាយដែលថា៖ ៥ «ចូរប្រាប់កូនស្រីរបស់ក្រុងស៊ីយ៉ូនថា៖ ‹មើល! ស្តេចរបស់នាងកំពុងមកឯនាង ដោយមានចិត្តស្លូតបូត ក៏កំពុងជិះសត្វលា គឺសត្វលាស្ទាវ ដែលជាកូនសត្វពាហនៈមួយ›»។
៦ ដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមបានចេញទៅធ្វើតាមអ្វីដែលលោកយេស៊ូបានបង្គាប់។ ៧ រួចពួកគាត់បានដឹកសត្វលានិងកូនវាមក ក៏បានក្រាលសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់ពួកគាត់លើខ្នងវា ហើយលោកក៏ឡើងជិះ។ ៨ មនុស្សភាគច្រើនពីចំណោមបណ្ដាជន បានក្រាលសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់ពួកគេលើផ្លូវ ចំណែកអ្នកឯទៀតវិញ ពួកគេបានកាត់យកធាងលម៉ើមករាយលើផ្លូវ។ ៩ ឯបណ្ដាជនដែលដើរនៅមុខ និងអ្នកដែលដើរតាមក្រោយ បានស្រែកឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀតថា៖ «សូមមេត្ដាសង្គ្រោះបុត្រដាវីឌ! អ្នកដែលមកក្នុងនាមព្រះយេហូវ៉ា មានពរហើយ! សូមលោកដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌មេត្ដាសង្គ្រោះ!»។
១០ ពេលដែលលោកចូលក្រុងយេរូសាឡិម នោះអ្នកក្រុងទាំងឡាយបានរំជើបរំជួល ក៏បានសួរគ្នាថា៖ «តើអ្នកនេះជានរណា?» ១១ ហើយបណ្ដាជនបានប្រកាសហើយប្រកាសទៀតថា៖ «នេះជាលោកយេស៊ូពីក្រុងណាសារ៉ែត នៅស្រុកកាលីឡេ! លោកជាអ្នកប្រកាសទំនាយដែលបានត្រូវសន្យា!»។
១២ រួចមក លោកយេស៊ូបានចូលទៅក្នុងវិហារ ហើយបណ្ដេញទាំងអ្នកលក់ទាំងអ្នកទិញ ក៏បានផ្កាប់តុរបស់អ្នកដូរប្រាក់ និងជើងម៉ាវែងរបស់អ្នកលក់សត្វព្រាប។ ១៣ លោកក៏មានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «បទគម្ពីរចែងថា៖ ‹កន្លែងគោរពបូជារបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវហៅថាកន្លែងសម្រាប់ប្រជាជាតិទាំងអស់មកអធិដ្ឋាន› ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាកំពុងយកធ្វើជាសម្បុកចោរវិញ»។ ១៤ ហើយមនុស្សងងឹតភ្នែក និងមនុស្សខ្វិនបានមកឯលោកក្នុងវិហារ ហើយលោកបានធ្វើឲ្យពួកគេជាសះស្បើយ។
១៥ នៅពេលដែលពួកសង្ឃនាយកនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ឃើញការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មានដែលលោកបានធ្វើ និងឃើញក្មេងប្រុសៗដែលកំពុងស្រែកនៅក្នុងវិហារថា៖ «សូមមេត្ដាសង្គ្រោះបុត្រដាវីឌ!» នោះធ្វើឲ្យពួកគេទាស់ចិត្ត ១៦ ហើយពួកគេសួរលោកថា៖ «តើលោកឮអ្វីៗដែលពួកគេកំពុងស្រែកឬទេ?» លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ឮហើយ។ តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់អានសេចក្ដីដែលថា៖ ‹លោកបានធ្វើឲ្យពាក្យសរសើរចេញពីមាត់ក្មេងតូចៗនិងក្មេងបៅដោះ›ទេឬ?»។ ១៧ រួចមក លោកចេញចោលពួកគេ ទៅឯភូមិបេថានីនៅខាងក្រៅក្រុង រួចបានស្នាក់នៅទីនោះមួយយប់។
១៨ ព្រលឹមឡើង ពេលដែលលោកកំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅក្រុងនោះវិញ នោះលោកក៏ចាប់ឃ្លាន។ ១៩ រួចមក លោកក្រឡេកទៅឃើញដើមល្វាតូច* មួយនៅក្បែរផ្លូវ ក៏បានដើរទៅដើមនោះ។ លុះទៅដល់ហើយ លោកឃើញថាដើមនោះមានតែស្លឹកប៉ុណ្ណោះ ហើយលោកស្រដីទៅកាន់ដើមនោះថា៖ «កុំឲ្យមានផ្លែទៀតឡើយ ចាប់តាំងពីឥឡូវនេះរហូតទៅ»។ រំពេចនោះដើមល្វាតូចបានក្រៀមស្វិតទៅ។ ២០ ប៉ុន្តែពេលដែលអ្នកកាន់តាមលោកឃើញដូច្នេះ ពួកគាត់ឆ្ងល់ ក៏បានសួរថា៖ «ហេតុដូចម្ដេចបានជាដើមល្វាតូចនោះក្រៀមស្វិតភ្លាមយ៉ាងនេះ?»។ ២១ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ប្រសិនបើអ្នកមានជំនឿហើយមិនសង្ស័យសោះ នោះអ្នកមិនត្រឹមតែអាចធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើដល់ដើមល្វាតូចនេះប៉ុណ្ណោះទេ តែទោះជាអ្នកនិយាយទៅកាន់ភ្នំនេះថា៖ ‹ចូររើចេញពីកន្លែងនេះទៅធ្លាក់ក្នុងសមុទ្រវិញ› នោះក៏នឹងកើតឡើងដែរ។ ២២ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលអ្នកអធិដ្ឋានសុំដោយមានជំនឿ នោះអ្នកនឹងទទួល»។
២៣ ក្រោយពីលោកចូលទៅក្នុងវិហារ ពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំបានចូលមកជិតលោក ពេលដែលលោកកំពុងបង្រៀន ហើយបានសួរថា៖ «តើលោកធ្វើអ្វីៗទាំងនេះដោយអាងសិទ្ធិអំណាចអ្វី? ហើយតើអ្នកណាបានប្រគល់សិទ្ធិអំណាចឲ្យលោកធ្វើអ្វីៗទាំងនេះ?»។ ២៤ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំក៏សួរអ្នករាល់គ្នារឿងមួយដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកឆ្លើយ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកថាខ្ញុំធ្វើអ្វីៗទាំងនេះដោយអាងសិទ្ធិអំណាចអ្វី។ ២៥ តើយ៉ូហានបានទទួលសិទ្ធិអំណាចជ្រមុជទឹកឲ្យគេពីណាមក? ពីស្ថានសួគ៌ ឬពីមនុស្ស?»។ ប៉ុន្តែពួកគេចាប់ផ្ដើមជជែកវែកញែកគ្នាថា៖ «ប្រសិនបើយើងឆ្លើយថា៖ ‹ពីស្ថានសួគ៌› នោះគាត់នឹងសួរតបមកវិញថា៖ ‹ចុះហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនបានជឿយ៉ូហាន?›។ ២៦ ប៉ុន្តែបើយើងឆ្លើយថា៖ ‹ពីមនុស្ស›វិញ យើងត្រូវខ្លាចបណ្ដាជន ពីព្រោះពួកគេចាត់ទុកយ៉ូហានជាអ្នកប្រកាសទំនាយ»។ ២៧ ដូច្នេះ ពួកគេឆ្លើយទៅលោកយេស៊ូថា៖ «យើងមិនដឹងទេ»។ លោកមានប្រសាសន៍តបទៅវិញថា៖ «ខ្ញុំក៏មិនប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំធ្វើអ្វីៗទាំងនេះដោយអាងសិទ្ធិអំណាចអ្វីដែរ។
២៨ «តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្ដេច? បុរសម្នាក់មានកូនពីរនាក់។ គាត់ទៅប្រាប់កូនទីមួយថា៖ ‹កូនអើយ! ថ្ងៃនេះ ចូរកូនទៅធ្វើការនៅចម្ការទំពាំងបាយជូរទៅ›។ ២៩ កូនទីមួយឆ្លើយថា៖ ‹ខ្ញុំនឹងទៅ លោកឪពុក!› ប៉ុន្តែគាត់មិនបានទៅទេ។ ៣០ រួចមក បុរសនោះទៅប្រាប់កូនទីពីរដូចគ្នា។ កូនទីពីរឆ្លើយថា៖ ‹ខ្ញុំមិនទៅទេ› ប៉ុន្តែគាត់ស្ដាយក្រោយ ហើយបានចេញទៅចម្ការ។ ៣១ តើកូនមួយណាបានធ្វើតាមចិត្តរបស់ឪពុក?»។ ពួកគេថា៖ «កូនទីពីរ»។ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ពួកអ្នកយកពន្ធនិងពួកស្រីពេស្យាកំពុងចូលរាជាណាចក្ររបស់ព្រះមុនអ្នករាល់គ្នា ៣២ ព្រោះយ៉ូហានបានមកឯអ្នករាល់គ្នាដោយបង្រៀនអំពីផ្លូវនៃសេចក្ដីសុចរិត តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានជឿគាត់ឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកយកពន្ធនិងពួកស្រីពេស្យាបានជឿគាត់ ឯអ្នករាល់គ្នាទោះជាឃើញដូច្នេះក៏ដោយ ក៏នៅតែមិនស្ដាយក្រោយហើយជឿគាត់ទេ។
៣៣ «ចូរស្ដាប់ឧទាហរណ៍មួយទៀត៖ បុរសម្នាក់ដែលជាម្ចាស់ដី បានធ្វើចម្ការទំពាំងបាយជូរមួយ ក៏បានព័ទ្ធរបង ជីកកន្លែងសម្រាប់ជាន់ផ្លែយកទឹកធ្វើស្រានៅក្នុងចម្ការនោះ បានសង់ប៉មមួយ ហើយបានប្រវាស់ចម្ការឲ្យពួកកសិករ រួចធ្វើដំណើរទៅក្រៅប្រទេស។ ៣៤ លុះដល់រដូវផ្លែទុំ លោកចាត់ពួកខ្ញុំបម្រើឲ្យទៅយកផលដែលជាចំណែករបស់លោកពីពួកកសិករ។ ៣៥ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកកសិករបានចាប់ពួកខ្ញុំបម្រើរបស់លោក វាយដំម្នាក់ សម្លាប់ម្នាក់ ហើយម្នាក់ទៀតពួកគេបានយកដុំថ្មគប់សម្លាប់។ ៣៦ លោកបានចាត់ខ្ញុំបម្រើផ្សេងទៀត ដែលមានគ្នាច្រើនជាងមុនឲ្យទៅម្ដងទៀត ប៉ុន្តែពួកកសិករបានប្រព្រឹត្តទៅលើខ្ញុំបម្រើទាំងនោះដូចពីមុន។ ៣៧ ក្រោយបង្អស់ លោកបានចាត់កូនប្រុសរបស់លោកឲ្យទៅ ដោយគិតថា៖ ‹ពួកគេនឹងគោរពកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ›។ ៣៨ ពេលដែលពួកកសិករឃើញកូនប្រុសរបស់លោក នោះពួកគេនិយាយគ្នាថា៖ ‹គាត់ជាអ្នកទទួលមត៌ក។ ចូរយើងនាំគ្នាសម្លាប់គាត់ ដើម្បីយើងអាចទទួលមត៌កនោះ!›។ ៣៩ ដូច្នេះ ពួកគេបានចាប់កូនប្រុសនោះ បោះទៅក្រៅចម្ការ រួចបានសម្លាប់គាត់ចោល។ ៤០ ម្ល៉ោះហើយ ពេលដែលម្ចាស់ចម្ការនោះមកដល់ តើគាត់នឹងធ្វើអ្វីដល់ពួកកសិករទាំងនោះ?»។ ៤១ ពួកគេជម្រាបលោកថា៖ «ដោយសារពួកគេជាមនុស្សអាក្រក់ នោះលោកនឹងបំផ្លាញពួកគេចោលឥតត្រាប្រណី ក៏នឹងប្រវាស់ចម្ការនោះឲ្យពួកកសិករផ្សេងទៀត ដែលនឹងឲ្យផលដល់លោកតាមរដូវ»។
៤២ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «បទគម្ពីរចែងថា៖ ‹ថ្មដែលអ្នកសាងសង់មិនព្រមយក បានទៅជាថ្មជ្រុង* ដែលនៅលើថ្មជ្រុងទាំងអស់។ ព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើឲ្យការនេះកើតឡើង ហើយនោះជាការអស្ចារ្យចំពោះយើង› តើអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់អានបទគម្ពីរនេះទេឬ? ៤៣ ហេតុនេះហើយបានជាខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា រាជាណាចក្ររបស់ព្រះនឹងត្រូវដកហូតពីអ្នករាល់គ្នា ហើយប្រគល់ឲ្យប្រជាជាតិមួយដែលបង្កើតផលនៃរាជាណាចក្រនោះ។ ៤៤ ម្យ៉ាងទៀត អ្នកណាដែលធ្លាក់លើដុំថ្មនេះ អ្នកនោះនឹងបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីទៅ ហើយបើដុំថ្មនេះធ្លាក់លើអ្នកណា អ្នកនោះនឹងត្រូវថ្មនោះកិនកម្ទេច»។
៤៥ ពេលដែលពួកសង្ឃនាយកនិងពួកផារិស៊ីបានស្ដាប់ឧទាហរណ៍ទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកហើយ ពួកគេកត់សម្គាល់ថាលោកកំពុងមានប្រសាសន៍អំពីពួកគេ។ ៤៦ ក៏ប៉ុន្តែ ទោះជាពួកគេកំពុងរកវិធីចាប់លោកក៏ដោយ ក៏ពួកគេខ្លាចបណ្ដាជន ដោយសារមនុស្សទាំងនោះចាត់ទុកលោកជាអ្នកប្រកាសទំនាយ។
២២ លោកយេស៊ូបានឆ្លើយទៅពួកគេតទៅទៀតដោយប្រើឧទាហរណ៍ថា៖ ២ «រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌គឺប្រៀបដូចជាបុរសម្នាក់ជាស្តេច ដែលបានរៀបចំភោជនាហារអបអរអាពាហ៍ពិពាហ៍បុត្ររបស់លោក ៣ ហើយបានចាត់ពួកខ្ញុំបម្រើឲ្យទៅហៅអស់អ្នកដែលលោកបានអញ្ជើញមកពិសាភោជនាហារ ប៉ុន្តែពួកគេមិនព្រមមកទេ។ ៤ លោកចាត់ពួកខ្ញុំបម្រើផ្សេងឲ្យទៅម្ដងទៀត ដោយប្រាប់ថា៖ ‹ចូរប្រាប់អ្នកដែលខ្ញុំបានអញ្ជើញថា៖ «មើល! ខ្ញុំបានរៀបចំអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ខ្ញុំរួចហើយ ក៏បានសម្លាប់គោឈ្មោលនិងសត្វបំប៉នយ៉ាងធាត់ ហើយអ្វីៗទាំងអស់បានត្រូវរៀបចំជាស្រេច។ អញ្ជើញមកពិសាភោជនាហារចុះ»›។ ៥ ប៉ុន្តែអ្នកទាំងនោះមិនអើពើសោះ ក៏បានចេញទៅ ម្នាក់បានទៅស្រែចម្ការរបស់ខ្លួន ម្នាក់ទៀតបានទៅធ្វើជំនួញ ៦ អ្នកឯទៀតបានចាប់ពួកខ្ញុំបម្រើរបស់លោកធ្វើបាប រួចសម្លាប់ចោល។
៧ «ប៉ុន្តែស្តេចបានខឹងជាខ្លាំង ក៏បានចាត់កងទ័ពរបស់លោកឲ្យទៅបំផ្លាញឃាតករទាំងនោះ ហើយដុតក្រុងរបស់ពួកគេចោល។ ៨ ក្រោយមក លោកប្រាប់ពួកខ្ញុំបម្រើថា៖ ‹ភោជនាហារបានត្រូវរៀបចំជាស្រេចពិតមែន ប៉ុន្តែអ្នកដែលបានត្រូវអញ្ជើញ គឺមិនសមនឹងមកឡើយ។ ៩ ដូច្នេះ ចូរទៅផ្លូវទាំងប៉ុន្មានដែលចេញក្រៅក្រុង ហើយអ្នកណាក៏ដោយដែលអ្នករកឃើញ ចូរអញ្ជើញអ្នកនោះមកពិសាភោជនាហារចុះ›។ ១០ ម្ល៉ោះហើយ ពួកខ្ញុំបម្រើទាំងនោះចេញទៅផ្លូវទាំងប៉ុន្មាន ហើយប្រមូលមនុស្សទាំងអស់ដែលពួកគេរកឃើញ ទាំងទុច្ចរិតទាំងល្អមក ហើយសាលពិធីមង្គលការបានពេញទៅដោយមនុស្សកំពុងអង្គុយនៅតុ។
១១ «ពេលដែលស្តេចចូលមកពិនិត្យមើលភ្ញៀវ នោះលោកក្រឡេកទៅឃើញបុរសម្នាក់មិនពាក់សម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ចូលរួមពិធីមង្គលការទេ។ ១២ ដូច្នេះ លោកសួរបុរសនោះថា៖ ‹សម្លាញ់! ហេតុអ្វីអ្នកនៅទីនេះតែមិនពាក់សម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ចូលរួមពិធីមង្គលការដូច្នេះ?›។ បុរសនោះនិយាយមិនរួច។ ១៣ បន្ទាប់មក ស្តេចមានប្រសាសន៍ទៅពួកខ្ញុំបម្រើថា៖ ‹ចូរចងដៃចងជើងបុរសនេះ ហើយបោះទៅខាងក្រៅ ដែលងងឹត។ នៅទីនោះគាត់នឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ›។
១៤ «ព្រោះមនុស្សជាច្រើនបានត្រូវអញ្ជើញ តែមនុស្សតិចទេបានត្រូវជ្រើសរើស»។
១៥ រួចមក ពួកផារិស៊ីបានទៅប្រឹក្សាគ្នារកវិធីនាំឲ្យលោកនិយាយអ្វីដែលពួកគេអាចយកជាហេតុចោទប្រកាន់លោកបាន។ ១៦ ដូច្នេះ ពួកគេចាត់ពួកអ្នកកាន់តាមឲ្យទៅជាមួយនឹងពួកអ្នកគាំទ្រហេរ៉ូឌ។ អ្នកទាំងនោះបាននិយាយថា៖ «លោកគ្រូ យើងដឹងថាលោកតែងមានប្រសាសន៍ជាសេចក្ដីពិត ហើយបង្រៀនសេចក្ដីពិតអំពីផ្លូវរបស់ព្រះ ក៏មិនរើសមុខអ្នកណាឡើយ ពីព្រោះលោកមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងឋានៈរបស់អ្នកណាទេ។ ១៧ ដូច្នេះ តើលោកគិតដូចម្ដេច? សូមប្រាប់យើង តើមានច្បាប់ឲ្យបង់ពន្ធជូនសេសារ* ឬទេ?»។ ១៨ ក៏ប៉ុន្តែ ដោយសារលោកយេស៊ូជ្រាបអំពីភាពទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ នោះលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នែ! មនុស្សលាក់ពុត! ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាខំល្បងមើលខ្ញុំដូច្នេះ? ១៩ ចូរយកកាក់សម្រាប់បង់ពន្ធដារមកបង្ហាញខ្ញុំ»។ ពួកគេយកប្រាក់ឌីណារី* មួយមកជូនលោក។ ២០ រួចលោកសួរពួកគេថា៖ «តើនេះជារូបនិងឈ្មោះរបស់អ្នកណា?»។ ២១ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ជារូបនិងឈ្មោះរបស់សេសារ»។ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «បើដូច្នេះ អ្វីដែលជារបស់សេសារ ចូរសងសេសារវិញ តែអ្វីដែលជារបស់ព្រះ ចូរសងព្រះវិញ»។ ២២ ពេលដែលឮដូច្នេះ ពួកគេកោតស្ងើចក្នុងចិត្ត រួចបានចេញពីលោកទៅ។
២៣ នៅថ្ងៃនោះ ពួកសាឌូស៊ីដែលជាអ្នកមិនជឿថាមានការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ បានចូលមកជិតលោកហើយសួរថា៖ ២៤ «លោកគ្រូ ម៉ូសេបានប្រាប់ថា៖ ‹បើបុរសណាម្នាក់ស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូន បងឬប្អូនប្រុសរបស់បុរសនោះ ត្រូវរៀបការជាមួយនឹងប្រពន្ធបុរសនោះ ដើម្បីបង្កើតកូនបន្តពូជឲ្យគាត់›។ ២៥ ក្នុងចំណោមយើងធ្លាប់មានបងប្អូនប្រុសប្រាំពីរនាក់។ បងច្បងបានរៀបការ រួចមកបានស្លាប់ទៅ តែគ្មានកូនទេ ហើយប្អូនបន្ទាប់បានរៀបការជាមួយនឹងប្រពន្ធគាត់។ ២៦ ក្រោយពីបានយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធ នោះប្អូនបន្ទាប់ក៏បានស្លាប់ តែគ្មានកូនដែរ។ ប្អូនទីពីរ ប្អូនទីបី រហូតដល់ប្អូនពៅក៏ដូច្នេះដែរ។ ២៧ នៅទីបំផុត ស្ត្រីនោះក៏បានស្លាប់ទៅដែរ។ ២៨ ដូច្នេះ ពេលដែលរស់ឡើងវិញ តើអ្នកណាក្នុងចំណោមបងប្អូនប្រាំពីរនាក់នោះត្រូវជាប្ដីរបស់នាង? ព្រោះពួកគេទាំងអស់ បានយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធ»។
២៩ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយទៅពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាយល់ខុសហើយ ពីព្រោះអ្នកមិនស្គាល់បទគម្ពីរហើយក៏មិនស្គាល់ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះដែរ។ ៣០ ព្រោះពេលដែលមនុស្សរស់ឡើងវិញ បុរសនិងស្ត្រីមិនយកគ្នាជាប្ដីប្រពន្ធឡើយ តែពួកគេគឺដូចបណ្ដាទេវតានៅស្ថានសួគ៌វិញ។ ៣១ ប៉ុន្តែស្តីអំពីការប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញនោះ តើអ្នកមិនធ្លាប់អានអ្វីដែលព្រះបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អ្នករាល់គ្នាថា៖ ៣២ ‹ខ្ញុំជាព្រះរបស់អាប្រាហាំ និងជាព្រះរបស់អ៊ីសាក ហើយជាព្រះរបស់យ៉ាកុប›ទេឬ? លោកមិនមែនជាព្រះរបស់មនុស្សស្លាប់ឡើយ តែជាព្រះរបស់មនុស្សរស់»។ ៣៣ ពេលដែលឮសេចក្ដីបង្រៀនរបស់លោក បណ្ដាជនបាននឹកអស្ចារ្យក្នុងចិត្តក្រៃលែង។
៣៤ ក្រោយពីពួកផារិស៊ីបានឮថា លោកបានធ្វើឲ្យពួកសាឌូស៊ីបាត់មាត់ នោះពួកគេបានមូលគ្នាជាក្រុមមួយ ៣៥ ហើយពួកគេម្នាក់ដែលចេះច្បាប់ស្ទាត់ បានល្បងមើលលោកដោយសួរថា៖ ៣៦ «លោកគ្រូ ក្នុងច្បាប់* តើបញ្ញត្ដិមួយណាសំខាន់ជាងគេ?»។ ៣៧ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «‹អ្នកត្រូវស្រឡាញ់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះរបស់អ្នក ឲ្យអស់ពីដួងចិត្ត អស់ពីព្រលឹង* ហើយអស់ពីសមត្ថភាពរិះគិត›។ ៣៨ នេះជាបញ្ញត្ដិទីមួយ ហើយជាបញ្ញត្ដិសំខាន់ជាងគេ។ ៣៩ បញ្ញត្ដិសំខាន់ទីពីរក៏ស្រដៀងនឹងនេះដែរ គឺ៖ ‹អ្នកត្រូវស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចស្រឡាញ់ខ្លួនអ្នក›។ ៤០ បញ្ញត្ដិទាំងពីរនេះជាមូលដ្ឋាននៃច្បាប់ទាំងមូលនិងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ»។
៤១ ពេលដែលពួកផារិស៊ីនៅជុំគ្នានោះ លោកយេស៊ូសួរពួកគេថា៖ ៤២ «តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្ដេចអំពីគ្រិស្ត? តើលោកជាបុត្ររបស់អ្នកណា?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បុត្ររបស់ដាវីឌ»។ ៤៣ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ «ចុះហេតុអ្វីបានជាសកម្មពល* របស់ព្រះបានបណ្ដាលឲ្យដាវីឌហៅលោកថា‹ម្ចាស់› ពេលគាត់និយាយថា៖ ៤៤ ‹ព្រះយេហូវ៉ាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ម្ចាស់ខ្ញុំថា៖ «ចូរអង្គុយនៅខាងស្ដាំខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំដាក់សត្រូវរបស់អ្នកនៅក្រោមបាតជើងអ្នក»›? ៤៥ ដូច្នេះ ប្រសិនបើដាវីឌហៅលោកថា‹ម្ចាស់› នោះតើលោកអាចជាបុត្ររបស់ដាវីឌដូចម្ដេចបាន?»។ ៤៦ គ្មានអ្នកណាអាចតបឆ្លើយមួយម៉ាត់ទៅលោកបានឡើយ ហើយគ្មានអ្នកណាហ៊ានសួរលោកតទៅទៀតចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក។
២៣ រួចមក លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅបណ្ដាជននិងអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ ២ «ពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់និងពួកផារិស៊ីបានតាំងខ្លួនអង្គុយនៅកន្លែងរបស់ម៉ូសេ។ ៣ ដូច្នេះ អ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើតាមហើយកាន់តាមចុះ ប៉ុន្តែកុំយកតម្រាប់តាមការប្រព្រឹត្តរបស់ពួកគេឡើយ ពីព្រោះពួកគេមិនធ្វើតាមអ្វីដែលពួកគេប្រាប់នោះទេ។ ៤ ពួកគេចងបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ ហើយដាក់លើស្មាមនុស្ស ប៉ុន្តែពួកគេមិនសុខចិត្តយកម្រាមដៃមកលើកបន្ដិចសោះ។ ៥ ការប្រព្រឹត្តទាំងអស់របស់ពួកគេ គឺដើម្បីឲ្យមនុស្សមើលឃើញតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះប្រអប់តូចៗសម្រាប់ដាក់បទគម្ពីរ ដែលពួកគេពាក់ជាគ្រឿងការពារនោះ ពួកគេយកមកពង្រីកឲ្យធំ ហើយក៏ធ្វើឲ្យរំយោលនៅជាយអាវរបស់ពួកគេវែង។ ៦ ពេលដែលពិសាភោជនាហារ ពួកគេចូលចិត្តអង្គុយនៅកន្លែងលេចមុខលេចមាត់ជាងគេ ហើយក្នុងសាលាប្រជុំ ក៏ចូលចិត្តអង្គុយនៅមុខគេ។ ៧ ពួកគេចង់ឲ្យមនុស្សជម្រាបសួរ សម្ដែងការគោរពចំពោះពួកគេនៅផ្សារ ថែមទាំងហៅពួកគេថារ៉ាប៊ី។* ៨ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាវិញ កុំឲ្យអ្នកណាហៅថារ៉ាប៊ីឡើយ ពីព្រោះអ្នកមានគ្រូតែមួយទេ ហើយអ្នករាល់គ្នាជាបងប្អូននឹងគ្នា។ ៩ ម្យ៉ាងទៀត កុំហៅអ្នកណានៅផែនដីថាបិតា* ឡើយ ពីព្រោះបិតារបស់អ្នកមានតែមួយទេ ហើយលោកស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌។ ១០ អ្នកក៏មិនត្រូវឲ្យអ្នកណាហៅថា‹អ្នកដឹកនាំ›ដែរ ពីព្រោះអ្នកដឹកនាំរបស់អ្នករាល់គ្នាមានតែមួយទេ គឺជាគ្រិស្ត។ ១១ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធំជាងគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់អ្នករាល់គ្នាវិញ។ ១២ អ្នកណាដែលតម្កើងខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវបន្ទាបចុះ តែអ្នកណាដែលបន្ទាបខ្លួន អ្នកនោះនឹងត្រូវតម្កើងឡើង។
១៣ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នកបិទទ្វាររាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌នៅមុខមនុស្ស។ អ្នករាល់គ្នាមិនចូល ហើយអ្នកដែលកំពុងចូល ក៏អ្នកមិនឲ្យចូលដែរ។ ១៤ * ——
១៥ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាធ្វើដំណើរតាមផ្លូវទឹកនិងតាមផ្លូវគោក ដើម្បីនាំមនុស្សតែម្នាក់ឲ្យដូរសាសនា* រួចពេលដែលអ្នកនោះដូរសាសនាហើយ អ្នករាល់គ្នាធ្វើឲ្យគាត់គួរនឹងទៅជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំ* ជាងខ្លួនអ្នករាល់គ្នាទៅទៀត។
១៦ «ពួកអ្នកដឹកនាំដែលងងឹតភ្នែកអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នកនិយាយថា៖ ‹បើអ្នកណាស្បថដោយយកវិហារជាសាក្សី ហើយមិនធ្វើតាមសម្បថ នោះមិនមែនជាការខុសទេ។ តែអ្នកណាដែលស្បថដោយយកមាសរបស់វិហារជាសាក្សី អ្នកនោះត្រូវធ្វើតាមសម្បថ›។ ១៧ មនុស្សងងឹតភ្នែកនិងល្ងង់ខ្លៅអើយ! តើអ្វីសំខាន់ជាង? មាស? ឬក៏វិហារដែលបានធ្វើឲ្យមាសនោះបរិសុទ្ធ? ១៨ ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏និយាយថា៖ ‹បើអ្នកណាស្បថដោយយកទីបូជាជាសាក្សី ហើយមិនធ្វើតាមសម្បថ នោះមិនមែនជាការខុសទេ។ តែអ្នកណាដែលស្បថដោយយកគ្រឿងបូជាលើទីបូជាជាសាក្សី អ្នកនោះត្រូវធ្វើតាមសម្បថ›។ ១៩ មនុស្សងងឹតភ្នែកអើយ! តើអ្វីសំខាន់ជាង? គ្រឿងបូជា? ឬក៏ទីបូជាដែលធ្វើឲ្យគ្រឿងបូជានោះបរិសុទ្ធ? ២០ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលស្បថដោយយកទីបូជាជាសាក្សី អ្នកនោះកំពុងស្បថដោយយកទីបូជាព្រមទាំងអ្វីៗនៅលើទីបូជាជាសាក្សីហើយ។ ២១ ឯអ្នកណាដែលស្បថដោយយកវិហារជាសាក្សី អ្នកនោះកំពុងស្បថដោយយកវិហារព្រមទាំងលោកដែលអាស្រ័យនៅទីនោះជាសាក្សីដែរ។ ២២ រីឯអ្នកណាដែលស្បថដោយយកស្ថានសួគ៌ជាសាក្សី អ្នកនោះកំពុងស្បថដោយយកបល្ល័ង្ករបស់ព្រះ ព្រមទាំងលោកដែលអង្គុយលើបល្ល័ង្កនោះជាសាក្សីហើយ។
២៣ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាឲ្យមួយភាគដប់នៃជីអង្កាម ឌីល និងខាមិន* ប៉ុន្តែមិនអើពើចំពោះគោលការណ៍ដែលសំខាន់ជាងក្នុងច្បាប់* គឺយុត្ដិធម៌ សេចក្ដីមេត្ដាករុណា និងសេចក្ដីស្មោះត្រង់។ ត្រូវតែអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើអ្វីៗទាំងនេះជាដាច់ខាត តែអ្វីៗឯទៀតនោះ ក៏មិនត្រូវលះចោលដែរ។ ២៤ មនុស្សងងឹតភ្នែកអើយ! អ្នករាល់គ្នាត្រងសត្វសុចចេញ តែលេបសត្វអូដ្ឋវិញ!
២៥ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាលាងពែងនិងលាងចានតែខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ឯខាងក្នុងវិញពេញទៅដោយរបស់ដែលបានប្លន់ និងភាពហួសហេតុ ២៦ ផារិស៊ីងងឹតភ្នែកអើយ! ចូរសម្អាតខាងក្នុងពែងនិងចានជាមុនសិន ដើម្បីឲ្យខាងក្រៅបានស្អាតដែរ។
២៧ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាគឺប្រៀបដូចជាកន្លែងបញ្ចុះសព ដែលលាបកំបោរស។ ខាងក្រៅមើលទៅឃើញស្អាតមែន ប៉ុន្តែខាងក្នុងពោរពេញទៅដោយឆ្អឹងសាកសព និងអ្វីៗសព្វបែបយ៉ាងដែលស្មោកគ្រោក។ ២៨ ស្រដៀងគ្នាដែរ តាមទស្សនៈមនុស្ស អ្នករាល់គ្នាមើលទៅដូចជាសុចរិតមែន ប៉ុន្តែចិត្តអ្នករាល់គ្នាពោរពេញទៅដោយពុតត្បុត និងការប្រឆាំងច្បាប់វិញ។
២៩ «ពួកផារិស៊ីនិងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់ ជាមនុស្សមានពុតអើយ! អ្នករាល់គ្នានឹងត្រូវវេទនា! ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាធ្វើកន្លែងបញ្ចុះសពសម្រាប់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ ហើយក៏តុបតែងទីបញ្ចុះសពរបស់មនុស្សសុចរិតដែរ ៣០ រួចអ្នកនិយាយថា៖ ‹បើយើងបានរស់នៅសម័យបុព្វបុរសរបស់យើង នោះយើងមិនរួមដៃជាមួយនឹងពួកគាត់ក្នុងការកម្ចាយឈាមពួកអ្នកប្រកាសទំនាយទេ›។ ៣១ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាចោទប្រកាន់ខ្លួនអ្នកថាជាកូនរបស់អ្នកដែលបានសម្លាប់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ។ ៣២ បើដូច្នេះ ចូរបង្ហើយកិច្ចការដែលបុព្វបុរសរបស់អ្នករាល់គ្នាបានចាប់ផ្ដើមចុះ។
៣៣ «ពូជពស់មានពិសអើយ! តើអ្នករាល់គ្នាអាចគេចផុតពីការផ្ដន្ទាទោសឲ្យទៅជ្រលងភ្នំហ៊ីណុំយ៉ាងដូចម្ដេចបាន? ៣៤ ហេតុនេះហើយ ខ្ញុំកំពុងចាត់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ ពួកអ្នកប្រាជ្ញ និងពួកគ្រូបង្រៀនមកឯអ្នករាល់គ្នា។ អ្នកនឹងសម្លាប់ពួកគេខ្លះ ហើយព្យួរលើបង្គោលឈើ ក៏នឹងវាយពួកគេខ្លះទៀតដោយរំពាត់ខ្សែតីនៅក្នុងសាលាប្រជុំ ហើយបៀតបៀនពួកគេពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយ ៣៥ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាទទួលទោសចំពោះការកម្ចាយឈាមរបស់មនុស្សសុចរិតទាំងអស់នៅផែនដី តាំងពីឈាមរបស់អេបិលដែលជាមនុស្សសុចរិតនោះ រហូតដល់ឈាមរបស់សាការី ជាកូនរបស់បារ៉ាគា ដែលអ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់នៅចន្លោះវិហារនិងទីបូជា។ ៣៦ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ការទាំងអស់នេះនឹងកើតឡើងចំពោះមនុស្សជំនាន់នេះ។
៣៧ «ក្រុងយេរូសាឡិម ក្រុងយេរូសាឡិមអើយ! គឺនាងហើយដែលបានសម្លាប់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ ហើយបានគប់ដុំថ្មសម្លាប់អ្នកដែលបានត្រូវចាត់មកឯនាង! ច្រើនដងហើយដែលខ្ញុំចង់ប្រមូលកូនរបស់នាងមក ដូចមេមាន់ក្រុងកូនក្រោមស្លាបវា។ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមសោះ។ ៣៨ មើល! វិហារនេះ* នឹងត្រូវបោះបង់ចោល ហើយទុកឲ្យអ្នករាល់គ្នាវិញ។ ៣៩ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ អ្នករាល់គ្នានឹងលែងឃើញខ្ញុំទៀតហើយ រហូតដល់អ្នកថា៖ ‹អ្នកដែលមកក្នុងនាមព្រះយេហូវ៉ា មានពរហើយ!›»។
២៤ ក្រោយមក ពេលលោកយេស៊ូកំពុងចាកចេញពីវិហារ នោះអ្នកកាន់តាមលោកបានចូលមកជិតដើម្បីបង្ហាញសំណង់ផ្សេងៗនៃវិហារ។ ២ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាឃើញអ្វីៗទាំងនេះទេ? ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ថ្មទាំងអស់នៅទីនេះនឹងត្រូវទម្លាក់ដល់ដី ហើយនឹងគ្មានថ្មណានៅត្រួតលើថ្មណាទៀតទេ»។
៣ ពេលដែលលោកកំពុងអង្គុយលើភ្នំដើមអូលីវ នោះអ្នកកាន់តាមលោកបានមកឯលោកដោយឡែកពីគេ រួចសួរថា៖ «សូមប្រាប់យើង តើការទាំងនេះនឹងកើតឡើងនៅពេលណា? ហើយតើអ្វីជាសញ្ញាសម្គាល់ដែលបញ្ជាក់វត្តមានរបស់លោក និងគ្រាចុងបញ្ចប់នៃរបៀបរបបពិភពលោក?»។
៤ លោកយេស៊ូតបឆ្លើយទៅពួកគាត់ថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ន កុំឲ្យអ្នកណាបំភាន់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ៥ ព្រោះមនុស្សជាច្រើននឹងមកដោយអាងឈ្មោះខ្ញុំ* ហើយបំភាន់មនុស្សជាច្រើន ដោយពោលថា៖ ‹ខ្ញុំជាគ្រិស្ត›។ ៦ អ្នកនឹងឮសូរសង្គ្រាម និងឮគេនិយាយអំពីសង្គ្រាម តែកុំភ័យស្លុតឡើយ ព្រោះការទាំងនេះត្រូវកើតឡើង។ ក៏ប៉ុន្តែ ទីបញ្ចប់មិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។
៧ «ព្រោះប្រជាជាតិមួយនឹងលើកទ័ពទៅច្បាំងនឹងប្រជាជាតិមួយ ហើយរាជាណាចក្រមួយនឹងលើកទ័ពទៅច្បាំងនឹងរាជាណាចក្រមួយ ក៏នឹងមានរញ្ជួយដីពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ថែមទាំងមានការអត់ឃ្លានទៀតផង។ ៨ ការទាំងនេះគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃគ្រាលំបាក។*
៩ «រួចមក មនុស្សនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នាឲ្យទៅរងទុក្ខវេទនា ក៏នឹងសម្លាប់អ្នក ហើយប្រជាជាតិទាំងឡាយនឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ។ ១០ នៅពេលនោះដែរ មនុស្សជាច្រើននឹងជំពប់ដួល ក៏នឹងក្បត់គ្នា និងស្អប់គ្នាទៅវិញទៅមក ១១ ហើយអ្នកប្រកាសទំនាយមិនពិតជាច្រើននាក់ នឹងលេចមកបំភាន់មនុស្សជាច្រើន។ ១២ បន្ថែមទៅទៀត ដោយសារការប្រឆាំងច្បាប់នឹងមានកាន់តែច្រើនឡើង នោះសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់មនុស្សភាគច្រើននឹងរសាយទៅ។ ១៣ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ អ្នកនោះនឹងត្រូវសង្គ្រោះ។ ១៤ ហើយដំណឹងល្អនេះអំពីរាជាណាចក្រនឹងត្រូវផ្សព្វផ្សាយនៅគ្រប់ទីអាស្រ័យនៅផែនដី ដើម្បីឲ្យប្រជាជាតិទាំងឡាយបានឮ* រួចទីបញ្ចប់នឹងមកដល់។
១៥ «ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាក្រឡេកទៅឃើញអ្វីដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមដែលបំផ្លិចបំផ្លាញ កំពុងឈរនៅកន្លែងបរិសុទ្ធ ដូចទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈដានីយ៉ែល (ចូរអ្នកអានប្រើសមត្ថភាពវែកញែក) ១៦ នោះចូរឲ្យអ្នកដែលនៅតំបន់យូឌាចាប់ផ្ដើមរត់ទៅតំបន់ភ្នំ។ ១៧ អ្នកណាដែលនៅលើដំបូលផ្ទះ មិនត្រូវចុះមកយកទ្រព្យសម្បត្ដិចេញពីផ្ទះឡើយ ១៨ ហើយអ្នកណាដែលនៅស្រែចម្ការ ក៏មិនត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះយកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់ខ្លួនដែរ។ ១៩ នៅគ្រានោះ ស្ត្រីដែលមានផ្ទៃពោះនិងស្ត្រីដែលនៅបំបៅកូនត្រូវវេទនាណាស់! ២០ ចូរអធិដ្ឋានជានិច្ច សុំកុំឲ្យត្រូវរត់គេចខ្លួននៅរដូវរងា ឬនៅថ្ងៃឈប់សម្រាកឡើយ។ ២១ ព្រោះនៅគ្រានោះ នឹងមានទុក្ខវេទនាជាខ្លាំង ដែលមិនធ្លាប់មានតាំងពីកំណើតពិភពលោករហូតដល់ឥឡូវនេះ ហើយក៏នឹងមិនមានដូច្នោះទៀតឡើយ។ ២២ តាមការពិត ប្រសិនបើព្រះមិនកាត់បន្ថយគ្រានោះឲ្យខ្លីទេ គ្មានអ្នកណា* នឹងត្រូវសង្គ្រោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារពួកអ្នករើសតាំង នោះព្រះនឹងកាត់បន្ថយគ្រានោះឲ្យខ្លី។
២៣ «នៅពេលនោះ បើអ្នកណាប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ ‹មើល! គ្រិស្តនៅទីនេះ!› ឬ‹នៅទីនោះ!› កុំជឿឲ្យសោះ។ ២៤ ពីព្រោះនឹងមានអ្នកក្លែងខ្លួនជាគ្រិស្ត និងអ្នកប្រកាសទំនាយមិនពិតលេចមក ហើយពួកគេនឹងបង្ហាញសញ្ញាសម្គាល់និងធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងធំ ដើម្បីបំភាន់ទាំងអ្នករើសតាំង ប្រសិនបើអាចបំភាន់បាន។ ២៥ ខ្ញុំបានព្រមានអ្នករាល់គ្នាទុកជាមុនហើយ។ ២៦ ដូច្នេះ បើគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា៖ ‹មើល! លោកនៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំ› កុំចេញទៅឡើយ ឬបើថា៖ ‹មើល! លោកនៅកន្លែងសម្ងាត់› កុំជឿគេឲ្យសោះ ២៧ ព្រោះវត្តមានរបស់កូនមនុស្ស នឹងប្រៀបដូចជាផ្លេកបន្ទោរ ដែលភ្លឺពីទិសខាងកើតដល់ទិសខាងលិច។ ២៨ សាកសពនៅទីណា សត្វឥន្ទ្រីប្រមូលគ្នានៅទីនោះ។
២៩ «បន្ទាប់ពីទុក្ខវេទនានៅគ្រានោះភ្លាម ថ្ងៃនឹងទៅជាងងឹត ខែក៏នឹងលែងភ្លឺ ផ្កាយទាំងឡាយនឹងធ្លាក់ពីលើមេឃ ហើយកម្លាំងធម្មជាតិនៅលើមេឃនឹងត្រូវអង្រួន។ ៣០ រួចមក សញ្ញាសម្គាល់របស់កូនមនុស្សនឹងលេចមកនៅលើមេឃ ហើយកុលសម្ព័ន្ធទាំងឡាយនៅផែនដីនឹងគក់ទ្រូងដោយមានក្ដីទុក្ខព្រួយ ហើយពួកគេនឹងឃើញកូនមនុស្សមកលើពពកនៅលើមេឃដោយមានឫទ្ធានុភាពនិងសិរីរុងរឿងអស្ចារ្យ។ ៣១ នៅពេលនោះ នឹងមានសូរសំឡេងត្រែលាន់ឮយ៉ាងខ្លាំង ហើយលោកនឹងចាត់បណ្ដាទេវតារបស់លោកឲ្យទៅប្រមូលអ្នករើសតាំងរបស់លោកពីទិសខាងជើង ទិសខាងត្បូង ទិសខាងកើត និងទិសខាងលិច ពីជើងមេឃម្ខាងរហូតដល់ជើងមេឃម្ខាង។
៣២ «ចូរទាញយកមេរៀនពីឧទាហរណ៍អំពីដើមល្វាតូច* ដូចតទៅនេះ៖ កាលដែលមែកខ្ចីរបស់វាទៅជាទន់ ហើយដុះស្លឹក អ្នកដឹងភ្លាមថា រដូវក្ដៅជិតដល់ហើយ។ ៣៣ ចំពោះអ្នករាល់គ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ។ កាលដែលអ្នកឃើញការទាំងអស់នេះ ចូរដឹងថាកូនមនុស្សនៅជិតមាត់ទ្វារហើយ។ ៣៤ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ជំនាន់នេះនឹងមិនកន្លងបាត់ទៅសោះឡើយ ទាល់តែការទាំងអស់នេះកើតឡើង។ ៣៥ មេឃនិងផែនដីនឹងកន្លងបាត់ទៅ តែពាក្យរបស់ខ្ញុំនឹងមិនកន្លងបាត់ទៅសោះឡើយ។
៣៦ «គ្មានអ្នកណាដឹងថ្ងៃនិងម៉ោងនោះឡើយ។ សូម្បីតែបណ្ដាទេវតានៅស្ថានសួគ៌ និងបុត្ររបស់ព្រះក៏មិនជ្រាបដែរ។ មានតែបិតាដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ប៉ុណ្ណោះដែលជ្រាប ៣៧ ពីព្រោះវត្តមានរបស់កូនមនុស្ស នឹងដូចសម័យណូអេ។ ៣៨ ព្រោះមនុស្សនៅសម័យនោះ មុនទឹកជំនន់មកដល់ ពួកគេកំពុងពិសាអាហារពិសាស្រា រៀបការប្ដីប្រពន្ធ រហូតដល់ថ្ងៃដែលណូអេចូលទៅក្នុងទូកធំនោះ ៣៩ ហើយពួកគេមិនបានយកចិត្តទុកដាក់សោះ រហូតដល់ទឹកជន់ឡើង កញ្ឆក់យកគេទាំងអស់គ្នាទៅ។ ពេលកូនមនុស្សមានវត្តមាន ក៏នឹងដូចគ្នាដែរ។ ៤០ នៅពេលនោះ នឹងមានបុរសពីរនាក់នៅស្រែចម្ការ ហើយម្នាក់នឹងត្រូវយកទៅ តែម្នាក់ទៀតនឹងត្រូវទុកចោល ៤១ នឹងមានស្ត្រីពីរនាក់កំពុងកិនម្សៅ ហើយម្នាក់នឹងត្រូវយកទៅ តែម្នាក់ទៀតនឹងត្រូវទុកចោល។ ៤២ ដូច្នេះ ចូរចាំយាម ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថាម្ចាស់របស់អ្នកនឹងមកវិញនៅថ្ងៃណាឡើយ។
៤៣ «ចូរដឹងថា បើម្ចាស់ផ្ទះបានដឹងថាចោរនឹងមកនៅយាមណា នោះម្ចាស់ផ្ទះមុខជាចាំយាមមិនឲ្យចោរចូលផ្ទះគាត់ឡើយ។ ៤៤ ហេតុនេះហើយ អ្នករាល់គ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួនជានិច្ចដូច្នេះដែរ ពីព្រោះកូនមនុស្សនឹងមកនៅម៉ោងដែលអ្នករាល់គ្នាមិននឹកស្មាន។
៤៥ «តើអ្នកណាជាខ្ញុំបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ហើយចេះពិចារណា ដែលម្ចាស់បានតែងតាំងឲ្យមើលការខុសត្រូវលើខ្ញុំបម្រើឯទៀតរបស់លោក ដើម្បីឲ្យអាហារពួកគេបរិភោគតាមត្រូវពេល? ៤៦ ខ្ញុំបម្រើនោះមានសុភមង្គលហើយ! ប្រសិនបើម្ចាស់មកដល់ ហើយឃើញថាគាត់កំពុងធ្វើដូច្នោះមែន។ ៤៧ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា លោកនឹងតែងតាំងគាត់ឲ្យមើលការខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្ដិទាំងអស់របស់លោក។
៤៨ «ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើខ្ញុំបម្រើនោះអាក្រក់ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ ‹ម្ចាស់ខ្ញុំកំពុងបង្អង់យូរ› ៤៩ រួចចាប់ផ្ដើមវាយខ្ញុំបម្រើគ្នីគ្នា ហើយស៊ីផឹកជាមួយនឹងមនុស្សប្រមឹកស្រា ៥០ នោះម្ចាស់របស់គាត់នឹងមកវិញនៅថ្ងៃដែលគាត់មិននឹកស្មាន និងនៅម៉ោងដែលគាត់មិនដឹង ៥១ ហើយនឹងដាក់ទោសគាត់ធ្ងន់បំផុត ក៏រាប់បញ្ចូលក្នុងចំណោមមនុស្សលាក់ពុត។ នៅទីនោះ គាត់នឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ។
២៥ «ពេលនោះ រាជាណាចក្រស្ថានសួគ៌នឹងប្រៀបដូចជាស្ត្រីក្រមុំបរិសុទ្ធដប់នាក់ ដែលបានយកចង្កៀងចេញទៅជួបកូនកំលោះ។ ២ ក្នុងចំណោមពួកនាង មានប្រាំនាក់មិនចេះពិចារណា និងប្រាំនាក់ចេះពិចារណា ៣ ព្រោះស្ត្រីដែលមិនចេះពិចារណាបានយកចង្កៀង ប៉ុន្តែពុំបានយកប្រេងទៅជាមួយទេ ៤ រីឯស្ត្រីដែលចេះពិចារណាវិញ ពួកនាងបានយកចង្កៀង ក៏បានយកប្រេងដាក់ក្នុងដបទៅតាមដែរ។ ៥ ពេលដែលកូនកំលោះកំពុងបង្អង់យូរ ស្ត្រីទាំងនោះបានងោកងុយ ក៏ដេកលក់អស់ទៅ។ ៦ លុះដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ មានគេស្រែកឡើងថា៖ ‹កូនកំលោះមកដល់ហើយ! ចូរចេញទៅជួបលោក›។ ៧ រួចមក ស្ត្រីក្រមុំបរិសុទ្ធទាំងនោះបានក្រោកឡើងរៀបចំចង្កៀងរៀងៗខ្លួន។ ៨ ស្ត្រីដែលមិនចេះពិចារណានិយាយទៅកាន់ស្ត្រីដែលចេះពិចារណាថា៖ ‹សូមឲ្យប្រេងខ្លះមកយើងផង ពីព្រោះចង្កៀងរបស់យើងជិតរលត់ហើយ›។ ៩ ស្ត្រីដែលចេះពិចារណាបានតបឆ្លើយដោយពោលពាក្យថា៖ ‹ប្រហែលជាមិនមានប្រេងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យើងនិងអ្នករាល់គ្នាទេ។ សូមទៅឯអ្នកលក់ប្រេង រួចទិញសម្រាប់ខ្លួនអ្នកទៅ›។ ១០ ពេលដែលស្ត្រីទាំងនោះចេញទៅទិញប្រេង នោះកូនកំលោះបានមកដល់ ហើយស្ត្រីក្រមុំបរិសុទ្ធដែលបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច បានចូលទៅក្នុងផ្ទះដើម្បីពិសាភោជនាហារអបអរអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយនឹងលោក។ លុះបានចូលហើយ គេក៏បិទទ្វារទៅ។ ១១ ក្រោយពីនោះ ស្ត្រីក្រមុំបរិសុទ្ធប្រាំនាក់ទៀតបានមកដល់ ហើយពោលថា៖ ‹លោក! លោក! សូមឲ្យយើងចូលផង!›។ ១២ នោះលោកតបឆ្លើយថា៖ ‹ខ្ញុំប្រាប់នាងរាល់គ្នាការពិតថា ខ្ញុំមិនស្គាល់នាងទេ›។
១៣ «ដូច្នេះ ចូរចាំយាម ពីព្រោះអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថ្ងៃឬម៉ោងនោះឡើយ។
១៤ «ព្រោះរាជាណាចក្រប្រៀបដូចជាពេលបុរសម្នាក់បម្រុងនឹងធ្វើដំណើរទៅក្រៅប្រទេស ក៏ហៅពួកខ្ញុំបម្រើរបស់លោក ហើយផ្ដាំពួកគេឲ្យមើលការខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់លោក។ ១៥ លោកឲ្យខ្ញុំបម្រើទីមួយ ប្រាំថាលិន* ខ្ញុំបម្រើទីពីរ ពីរថាលិន ហើយខ្ញុំបម្រើទីបី មួយថាលិន តាមសមត្ថភាពរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ រួចលោកធ្វើដំណើរទៅក្រៅប្រទេស។ ១៦ ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលប្រាំថាលិន បានយកថាលិននោះទៅធ្វើដើមទុនរកស៊ីភ្លាម ហើយបានចំណេញប្រាំថាលិនទៀត។ ១៧ ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលពីរថាលិនក៏បានធ្វើដូចគ្នា ហើយបានចំណេញពីរថាលិនទៀត។ ១៨ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលតែមួយថាលិន បានចេញទៅជីកដីលាក់ប្រាក់របស់ម្ចាស់គាត់ទុក។
១៩ «លុះយូរក្រោយមក ម្ចាស់របស់ខ្ញុំបម្រើទាំងនោះបានមកដល់ ហើយគិតបញ្ជីជាមួយនឹងពួកគេ។ ២០ ដូច្នេះ ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលប្រាំថាលិនបានយកប្រាំថាលិនទៀតចូលមកជិតលោក ហើយជម្រាបថា៖ ‹លោកម្ចាស់ លោកបានឲ្យខ្ញុំមើលការខុសត្រូវលើប្រាំថាលិន សូមមើល! ខ្ញុំបានចំណេញប្រាំថាលិនទៀត›។ ២១ ម្ចាស់ក៏ប្រាប់គាត់ថា៖ ‹ខ្ញុំបម្រើដ៏ល្អហើយស្មោះត្រង់អើយ! អ្នកធ្វើការបានល្អណាស់! អ្នកបានស្មោះត្រង់ក្នុងការមើលខុសត្រូវលើរបស់បន្ដិចបន្តួច។ ខ្ញុំនឹងតែងតាំងអ្នកឲ្យមើលការខុសត្រូវលើរបស់ជាច្រើនវិញ។ ចូរមកអរសប្បាយជាមួយនឹងម្ចាស់របស់អ្នកចុះ›។ ២២ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលពីរថាលិនបានចូលមកជិតលោក ហើយជម្រាបថា៖ ‹លោកម្ចាស់ លោកបានឲ្យខ្ញុំមើលការខុសត្រូវលើពីរថាលិន សូមមើល! ខ្ញុំបានចំណេញពីរថាលិនទៀត›។ ២៣ ម្ចាស់ក៏ប្រាប់គាត់ថា៖ ‹ខ្ញុំបម្រើដ៏ល្អហើយស្មោះត្រង់អើយ! អ្នកធ្វើការបានល្អណាស់! អ្នកបានស្មោះត្រង់ក្នុងការមើលខុសត្រូវលើរបស់បន្ដិចបន្តួច។ ខ្ញុំនឹងតែងតាំងអ្នកឲ្យមើលការខុសត្រូវលើរបស់ជាច្រើនវិញ។ ចូរមកអរសប្បាយជាមួយនឹងម្ចាស់របស់អ្នកចុះ›។
២៤ «ក្រោយបង្អស់ ខ្ញុំបម្រើដែលបានទទួលមួយថាលិនបានចូលមកជិតលោក ហើយជម្រាបថា៖ ‹លោកម្ចាស់ ខ្ញុំដឹងថាលោកជាមនុស្សតឹងរ៉ឹងណាស់។ លោកច្រូតនៅកន្លែងដែលលោកមិនបានសាបព្រោះ ក៏ប្រមូលផលដំណាំដោយមិនបានធ្វើការអ្វីសោះ។ ២៥ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានភ័យខ្លាច ក៏បានចេញទៅលាក់ថាលិនរបស់លោកក្នុងដី។ នេះជាថាលិនរបស់លោក សូមលោកយកទៅវិញចុះ›។ ២៦ ម្ចាស់របស់គាត់តបទៅវិញថា៖ ‹ខ្ញុំបម្រើទុច្ចរិតនិងខ្ជិលច្រអូសអើយ! បើអ្នកដឹងថាខ្ញុំច្រូតនៅកន្លែងដែលខ្ញុំមិនបានសាបព្រោះ ក៏ប្រមូលផលដំណាំដោយមិនបានធ្វើការអ្វីសោះ ២៧ អ្នកគួរតែបានយកប្រាក់របស់ខ្ញុំទៅផ្ញើអ្នកចងការ ហើយពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំអាចទទួលប្រាក់របស់ខ្ញុំព្រមទាំងការប្រាក់ផង។
២៨ «‹ដូច្នេះ ចូរយកថាលិនពីគាត់ ហើយឲ្យទៅខ្ញុំបម្រើដែលមានដប់ថាលិនវិញ។ ២៩ ព្រោះអ្នកណាដែលមាន នឹងទទួលថែមទៀត ហើយអ្នកនោះនឹងមានជាបរិបូរ។ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលគ្មាន សូម្បីតែអ្វីដែលអ្នកនោះមានក៏នឹងត្រូវដកហូតផង។ ៣០ ចូរបោះខ្ញុំបម្រើឥតបានការនេះទៅខាងក្រៅដែលងងឹត។ នៅទីនោះគាត់នឹងយំហើយសង្កៀតធ្មេញ›។
៣១ «ពេលដែលកូនមនុស្សមកប្រកបដោយសិរីរុងរឿង ហើយមានទេវតាទាំងឡាយមកជាមួយដែរ នោះលោកនឹងអង្គុយលើបល្ល័ង្កដ៏រុងរឿងរបស់លោក ៣២ ហើយប្រជាជាតិទាំងឡាយនឹងត្រូវប្រមូលមកនៅមុខលោក រួចលោកនឹងញែកមនុស្សចេញពីគ្នា ដូចគង្វាលម្នាក់ញែកចៀមចេញពីពពែ។ ៣៣ លោកនឹងដាក់ចៀមនៅខាងស្ដាំដៃ តែពពែនៅខាងឆ្វេងដៃ។
៣៤ «រួចមក ស្តេចនឹងមានប្រសាសន៍ទៅកាន់អ្នកនៅខាងស្ដាំលោកថា៖ ‹អ្នកដែលទទួលពរពីបិតាខ្ញុំអើយ! ចូរមកទទួលរាជាណាចក្រដែលបានត្រូវរៀបចំឲ្យអ្នករាល់គ្នាតាំងពីកំណើតពិភពលោកជាមត៌កចុះ។ ៣៥ ព្រោះកាលខ្ញុំឃ្លាន អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យខ្ញុំបរិភោគ កាលខ្ញុំស្រេក អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យខ្ញុំផឹក កាលអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់ស្គាល់ខ្ញុំ អ្នករាល់គ្នាបានទទួលខ្ញុំយ៉ាងរាក់ទាក់ ៣៦ កាលខ្ញុំគ្មានសម្លៀកបំពាក់ អ្នករាល់គ្នាបានឲ្យសម្លៀកបំពាក់ដល់ខ្ញុំ កាលខ្ញុំឈឺ អ្នករាល់គ្នាបានថែទាំខ្ញុំ ហើយកាលខ្ញុំជាប់គុក អ្នករាល់គ្នាបានមកឯខ្ញុំ›។ ៣៧ រួចមក មនុស្សសុចរិតនឹងតបឆ្លើយទៅលោកថា៖ ‹លោកម្ចាស់ តើនៅពេលណាដែលយើងបានឃើញលោកឃ្លានហើយឲ្យលោកបរិភោគ ឬស្រេកហើយឲ្យលោកផឹក? ៣៨ តើនៅពេលណាដែលយើងមិនបានស្គាល់លោក តែបានទទួលលោកយ៉ាងរាក់ទាក់ ឬឃើញលោកគ្មានសម្លៀកបំពាក់ ហើយបានឲ្យសម្លៀកបំពាក់ដល់លោក? ៣៩ តើនៅពេលណាដែលយើងឃើញលោកឈឺឬជាប់គុក ហើយបានទៅឯលោក?›។ ៤០ រួចមក ស្តេចនឹងមានប្រសាសន៍ទៅពួកគេថា៖ ‹ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ដោយសារអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើការទាំងនោះដល់អ្នកតូចបំផុតក្នុងពួកបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ នោះក៏ដូចជាបានធ្វើដល់ខ្ញុំដែរ›។
៤១ «បន្ទាប់មក លោកនឹងមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកនៅខាងឆ្វេងលោកថា៖ ‹ពួកអ្នកត្រូវបណ្ដាសាអើយ! ចូរចេញពីខ្ញុំទៅ ហើយទៅក្នុងភ្លើងដែលឆេះជារៀងរហូត ដែលបានត្រូវបម្រុងទុកសម្រាប់មេកំណាច* និងបណ្ដាទេវតារបស់វា។ ៤២ ព្រោះខ្ញុំបានឃ្លាន តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានឲ្យខ្ញុំបរិភោគទេ ខ្ញុំបានស្រេក តែអ្នករាល់គ្នាក៏មិនបានឲ្យខ្ញុំផឹកដែរ។ ៤៣ កាលអ្នករាល់គ្នាមិនធ្លាប់ស្គាល់ខ្ញុំ អ្នកមិនបានទទួលខ្ញុំយ៉ាងរាក់ទាក់ឡើយ។ កាលខ្ញុំគ្មានសម្លៀកបំពាក់ អ្នករាល់គ្នាមិនបានឲ្យសម្លៀកបំពាក់ដល់ខ្ញុំទេ ខ្ញុំបានឈឺហើយជាប់គុក តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានថែទាំខ្ញុំឡើយ›។ ៤៤ រួចពួកគេក៏នឹងតបឆ្លើយ ដោយពោលពាក្យថា៖ ‹លោកម្ចាស់ តើនៅពេលណាដែលយើងមិនបានស្គាល់លោក ឬឃើញលោកឃ្លាន ឬស្រេក ឬឈឺ ឬជាប់គុក តែមិនបានបម្រើលោក?›។ ៤៥ ហើយលោកនឹងឆ្លើយដោយពោលពាក្យថា៖ ‹ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ដោយសារអ្នករាល់គ្នាមិនបានធ្វើការទាំងនោះដល់អ្នកតូចណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនេះ នោះក៏ដូចជាមិនបានធ្វើដល់ខ្ញុំដែរ›។ ៤៦ ហើយអ្នកទាំងនោះនឹងទទួលសេចក្ដីស្លាប់ជារៀងរហូត តែមនុស្សសុចរិតនឹងបានជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់»។
២៦ ពេលដែលលោកយេស៊ូបានពោលពាក្យទាំងអស់នោះចប់ហើយ លោកមានប្រសាសន៍ទៅពួកអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ ២ «អ្នករាល់គ្នាដឹងថា នៅពីរថ្ងៃទៀតមានបុណ្យរំលង ហើយពេលនោះកូនមនុស្សនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅឲ្យគេព្យួរលើបង្គោល»។
៣ នៅពេលនោះ ពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំបានជួបជុំគ្នានៅទីធ្លាផ្ទះរបស់សម្ដេចសង្ឃឈ្មោះកៃផាស ៤ រួចបានប្រឹក្សាគ្នារិះរកល្បិចកលដើម្បីចាប់ហើយសម្លាប់លោកយេស៊ូ។ ៥ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកគេបាននិយាយម្ដងហើយម្ដងទៀតថា៖ «កុំធ្វើក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យ ខ្លាចក្រែងបណ្ដាជនកើតចលាចល»។
៦ ពេលដែលលោកយេស៊ូនៅភូមិបេថានីក្នុងផ្ទះរបស់ស៊ីម៉ូនដែលធ្លាប់កើតជំងឺឃ្លង់ ៧ នោះស្ត្រីម្នាក់ដែលមានប្រេងក្រអូបដ៏ថ្លៃក្នុងដបថ្មកែវមួយបានមក ហើយចាប់ផ្ដើមចាក់ប្រេងលើក្បាលរបស់លោក ពេលលោកកំពុងអង្គុយនៅតុ។ ៨ ឃើញដូច្នេះ អ្នកកាន់តាមលោកបានទាស់ចិត្ត ក៏និយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបង្ខាតចោលដូច្នេះ? ៩ ព្រោះបើលក់ប្រេងនេះអាចបានថ្លៃណាស់ ហើយអាចចែកអ្នកក្របាន»។ ១០ ដោយជ្រាបអំពីរឿងនេះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាខំរករឿងស្ត្រីនេះដូច្នេះ? នាងបានធ្វើអំពើល្អចំពោះខ្ញុំ។ ១១ ព្រោះអ្នកតែងតែមានអ្នកក្រនៅជាមួយ ប៉ុន្តែអ្នកនឹងមិនមានខ្ញុំនៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នារហូតទេ។ ១២ ដោយសារសពរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវយកទៅបញ្ចុះ នោះនាងបានចាក់ប្រេងក្រអូបលើរូបកាយខ្ញុំទុកជាមុន។ ១៣ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា នៅគ្រប់កន្លែងក្នុងពិភពលោក ដែលដំណឹងល្អនេះត្រូវផ្សព្វផ្សាយ អ្វីដែលស្ត្រីនេះបានធ្វើក៏នឹងត្រូវរៀបរាប់ដែរ ដើម្បីរំលឹកអំពីនាង»។
១៤ រួចមក យូដាសអ៊ីស្ការីយ៉ុតពីចំណោមអ្នកកាន់តាមទាំងដប់ពីរនាក់ បានទៅជួបពួកសង្ឃនាយក ១៥ ហើយបានសួរថា៖ «បើខ្ញុំបញ្ជូន* អ្នកនោះមកឲ្យអ្នករាល់គ្នា តើនឹងឲ្យអ្វីមកខ្ញុំ?»។ ពួកគេបានព្រមព្រៀងគ្នាថានឹងឲ្យសាមសិបកាក់ធ្វើពីប្រាក់។ ១៦ ចាប់ពីពេលនោះមក គាត់ខំរកឱកាសល្អដើម្បីក្បត់លោក។
១៧ នៅថ្ងៃដំបូងនៃបុណ្យនំឥតដំបែ ពួកអ្នកកាន់តាមបានមកឯលោកយេស៊ូហើយសួរថា៖ «តើលោកចង់ឲ្យយើងទៅរៀបចំឲ្យលោកពិសាអាហារបុណ្យរំលងនៅកន្លែងណា?»។ ១៨ លោកប្រាប់ពួកគាត់ថា៖ «ចូរចូលទៅក្នុងក្រុង រួចទៅឯអ្នកនោះហើយប្រាប់ថា លោកគ្រូមានប្រសាសន៍ថា៖ ‹ពេលកំណត់របស់ខ្ញុំគឺជិតដល់ហើយ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើបុណ្យរំលងជាមួយនឹងអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ នៅផ្ទះរបស់អ្នក›»។ ១៩ រួចមក អ្នកកាន់តាមបានធ្វើតាមបង្គាប់លោកយេស៊ូ ក៏បានរៀបចំអ្វីៗជាស្រេចសម្រាប់បុណ្យរំលង។
២០ ពេលព្រលប់ លោកអង្គុយរួមតុជាមួយនឹងអ្នកកាន់តាមទាំងដប់ពីរនាក់។ ២១ កាលដែលលោកនិងពួកគាត់កំពុងពិសាអាហារ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាការពិតថា ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានម្នាក់នឹងក្បត់ខ្ញុំ»។ ២២ ឮដូច្នេះ ពួកគាត់ព្រួយចិត្តជាខ្លាំង ក៏ចាប់ផ្ដើមសួរលោកម្នាក់ម្ដងៗថា៖ «លោកម្ចាស់ មិនមែនខ្ញុំទេ មែនទេ?»។ ២៣ លោកតបឆ្លើយថា៖ «អ្នកដែលលូកដៃក្នុងចានជាមួយនឹងខ្ញុំ ជាអ្នកដែលនឹងក្បត់ខ្ញុំ។ ២៤ ពិតមែន កូនមនុស្សនឹងចាកចេញទៅ ដូចអ្វីដែលបានត្រូវសរសេរអំពីលោក។ ប៉ុន្តែបុរសដែលគេប្រើដើម្បីបញ្ជូន* លោក ត្រូវវេទនាណាស់! ចំពោះអ្នកនោះ បើគាត់មិនបានកើតមកទេ នោះប្រសើរជាង»។ ២៥ យូដាសដែលហៀបនឹងក្បត់លោក បានតបឆ្លើយដោយសួរថា៖ «រ៉ាប៊ី* មិនមែនខ្ញុំទេ មែនទេ?»។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «គឺអ្នកហើយដែលនិយាយ»។
២៦ ពេលដែលពួកគាត់កំពុងពិសា លោកយកនំប៉័ងមួយដុំ អធិដ្ឋាន រួចកាច់ ហើយឲ្យដល់ពួកគាត់ ដោយពោលថា៖ «ចូរយកពិសាចុះ។ នេះជាតំណាងរូបកាយរបស់ខ្ញុំ»។ ២៧ លោកក៏បានយកពែងមួយ អរគុណព្រះ រួចឲ្យដល់ពួកគាត់ ដោយពោលថា៖ «ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នាពិសាពីពែងនេះ ២៨ ព្រោះនេះជាតំណាង‹ឈាមរបស់ខ្ញុំដែលសម្រាប់កិច្ចព្រមព្រៀង›។ ឈាមនោះនឹងត្រូវបង្ហូរចេញសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលការអភ័យទោសចំពោះការខុសឆ្គងរបស់ខ្លួន។ ២៩ ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់ថា ខ្ញុំនឹងមិនពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរនេះទៀតឡើយ រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្ញុំពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មីជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាក្នុងរាជាណាចក្ររបស់បិតាខ្ញុំ»។ ៣០ រួចមក ក្រោយពីបានច្រៀងសរសើរព្រះហើយ លោកនិងពួកគាត់បានចេញទៅភ្នំដើមអូលីវ។
៣១ ពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «នៅយប់នេះ អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងជំពប់ដួល* ដោយសារអ្វីដែលកើតឡើងដល់ខ្ញុំ ពីព្រោះបទគម្ពីរចែងថា៖ ‹ខ្ញុំនឹងវាយគង្វាល ហើយហ្វូងចៀមនឹងខ្ចាត់ខ្ចាយទៅ›។ ៣២ ប៉ុន្តែក្រោយពីខ្ញុំបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ខ្ញុំនឹងទៅស្រុកកាលីឡេហើយរង់ចាំអ្នករាល់គ្នានៅទីនោះ»។ ៣៣ ប៉ុន្តែពេត្រុសតបទៅលោកថា៖ «ទោះបីពួកគេទាំងអស់គ្នាជំពប់ដួលដោយសារអ្វីដែលកើតឡើងដល់លោកក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនឹងមិនជំពប់ដួលឡើយ!»។ ៣៤ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «ខ្ញុំប្រាប់អ្នកការពិតថា នៅយប់នេះឯង មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធ មិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំបីដង»។ ៣៥ ពេត្រុសជម្រាបលោកថា៖ «សូម្បីតែខ្ញុំត្រូវស្លាប់ជាមួយនឹងលោកក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនឹងមិនលែងទទួលស្គាល់លោកដែរ»។ ពួកអ្នកកាន់តាមគ្រប់គ្នាក៏និយាយដូចគ្នាដែរ។
៣៦ លុះក្រោយមក លោកយេស៊ូនិងពួកគាត់បានទៅដល់កន្លែងមួយហៅថាហ្គេតសេម៉ានី ហើយលោកប្រាប់អ្នកកាន់តាមថា៖ «អ្នករាល់គ្នាអង្គុយនៅទីនេះសិន ពេលខ្ញុំទៅអធិដ្ឋាននៅទីនោះ»។ ៣៧ រួចលោកនាំពេត្រុស និងកូនប្រុសពីរនាក់របស់សេបេដេទៅជាមួយ ហើយក៏តាំងកើតទុក្ខនិងពិបាកចិត្តក្រៃលែង។ ៣៨ លោកប្រាប់ពួកគាត់ថា៖ «ខ្ញុំ* កំពុងកើតទុក្ខស្ទើរនឹងស្លាប់។ សូមនៅទីនេះ ហើយចាំយាមជាមួយនឹងខ្ញុំ»។ ៣៩ ក្រោយមក លោកដើរទៅមុខបន្ដិច ហើយក្រាបមុខដល់ដីរួចអធិដ្ឋានថា៖ «បិតាអើយ! បើអាចធ្វើទៅបាន សូមដកពែង* នេះចេញពីខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែសូមឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកបានសម្រេច មិនមែនបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំទេ»។
៤០ ក្រោយមក លោកទៅឯពួកអ្នកកាន់តាម ហើយឃើញថាពួកគាត់កំពុងដេកលក់។ រួចលោកសួរពេត្រុសថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនអាចចាំយាមជាមួយនឹងខ្ញុំសូម្បីតែមួយម៉ោងទេឬ? ៤១ ចូរចាំយាមហើយអធិដ្ឋានជានិច្ច ដើម្បីកុំឲ្យចាញ់សេចក្ដីល្បួងឡើយ។ ចិត្ត* បានប្រុងប្រៀបជាស្រេចពិតមែន ប៉ុន្តែសាច់ឈាមគឺខ្សោយណាស់»។ ៤២ រួចមក លោកចេញទៅអធិដ្ឋានជាលើកទីពីរ ដោយពោលថា៖ «បិតាខ្ញុំអើយ! ប្រសិនបើមិនអាចដកពែងនេះចេញពីខ្ញុំលុះត្រាតែខ្ញុំផឹកពីពែងនេះ សូមឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកបានសម្រេច»។ ៤៣ បន្ទាប់មក លោកវិលមកម្ដងទៀតហើយឃើញថាពួកគាត់កំពុងដេកលក់ ពីព្រោះងងុយដេកខ្លាំងណាស់។ ៤៤ រួចលោកចេញពីពួកគាត់ទៅអធិដ្ឋានជាលើកទីបី ដោយពោលពាក្យដដែលម្ដងទៀត។ ៤៥ ក្រោយមក លោកទៅឯពួកអ្នកកាន់តាមហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីអ្នករាល់គ្នាកំពុងដេកយកកម្លាំងនៅពេលដ៏សំខាន់នេះ? មើល! ពេលដែលកូនមនុស្សនឹងត្រូវបញ្ជូន* ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងគឺជិតដល់ហើយ។ ៤៦ ចូរក្រោកឡើង យើងនាំគ្នាទៅ។ មើល! អ្នកដែលក្បត់ខ្ញុំបានមកជិតដល់ហើយ»។ ៤៧ កាលដែលលោកកំពុងមានប្រសាសន៍នៅឡើយ មើល! យូដាសពីចំណោមសាវ័កទាំងដប់ពីរនាក់ បានមកដល់ជាមួយនឹងមនុស្សមួយក្រុមធំដែលពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំបានប្រមូលមក។ ពួកគេមកទាំងកាន់ដាវនិងដំបង។
៤៨ អ្នកដែលក្បត់លោកបានប្រាប់ពួកគេនូវសញ្ញាសម្គាល់មួយថា៖ «អ្នកណាដែលខ្ញុំថើប គឺអ្នកនោះហើយ។ ចាប់ខ្លួនគាត់ទៅ»។ ៤៩ រួចគាត់ដើរតម្រង់ទៅឯលោកយេស៊ូ ហើយពោលថា៖ «ជម្រាបសួររ៉ាប៊ី!» រួចថើបលោកដោយថ្នម។ ៥០ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «តើអ្នកមកទីនេះក្នុងបំណងអ្វី?»។ រួចពួកគេចូលមកចាប់ខ្លួនលោកយេស៊ូ។ ៥១ ប៉ុន្តែខណៈនោះ ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅជាមួយនឹងលោកយេស៊ូ បានលូកដៃទៅដកដាវចេញ ហើយបានកាប់ដាច់ស្លឹកត្រចៀករបស់ខ្ញុំបម្រើសម្ដេចសង្ឃ។ ៥២ នោះលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅអ្នកនោះថា៖ «ចូរស៊កដាវរបស់អ្នកទៅក្នុងស្រោមវិញ ព្រោះអស់អ្នកដែលប្រើដាវក៏នឹងស្លាប់ដោយដាវដែរ។ ៥៣ ឬក៏ តើអ្នកមិនគិតថាខ្ញុំអាចអង្វរបិតាខ្ញុំឲ្យចាត់ទេវតាដប់ពីរកងពលមកភ្លាមៗទេឬ? ៥៤ បើយ៉ាងនោះ តើធ្វើដូចម្ដេចឲ្យសម្រេចនូវបទគម្ពីរថា ត្រូវកើតឡើងដូច្នេះ?» ៥៥ នៅពេលនោះ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅបណ្ដាជនថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបានចេញមកចាប់ខ្ញុំ ដោយកាន់ដាវកាន់ដំបង ដូចជាមកចាប់ចោរប្លន់ដូច្នេះ? ខ្ញុំធ្លាប់អង្គុយបង្រៀននៅក្នុងវិហាររៀងរាល់ថ្ងៃ តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានមកចាប់ខ្ញុំទេ។ ៥៦ ប៉ុន្តែការទាំងនេះបានកើតឡើង ដើម្បីសម្រេចនូវបទគម្ពីររបស់ពួកអ្នកប្រកាសទំនាយ»។ រួចពួកអ្នកកាន់តាមបានរត់ចោលលោកទាំងអស់គ្នា។
៥៧ អ្នកដែលបានចាប់ខ្លួនលោកយេស៊ូបាននាំលោកទៅផ្ទះរបស់កៃផាស ជាសម្ដេចសង្ឃ។ នៅទីនោះពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់និងពួកបុរសចាស់ទុំបានជួបជុំគ្នាជាមួយនឹងកៃផាស។ ៥៨ ប៉ុន្តែពេត្រុសបានដើរតាមក្រោយ ឆ្ងាយល្មមពីលោក រហូតទៅដល់ទីធ្លាផ្ទះរបស់សម្ដេចសង្ឃ លុះក្រោយពីបានចូលទីធ្លាហើយ គាត់ក៏អង្គុយជាមួយនឹងពួកអ្នកថែទាំផ្ទះ ដើម្បីឲ្យដឹងថារឿងនោះនឹងទៅជាយ៉ាងណា។
៥៩ ចន្លោះពេលនោះ ពួកសង្ឃនាយក និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់* ទាំងមូល កំពុងរកសាក្សីឲ្យចោទប្រកាន់លោកយេស៊ូដោយមិនពិត ដើម្បីមានហេតុប្រហារជីវិតលោក ៦០ ប៉ុន្តែទោះជាមានសាក្សីក្លែងក្លាយជាច្រើនចូលមកក៏ដោយ ក៏គេរកមិនបាន។ ក្រោយមក មានសាក្សីក្លែងក្លាយពីរនាក់ចូលមក ៦១ ប្រាប់ថា៖ «បុរសនេះធ្លាប់និយាយថា៖ ‹ខ្ញុំអាចរុះវិហាររបស់ព្រះចោល រួចសង់ឡើងវិញក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ›»។ ៦២ ឮដូច្នេះ សម្ដេចសង្ឃបានក្រោកឈរសួរលោកថា៖ «តើអ្នកមិនព្រមឆ្លើយសោះឬ? តើអ្នកគិតដូចម្ដេចអំពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងចោទប្រកាន់អ្នក?»។ ៦៣ ប៉ុន្តែលោកយេស៊ូនៅស្ងៀម។ ដូច្នេះ សម្ដេចសង្ឃនិយាយទៅលោកថា៖ «ដោយយកព្រះដែលមានជីវិតជាសាក្សី ចូរស្បថថាអ្នកនឹងនិយាយការពិត ហើយប្រាប់យើងថា តើអ្នកជាគ្រិស្ត ជាបុត្ររបស់ព្រះឬមិនមែន!»។ ៦៤ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅគាត់ថា៖ «គឺអ្នកហើយដែលនិយាយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ចាប់ពីឥឡូវនេះទៅ អ្នករាល់គ្នានឹងឃើញកូនមនុស្សអង្គុយនៅខាងស្ដាំនៃឫទ្ធានុភាព* ព្រមទាំងមកលើពពកនៅលើមេឃ»។ ៦៥ នោះសម្ដេចសង្ឃហែកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់គាត់ ហើយពោលថា៖ «អ្នកនេះបាននិយាយប្រមាថព្រះហើយ! តើយើងត្រូវការសាក្សីធ្វើអ្វីទៀត? មើល! អ្នកបានឮអ្នកនេះនិយាយប្រមាថព្រះហើយ។ ៦៦ តើអ្នករាល់គ្នាគិតដូចម្ដេច?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «អ្នកនេះគួរតែស្លាប់»។ ៦៧ រួចពួកគេស្ដោះទឹកមាត់ដាក់មុខរបស់លោក ហើយដាល់លោក។ ពួកគេខ្លះទៀតបានទះកំផ្លៀងលោក ៦៨ ដោយនិយាយថា៖ «គ្រិស្តឯងប្រកាសទំនាយមក តើអ្នកណាវាយឯង?»។
៦៩ ពេលនោះ ពេត្រុសកំពុងអង្គុយខាងក្រៅក្នុងទីធ្លា ហើយស្ត្រីអ្នកបម្រើម្នាក់បានចូលមកជិតគាត់ ដោយនិយាយថា៖ «អ្នកក៏បាននៅជាមួយនឹងយេស៊ូពីស្រុកកាលីឡេដែរ!»។ ៧០ ប៉ុន្តែគាត់បដិសេធនៅមុខពួកគេទាំងអស់គ្នាថា៖ «អ្នកច្រឡំមនុស្សហើយ»។ ៧១ ក្រោយពីគាត់បានចេញទៅបន្ទប់ជាប់ខ្លោងទ្វារចូល នោះស្ត្រីម្នាក់ទៀតបានឃើញគាត់ ក៏បានប្រាប់ពួកអ្នកនៅទីនោះថា៖ «បុរសនេះធ្លាប់នៅជាមួយនឹងយេស៊ូពីក្រុងណាសារ៉ែត» ៧២ ហើយពេត្រុសបដិសេធម្ដងទៀតដោយស្បថថា៖ «ខ្ញុំមិនស្គាល់បុរសនោះទេ!»។ ៧៣ មិនយូរក្រោយមក ពួកអ្នកដែលឈរនៅក្បែរបានចូលមកជិតពេត្រុសហើយនិយាយថា៖ «អ្នកច្បាស់ជាពួកនោះដែរ ព្រោះរបៀបអ្នកនិយាយបញ្ជាក់ឲ្យយើងដឹង»។ ៧៤ ពេលនោះគាត់ចាប់ផ្ដើមដាក់បណ្ដាសាខ្លួនឯង ហើយស្បថថា៖ «ខ្ញុំមិនស្គាល់បុរសនោះទេ!»។ រំពេចនោះ មាន់ក៏រងាវឡើង។ ៧៥ រួចពេត្រុសនឹកឃើញនូវពាក្យដែលលោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ប្រាប់គាត់ថា៖ «មុនមាន់រងាវ អ្នកនឹងបដិសេធ មិនទទួលស្គាល់ខ្ញុំបីដង» រួចគាត់ចេញទៅក្រៅហើយយំដោយនឹកស្ដាយជាខ្លាំង។
២៧ លុះព្រឹកឡើង ពួកសង្ឃនាយកនិងបុរសចាស់ទុំទាំងឡាយ បានប្រឹក្សាគ្នារិះរកវិធីសម្លាប់លោកយេស៊ូ។ ២ រួចមក ពួកគេចងលោកហើយនាំទៅប្រគល់ឲ្យលោកពីឡាតដែលជាអភិបាល។
៣ ពេលយូដាស ជាអ្នកដែលក្បត់លោក បានឃើញថាពួកគេបានកាត់ទោសលោកហើយ នោះគាត់ស្ដាយក្រោយ ក៏បានយកសាមសិបកាក់ធ្វើពីប្រាក់ទៅប្រគល់ឲ្យពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំវិញ ៤ ដោយប្រាប់ថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើខុស ពេលដែលខ្ញុំក្បត់បុរសសុចរិត* នោះ»។ ពួកគេនិយាយថា៖ «នេះមិនមែនជារឿងរបស់យើងទេ អ្នកត្រូវដោះស្រាយរឿងនេះដោយខ្លួនឯង!»។ ៥ ដូច្នេះ គាត់បោះកាក់ប្រាក់ទាំងនោះទៅក្នុងវិហារ រួចបានចេញទៅចងកសម្លាប់ខ្លួន។ ៦ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកសង្ឃនាយកបានរើសកាក់ប្រាក់ទាំងនោះហើយនិយាយថា៖ «យើងគ្មានច្បាប់ដាក់ប្រាក់នេះក្នុងឃ្លាំងពិសិដ្ឋទេ ពីព្រោះប្រាក់នេះជាតម្លៃឈាម»។* ៧ ក្រោយពីពួកគេបានប្រឹក្សាគ្នាហើយ នោះពួកគេបានយកប្រាក់នោះទៅទិញវាលរបស់ជាងស្មូនសម្រាប់បញ្ចុះសពអ្នកមកពីក្រៅ។ ៨ ហេតុនេះ គេហៅវាលនោះថា«វាលឈាម» រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ៩ ពេលនោះទំនាយដែលបានត្រូវប្រកាសតាមរយៈយេរេមាបានសម្រេច។ ទំនាយនោះថា៖ «រួចពួកគេបានយកសាមសិបកាក់ធ្វើពីប្រាក់ ជាតម្លៃដែលពួកកូនអ៊ីស្រាអែលបានសន្មតថាជាថ្លៃដែលគេនឹងទិញលោក ១០ ហើយពួកគេបានឲ្យប្រាក់នោះសម្រាប់វាលរបស់ជាងស្មូន ដូចព្រះយេហូវ៉ាបានបង្គាប់ខ្ញុំ»។
១១ ឯលោកយេស៊ូ លោកឈរនៅមុខអភិបាល។ អភិបាលសួរថា៖ «តើអ្នកជាស្តេចនៃជនជាតិយូដាឬ?»។ លោកយេស៊ូឆ្លើយថា៖ «គឺអ្នកហើយដែលនិយាយ»។ ១២ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលដែលពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំចោទប្រកាន់លោក នោះលោកមិនតបឆ្លើយឡើយ។ ១៣ រួចមក ពីឡាតសួរលោកថា៖ «តើអ្នកមិនឮរឿងទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេកំពុងចោទប្រកាន់អ្នកទេឬ?»។ ១៤ ក៏ប៉ុន្តែលោកមិនបានតបឆ្លើយមួយម៉ាត់សោះ ជាហេតុធ្វើឲ្យអភិបាលឆ្ងល់ជាខ្លាំង។
១៥ ក្នុងអំឡុងបុណ្យនេះ អភិបាលមានទម្លាប់ដោះលែងអ្នកទោសម្នាក់ដែលបណ្ដាជនចង់ឲ្យដោះលែង។ ១៦ នៅពេលនោះឯង គេកំពុងឃុំអ្នកទោសដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ហៅថាបារ៉ាបាស។ ១៧ ដូច្នេះ ពេលពួកគេបានប្រមូលគ្នាហើយ ពីឡាតក៏សួរពួកគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងអ្នកណា? បារ៉ាបាស? ឬក៏យេស៊ូដែលហៅថាគ្រិស្ត?» ១៨ ព្រោះពីឡាតដឹងថាពួកគេបានប្រគល់លោកយេស៊ូមកដោយសារមានចិត្តច្រណែន។ ១៩ ម្យ៉ាងទៀត កាលដែលគាត់កំពុងអង្គុយនៅកន្លែងសម្រេចក្ដី នោះភរិយារបស់គាត់បានចាត់គេឲ្យទៅប្រាប់គាត់ថា៖ «កុំជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងបុរសសុចរិតនោះឲ្យសោះ ព្រោះខ្ញុំបានរងទុក្ខជាខ្លាំងពេលខ្ញុំបានយល់សប្ដិនៅថ្ងៃនេះ ដោយសារបុរសនោះ»។ ២០ ប៉ុន្តែពួកសង្ឃនាយកនិងពួកបុរសចាស់ទុំបានបញ្ចុះបញ្ចូលបណ្ដាជនឲ្យសុំដោះលែងបារ៉ាបាស តែសុំឲ្យបំផ្លាញលោកយេស៊ូចោលវិញ។ ២១ ដើម្បីតបឆ្លើយ អភិបាលបានសួរពួកគេម្ដងទៀតថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំដោះលែងអ្នកណាក្នុងចំណោមពីរនាក់នេះ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «បារ៉ាបាស»។ ២២ ពីឡាតសួរពួកគេថា៖ «ចុះតើចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងណាចំពោះយេស៊ូ ដែលហៅថាគ្រិស្ត?»។ ពួកគេទាំងអស់គ្នានិយាយថា៖ «ព្យួរអ្នកនោះទៅ!»។ ២៣ គាត់សួរពួកគេថា៖ «ហេតុអ្វី? តើគាត់បានធ្វើអំពើអាក្រក់អ្វីទៅ?» តែពួកគេស្រែកកាន់តែខ្លាំងថែមទៀតថា៖ «ព្យួរអ្នកនោះទៅ!»។
២៤ កាលដែលពីឡាតឃើញថាការខំប្រឹងរបស់ខ្លួនគ្មានប្រយោជន៍ទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ហ្វូងមនុស្សកំពុងកើតចលាចល នោះគាត់ក៏យកទឹកមកលាងដៃនៅមុខពួកគេ ដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះការស្លាប់របស់បុរសនេះ* ឡើយ។ រឿងនេះស្រេចនៅលើអ្នករាល់គ្នាទេ»។ ២៥ ពេលនោះ បណ្ដាជនទាំងអស់ឆ្លើយថា៖ «យើងនិងកូនចៅរបស់យើងនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះការប្រហារជីវិត* អ្នកនោះ»។ ២៦ ក្រោយមក ពីឡាតដោះលែងបារ៉ាបាសប្រគល់ឲ្យពួកគេ តែបានបញ្ជាឲ្យវាយលោកយេស៊ូ រួចប្រគល់លោកឲ្យពួកទាហានយកទៅព្យួរ។
២៧ បន្ទាប់មក ពួកទាហានរបស់អភិបាលនាំលោកយេស៊ូចូលទៅក្នុងវិមានរបស់អភិបាល ហើយបានប្រមូលពួកទាហានគ្រប់រូបមកឯលោក។ ២៨ រួចមក ពួកគេដោះសម្លៀកបំពាក់របស់លោកចេញ ហើយយកសំពត់ដណ្ដប់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅមកបំពាក់ឲ្យលោកវិញ។ ២៩ ពួកគេក៏បានក្រងបន្លាធ្វើជាមកុដមួយបំពាក់លើក្បាលលោក ហើយយកដើមត្រែងមួយដាក់ក្នុងដៃស្ដាំរបស់លោក។ រួចមក ពួកគេលុតជង្គង់នៅមុខលោកហើយចំអកថា៖ «ស្តេចនៃជនជាតិយូដាអើយ! សូមឲ្យលោកបានសុខសប្បាយ!»។ ៣០ ពួកគេក៏ស្ដោះទឹកមាត់ដាក់លោក ថែមទាំងយកដើមត្រែងនោះវាយក្បាលលោក។ ៣១ ក្រោយពីបានចំអកឲ្យលោករួចហើយ នៅទីបំផុតពួកគេដោះសំពត់ដណ្ដប់ចេញពីលោក ហើយយកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់លោកមកបំពាក់ឲ្យវិញ។ រួចមក ពួកគេនាំយកលោកទៅព្យួរ។
៣២ កាលដែលកំពុងចេញទៅនោះ ពួកគេប្រទះឃើញអ្នកក្រុងគីរេនម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូន។ ពួកគេបង្ខំបុរសនេះឲ្យលីបង្គោលទារុណកម្ម* របស់លោក។ ៣៣ ពេលដែលពួកគេទៅដល់កន្លែងមួយហៅថាកុលកូថា ដែលមានន័យថាកន្លែងលលាដ៍ក្បាល ៣៤ នោះពួកគេយកស្រាលាយជាមួយថ្នាំម្យ៉ាងដែលមានជាតិល្វីងមកជូនលោកពិសា ប៉ុន្តែក្រោយពីលោកភ្លក់ហើយ លោកមិនព្រមពិសាឡើយ។ ៣៥ ក្រោយពីពួកគេបានព្យួរលោករួចហើយ ពួកគេក៏បានចែកសម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់លោកដោយចាប់ឆ្នោត ៣៦ ហើយអង្គុយចាំយាមលោកនៅទីនោះ។ ៣៧ ម្យ៉ាងទៀត នៅខាងលើក្បាលរបស់លោក ពួកគេដាក់សេចក្ដីប្រកាសដែលចោទប្រកាន់លោកថា៖ «អ្នកនេះឈ្មោះយេស៊ូ ជាស្តេចនៃជនជាតិយូដា»។
៣៨ ក្រោយមក ពួកគេបានព្យួរចោរប្លន់ពីរនាក់ជាមួយនឹងលោកដែរ ម្នាក់នៅខាងស្ដាំលោក និងម្នាក់នៅខាងឆ្វេង។ ៣៩ ដូច្នេះ អ្នកដែលដើរកាត់គ្រវីក្បាលនិយាយមើលងាយលោក ៤០ ដោយពោលថា៖ «នែ! អ្នករុះវិហារហើយសង់ឡើងវិញក្នុងបីថ្ងៃអើយ! ចូរសង្គ្រោះខ្លួនឯងទៅ! បើអ្នកឯងជាបុត្រព្រះមែន ចូរចុះពីបង្គោលទារុណកម្មមក!»។ ៤១ ពួកសង្ឃនាយក ព្រមទាំងពួកអ្នកជំនាញខាងច្បាប់និងពួកបុរសចាស់ទុំក៏បានចំអកឲ្យលោកបែបដូច្នេះដែរ ដោយនិយាយថា៖ ៤២ «អ្នកនេះបានសង្គ្រោះអ្នកដទៃ តែសង្គ្រោះខ្លួនឯងមិនបានទេ! គាត់ជាស្តេចនៃអ៊ីស្រាអែល ដូច្នេះ ចូរឲ្យគាត់ចុះពីបង្គោលទារុណកម្មមក ហើយយើងនឹងជឿលើគាត់។ ៤៣ គាត់បានទុកចិត្តលើព្រះ ដូច្នេះ បើព្រះចង់បានគាត់ ទុកឲ្យព្រះសង្គ្រោះគាត់ចុះ ព្រោះគាត់បាននិយាយថា៖ ‹ខ្ញុំជាបុត្ររបស់ព្រះ›»។ ៤៤ សូម្បីតែចោរប្លន់ដែលបានត្រូវព្យួរជាមួយនឹងលោក ក៏ចាប់ផ្ដើមតិះដៀលលោកបែបដូច្នេះដែរ។
៤៥ ពីម៉ោងទីប្រាំមួយ* រហូតដល់ម៉ោងទីប្រាំបួន* ស្រុកទាំងមូលបានទៅជាងងឹត។ ៤៦ ប្រហែលជាម៉ោងទីប្រាំបួន លោកយេស៊ូបានបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «អេលី! អេលី! ឡាម៉ា សាបាក់ ថានី?» ដែលមានន័យថា៖ «ព្រះខ្ញុំអើយ! ព្រះខ្ញុំអើយ! ហេតុអ្វីបានជាលះចោលខ្ញុំ?»។ ៤៧ ពេលឮដូច្នេះ អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលឈរនៅក្បែរនោះចាប់ផ្ដើមនិយាយថា៖ «បុរសនេះកំពុងហៅអេលីយ៉ា»។ ៤៨ ក្រោយមក ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានរត់ទៅភ្លាម យកវត្ថុម្យ៉ាងដែលអាចជក់ទឹកបាន ក៏ជ្រលក់ក្នុងស្រាជូរ រួចដាក់លើដើមត្រែងមួយ ហើយឲ្យលោកពិសា។ ៤៩ ប៉ុន្តែអ្នកឯទៀតក្នុងចំណោមពួកគេបាននិយាយថា៖ «កុំរវល់នឹងគាត់! ចាំមើលថាតើអេលីយ៉ាមកសង្គ្រោះគាត់ឬមិនមក»។ [[បុរសម្នាក់ទៀតបានយកលំពែងមួយ ចាក់ចំចំហៀងខ្លួនលោក ហើយឈាមនិងទឹកបានចេញមក]]* ៥០ លោកយេស៊ូបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងម្ដងទៀត រួចក៏ផុតដង្ហើម* ទៅ។
៥១ ខណៈនោះ វាំងនន* នៅវិហារបានរហែកជាពីរ ចាប់ពីលើចុះដល់ក្រោម ដីក៏រញ្ជួយ ថ្មបានប្រេះដាច់ពីគ្នា ៥២ ហើយទីបញ្ចុះសពក៏បានរបើកឡើង រួចសពពួកអ្នកបរិសុទ្ធជាច្រើនដែលបានដេកលក់ក្នុងសេចក្ដីស្លាប់ក៏បានខ្ទាតឡើងចេញមកក្រៅ ៥៣ ហើយមនុស្សជាច្រើនបានឃើញសពទាំងនោះ (ហើយក្រោយពីលោកបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ នោះមនុស្សខ្លះដែលបានចេញពីកន្លែងបញ្ចុះសពបានចូលទៅក្នុងក្រុងបរិសុទ្ធ) ៥៤ ប៉ុន្តែពេលដែលនាយទាហាននិងពួកអ្នកដែលនៅយាមលោកយេស៊ូជាមួយនឹងគាត់ បានឃើញដីរញ្ជួយនិងអ្វីៗដែលកំពុងកើតឡើង នោះពួកគេភ័យជាខ្លាំងក៏បាននិយាយថា៖ «អ្នកនេះប្រាកដជាបុត្ររបស់ព្រះមែន»។
៥៥ ម្យ៉ាងទៀត មានស្ត្រីជាច្រើននៅទីនោះ ដែលកំពុងឈរមើលពីចម្ងាយ។ ពួកគេបានមកពីស្រុកកាលីឡេជាមួយនឹងលោកយេស៊ូដើម្បីបម្រើលោក។ ៥៦ ក្នុងចំណោមពួកគេមានម៉ារៀម៉ាក់ដាឡេន ម៉ារៀដែលជាម្ដាយរបស់យ៉ាកុបនិងយ៉ូសេ និងមានម្ដាយរបស់យ៉ាកុបនិងយ៉ូហាន។*
៥៧ លុះពេលព្រលប់ហើយ បុរសអ្នកមានម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូសែបពីក្រុងអារីម៉ាថេបានមកដល់។ គាត់ជាអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូដែរ។ ៥៨ បុរសនេះបានទៅជួបពីឡាត ហើយសុំយកសពរបស់លោកយេស៊ូ។ ក្រោយមក ពីឡាតបង្គាប់ឲ្យគេប្រគល់សពដល់គាត់។ ៥៩ រួចមក យ៉ូសែបយកសពនោះរុំនឹងក្រណាត់ស្អាតសាច់ល្អ ៦០ ហើយបញ្ចុះក្នុងទីបញ្ចុះសពថ្មីរបស់គាត់ ដែលគាត់បានធ្វើដោយដាប់ថ្មជារូង។ ក្រោយពីបានប្រមៀលថ្មមួយមកបិទទីបញ្ចុះសពនោះហើយ គាត់ក៏ចេញទៅ។ ៦១ ប៉ុន្តែម៉ារៀម៉ាក់ដាឡេន និងម៉ារៀមួយទៀតមិនបានចេញទៅណាទេ តែបានអង្គុយនៅមុខទីបញ្ចុះសពនោះវិញ។
៦២ លុះស្អែកឡើង ដែលជាថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃរៀបចំ* នោះពួកសង្ឃនាយកនិងពួកផារិស៊ីបានប្រមូលគ្នាទៅជួបពីឡាត ៦៣ ដោយនិយាយថា៖ «លោក! យើងបាននឹកឃើញអ្វីដែលអ្នកបោកប្រាស់នោះបាននិយាយកាលនៅរស់ថា៖ ‹ក្រោយបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ›។ ៦៤ ដូច្នេះ សូមបញ្ជាឲ្យគេយាមកន្លែងបញ្ចុះសពនោះរហូតដល់ថ្ងៃទីបី កុំឲ្យពួកអ្នកកាន់តាមអ្នកនោះមកលួចសពគាត់ ហើយប្រាប់បណ្ដាជនថា៖ ‹លោកបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញហើយ!› រួចការបោកប្រាស់ចុងក្រោយនេះនឹងអាក្រក់ជាងលើកមុនទៅទៀត»។ ៦៥ ពីឡាតប្រាប់ពួកគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាមានពួកអ្នកយាមស្រាប់ហើយ។ ដូច្នេះ ចូរទៅចាត់ចែងឲ្យគេយាមកន្លែងបញ្ចុះសពឲ្យបានមាំទាំតាមការយល់ឃើញរបស់អ្នករាល់គ្នាចុះ»។ ៦៦ ម្ល៉ោះហើយ ពួកគេបានទៅបិទត្រាលើថ្មដែលបិទកន្លែងបញ្ចុះសពនោះ ក៏បានចាត់ចែងឲ្យគេយាមយ៉ាងមាំទាំផង។
២៨ បន្ទាប់ពីថ្ងៃឈប់សម្រាក ពេលដែលចាប់ផ្ដើមភ្លឺនៅថ្ងៃដំបូងនៃសប្ដាហ៍ នោះម៉ារៀម៉ាក់ដាឡេននិងម៉ារៀមួយទៀតបានទៅមើលកន្លែងបញ្ចុះសពនោះ។
២ មើល! មុនពេលនោះដីបានរញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានចុះពីស្ថានសួគ៌មក រួចទៅប្រមៀលថ្មចេញ ហើយក៏កំពុងអង្គុយលើថ្មនោះ។ ៣ អាការក្រៅរបស់ទេវតានោះដូចផ្លេកបន្ទោរ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់គឺសស្គុស។ ៤ ឯពួកអ្នកយាមវិញ ពួកគេបានញ័ររន្ធត់ដោយសារខ្លាចទេវតានោះ ក៏បានមើលទៅដូចជាមនុស្សស្លាប់។
៥ ប៉ុន្តែទេវតានោះបានតបទៅស្ត្រីទាំងពីរថា៖ «កុំខ្លាចឡើយ ខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងរកលោកយេស៊ូដែលគេបានព្យួរ។ ៦ លោកមិននៅទីនេះទេ ព្រោះលោកបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ ដូចលោកបានមានប្រសាសន៍។ សូមមកមើលកន្លែងដែលគេបានដាក់សពរបស់លោក ៧ រួចចូរប្រញាប់ទៅប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោកថា៖ ‹លោកបានត្រូវប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញហើយ។ លោកនឹងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នកនឹងឃើញលោកនៅទីនោះ›។ មើល! ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ»។
៨ ដូច្នេះ ពួកនាងបានចេញពីទីបញ្ចុះសពដោយភ័យខ្លាចហើយត្រេកអរក្រៃលែង ក៏បានរត់ទៅប្រាប់ពួកអ្នកកាន់តាមលោក។ ៩ ខណៈនោះ លោកយេស៊ូបានជួបពួកនាងដោយពោលថា៖ «សួស្តី!»។ ពួកនាងបានចូលទៅជិតឱបជើងលោករួចលំឱនកាយគោរព។ ១០ លោកយេស៊ូមានប្រសាសន៍ទៅពួកនាងថា៖ «កុំខ្លាចឡើយ! ចូរទៅ ហើយនាំដំណឹងប្រាប់បងប្អូនរបស់ខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យពួកគាត់ទៅស្រុកកាលីឡេ ហើយពួកគាត់នឹងឃើញខ្ញុំនៅទីនោះ»។
១១ កាលដែលពួកនាងកំពុងធ្វើដំណើរទៅ នោះពួកអ្នកយាមខ្លះបានចូលទៅក្នុងក្រុង ទៅប្រាប់ពួកសង្ឃនាយកអំពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានកើតឡើង។ ១២ ក្រោយពីអ្នកទាំងនោះបានជួបជុំជាមួយនឹងពួកបុរសចាស់ទុំហើយប្រឹក្សាគ្នា ពួកគេក៏ឲ្យកាក់ប្រាក់មួយចំនួនល្មមដល់ពួកទាហាន ១៣ រួចប្រាប់ថា៖ «ចូរនិយាយថា៖ ‹ពួកអ្នកកាន់តាមគាត់បានមកទាំងយប់ ហើយលួចសពគាត់ពេលដែលយើងកំពុងដេកលក់› ១៤ ហើយបើរឿងនេះលេចឮដល់អភិបាល យើងនឹងបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភ»។ ១៥ ដូច្នេះ ពួកគេយកកាក់ប្រាក់ទាំងនោះ ក៏បានធ្វើតាមបង្គាប់ ហើយពាក្យនោះបានត្រូវផ្សាយឲ្យឮសុសសាយក្នុងចំណោមជនជាតិយូដា រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
១៦ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នកកាន់តាមលោកទាំងដប់មួយនាក់បានចូលស្រុកកាលីឡេ រួចទៅឯភ្នំដែលលោកយេស៊ូបានកំណត់ឲ្យទៅ ១៧ ហើយពេលដែលពួកគាត់ឃើញលោក នោះពួកគាត់បានលំឱនកាយគោរព តែអ្នកខ្លះបានសង្ស័យថាមិនមែនលោកទេ។ ១៨ ក្រោយមក លោកយេស៊ូចូលទៅជិត ហើយមានប្រសាសន៍ទៅពួកគាត់ថា៖ «ខ្ញុំបានទទួលគ្រប់ទាំងអំណាចនៅស្ថានសួគ៌និងនៅផែនដី។ ១៩ ដូច្នេះ ចូរទៅបង្រៀនមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ឲ្យក្លាយទៅជាអ្នកកាន់តាមខ្ញុំ ហើយជ្រមុជទឹកឲ្យពួកគេ ក្នុងនាមបិតាដែលស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ ក្នុងនាមបុត្ររបស់លោក និងក្នុងនាមសកម្មពល* បរិសុទ្ធរបស់លោក ២០ ហើយបង្រៀនពួកគេឲ្យកាន់តាមអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា។ មើល! ខ្ញុំនៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់គ្រាចុងបញ្ចប់នៃរបៀបរបបពិភពលោកនេះ»។
[កំណត់សម្គាល់]
ក្នុងបទគម្ពីរ ពាក្យ«កូន»ឬ«បុត្រ»អាចសំដៅទៅអ្នកណាក៏ដោយដែលកើតក្នុងវង្សត្រកូល
«ឪពុក»អាចសំដៅទៅឪពុកបង្កើតឬបុព្វបុរស
ន័យត្រង់«បានដឹងថា»
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិយូដា គូដណ្ដឹងប្រុសត្រូវចាត់ទុកជាប្ដី
តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិយូដា ដើម្បីផ្ដាច់ការភ្ជាប់ពាក្យ ត្រូវលែងលះគ្នាតាមច្បាប់
នេះជាលើកដំបូងដែលមាននាមរបស់ព្រះ‹យេហូវ៉ា›ក្នុងសេចក្ដីបកប្រែនេះ។ សរុបទៅនាមរបស់ព្រះមាន២៣៧ដង។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី២
ភាសាហេប្រឺ«យេហ្សួ»។ មានន័យថា«ព្រះយេហូវ៉ាជាសេចក្ដីសង្គ្រោះ»
មើលកំណត់សម្គាល់រ៉ូម ៥:១២
តាមពិតហេរ៉ូឌជាអភិបាលស្រុក ប៉ុន្តែបណ្ដាជននិយមហៅលោក«ស្តេច»
នៅដើមដំបូង ពាក្យនេះសំដៅទៅអ្នកដែលមានមុខងារចម្លងបទគម្ពីរ ប៉ុន្តែនៅសម័យលោកយេស៊ូ ពាក្យនេះសំដៅទៅអ្នកចេះស្ទាត់ខាងច្បាប់ម៉ូសេ ក៏ជាអ្នកបង្រៀនច្បាប់នោះទៀតផង
ភាសាក្រិច«ហូ គ្រិស្តុស» ភាសាហេប្រឺ«ហាម្មាហ្ស៊ីអាក់»។ «លោកដែលជាមេស្ស៊ី» ឬ«លោកដែលបានត្រូវរើសតាំង»
ធូបពណ៌សម្យ៉ាងដែលមើលទៅដូចជាជ័រកៅស៊ូ ហើយមានក្លិនក្រអូបពេលដុត
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ពិធីជ្រមុជទឹកគឺជាពិធីខាងសាសនា
ផារិស៊ីគឺជានិកាយដ៏ធំមួយនៃសាសនាយូដានៅសតវត្សរ៍ទី១ គ.ស.
សាឌូស៊ីគឺជានិកាយដ៏ធំមួយនៃសាសនាយូដានៅសតវត្សរ៍ទី១ គ.ស. ដែលមិនជឿទៅលើទេវតាឬការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញ
ន័យត្រង់«ចូរបង្កើតផលឲ្យសមនឹងការប្រែចិត្ត»
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ភាសាក្រិច«ឌីអាបូឡូស»។ មានន័យថា«អ្នកបង្កាច់បង្ខូច»
ភាសាក្រិច«សាថាណាស»។ មានន័យថា«អ្នកប្រឆាំង»ឬ«សត្រូវ»
តាមពិតជាបឹងមួយ។ គម្ពីរក៏ហៅថាបឹងហ្គេណិសារ៉ែត សមុទ្រកាលីឡេ និងសមុទ្រទិបេរៀស
ក្នុងខនេះ ពាក្យថា‹ទៅតាមលោក› សំដៅទៅការក្លាយជាអ្នកកាន់តាមលោកយេស៊ូ
កន្លែងដែលជនជាតិយូដាជួបជុំដើម្បីអធិដ្ឋានហើយអានបទគម្ពីរ
ភាសាក្រិច«ដាយម៉ូនីហ្សូម៉ាយ»។ សំដៅទៅមនុស្សដែលមានទេវតាអាក្រក់ចូល
ឬ«ក្រុងទាំង១០»
សំដៅទៅច្បាប់ដែលព្រះបានផ្ដល់ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតាមរយៈម៉ូសេ
ភាសាក្រិច«ហ្គេហេណា»។ សំដៅទៅកន្លែងដុតសំរាមខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៨
ន័យត្រង់«ខ្វាដ្រាន»។ កាក់ម្យ៉ាងដែលមានតម្លៃតិចណាស់
សំដៅទៅការភ្លាត់ធ្វើខុស ឬការជួបប្រទះឧបសគ្គចំពោះជំនឿ
ភាសាក្រិច«ផូនៀ»។ សំដៅទៅការប្រព្រឹត្តគ្រប់បែបយ៉ាងខាងផ្លូវភេទ ដែលមិនត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់របស់ព្រះ។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៣
ន័យត្រង់«ស្បថដាក់ក្បាលអ្នក»
ន័យត្រង់«នំប៉័ង»
ន័យត្រង់«លុបបំណុលរបស់យើងចោល ដូចយើងបានលុបបំណុលរបស់អ្នកឯទៀតចោលដែរ»
ន័យត្រង់«កុំនាំឲ្យយើងជួបសេចក្ដីល្បួងឡើយ»
ជនជាតិយូដាមានទម្លាប់លាបប្រេងលើក្បាលដើម្បីសម្អិតសម្អាងខ្លួនឲ្យឃើញស្អាតបាត
ឬ«ភ្នែករបស់អ្នកសម្លឹងចំរបស់តែមួយ»
ន័យត្រង់«ភ្នែករបស់អ្នកគឺទុច្ចរិត»
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ន័យត្រង់«សូម្បីតែមួយហត្ថ»
ផ្លែឈើម្យ៉ាងដែលមានតម្លៃខ្ពស់នៅសម័យដែលគេសរសេរគម្ពីរ ពេលទុំមិនកើតមានមមង់នៅក្នុងទេ
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៤:២០
ន័យត្រង់«បានត្រូវគេពន្លាត់ស្បែកចេញ»
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ភាសាក្រិច«អាប៉ូស្តូឡូស»។ មានន័យថា«អ្នកដែលត្រូវគេចាត់ឲ្យទៅ»
«ស៊ីម៉ូនដែលហៅថាពេត្រុស»ច្រើនតែហៅថា«ពេត្រុស» ដូចនៅម៉ាថ ១៤:២៨។ នៅម៉ាថ ១៦:១៦ ហៅថា«ស៊ីម៉ូនពេត្រុស»។ នៅសកម្ម ១៥:១៤ហៅថា«ស៊ីម្មាន»។ នៅយ៉ូន ១:៤២ហៅថា«កេផាស»
ក៏ហៅថា«ណាថាណែល»ដែរ។ មើលយ៉ូន ១:៤៦; យ៉ូន ២១:២
ក៏ហៅថា«លេវី»ដែរ។ មើលលូក ៥:២៧
ក៏ហៅថា«យូដាសដែលជាកូនយ៉ាកុប»ដែរ។ មើលលូក ៦:១៦; យ៉ូន ១៤:២២; សកម្ម ១:១៣
«កាណានាន»មានន័យថាបុរសដែលមានចិត្តខ្នះខ្នែង
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ឈ្មោះមួយដែលសំដៅទៅសាថាន
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
នេះច្បាស់ជាសំដៅទៅការធ្វើឲ្យវិនាសជីវិត ដោយគ្មានសេចក្ដីសង្ឃឹមរស់ឡើងវិញនៅអនាគត
ភាសាក្រិច«ហ្គេហេណា»។ សំដៅទៅកន្លែងដុតសំរាមខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៨
ន័យត្រង់«អាសេរីយ៉ូន» ១ភាគ១៦នៃប្រាក់ឈ្នួលមួយថ្ងៃ
ន័យត្រង់«ដាវ»
មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៥
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ន័យត្រង់«អ្នកដែលមិនជំពប់ជើងដួលនឹងខ្ញុំ»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:១៧
ភាសាក្រិច«ហាដេស»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៧
ពាក្យ«អ្នក»សំដៅទៅក្រុងកាពើណិម
សម្រាប់ជនជាតិយូដា ថ្ងៃឈប់សម្រាកជាថ្ងៃទី៧រាល់សប្ដាហ៍។ នោះជាថ្ងៃសម្រាក ក៏បានត្រូវបម្រុងទុកសម្រាប់ធ្វើអ្វីៗខាងសាសនា
ន័យត្រង់«មិនចាត់ទុកថ្ងៃឈប់សម្រាក ជាថ្ងៃពិសិដ្ឋឡើយ»
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ឈ្មោះមួយដែលសំដៅទៅលើសាថាន
ភាសាក្រិច«សាថាណាស»។ មានន័យថា«អ្នកប្រឆាំង»ឬ«សត្រូវ»
សំដៅទៅការពោលពាក្យប្រមាថព្រះឬអ្វីដែលពិសិដ្ឋ
ឬ«របៀបរបបពិភពលោក»
ន័យត្រង់«ផិតក្បត់ព្រះ»
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ឬ«របៀបរបបពិភពលោក»
ភាសាក្រិច«ហ្ស៊ីសានីអន»។ ពូជស្មៅម្យ៉ាងដែលដុះនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយមានគ្រាប់ដែលមានជាតិពុល
គ្រាប់ពូជតូចល្អិតម្យ៉ាងដែលមាននៅស្រុកប៉ាលីស្ទីន អាចដុះបែកមែកហើយមានកម្ពស់ដល់បួនម៉ែត្រ
ឬ‹បីសៀរ›ប្រមាណ១០គីឡូក្រាម
ភាសាក្រិច«ឌីអាបូឡូស»។ មានន័យថា«អ្នកបង្កាច់បង្ខូច»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាក ១៣:៣៥
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:៣២
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ១២:៣១
ឃ្នាបបញ្ជាក់ថាឃ្លាទាំងនេះមានក្នុងឯកសារបុរាណខ្លះ តែមិនមានក្នុងឯកសារឯទៀត
ន័យត្រង់«ផិតក្បត់ព្រះ»
ភាសាក្រិចមានន័យថា«ថ្ម»ឬ«ដុំថ្ម»
ភាសាក្រិច«ហាដេស»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៧
ភាសាក្រិច«សាថាណាស»។ មានន័យថា«អ្នកប្រឆាំង»ឬ«សត្រូវ»
មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៥
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ១៣:៣១
សៀវភៅគម្ពីរខ្លះដែលគេបានបកប្រែមានខនេះ ប៉ុន្តែឯកសារគម្ពីរភាសាក្រិចរបស់វេស្កត់និងហ៊ត់ ដែលស្របតាមឯកសារភាសាក្រិចចាស់បំផុត មិនមានខនេះទេ
ឬ«ក្បត់»
ន័យត្រង់«កាក់តម្លៃពីរដ្រាកម៉ា»
កាក់នេះមានតម្លៃស្មើបួនដ្រាកម៉ា។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី១០
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:២៩
ភាសាក្រិច«ហ្គេហេណា»។ សំដៅទៅកន្លែងដុតសំរាមខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិម។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៨
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ១៧:២១
ន័យត្រង់«ក្នុងនាមខ្ញុំ»
នេះជារូបិយវត្ថុ។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី១០
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ២០:២
ន័យត្រង់«ទឹមនឹមជាមួយគ្នា»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:៣២
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៤:២០
កាក់ប្រាក់មួយរបស់ជនជាតិរ៉ូម មានទម្ងន់៣,៨៥ក្រាម ឬប្រមាណមួយជី ហើយគឺស្មើប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់មួយថ្ងៃ
ប្រហែលជាម៉ោង៩ព្រឹក បើរាប់ពីពេលថ្ងៃរះ
ប្រហែលជាម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ បើរាប់ពីពេលថ្ងៃរះ
ប្រហែលជាម៉ោងបីរសៀល
ប្រហែលជាម៉ោងប្រាំល្ងាច
ន័យត្រង់«តើភ្នែករបស់អ្នកទុច្ចរិត»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៧:១៦
ភាសាក្រិច«កេផាលីហ្គោនាស»។ សំដៅទៅដុំថ្មដែលដាក់នៅជំនួបជញ្ជាំងពីរនៅកែងឬជ្រុងសំណង់
ឬ«អធិរាជ»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ២០:២
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:១៧
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ សំដៅទៅជីវិតនៃមនុស្សម្នាក់ ដែលរួមទាំងរូបកាយ ចិត្ត ប្រាជ្ញា និងសមត្ថភាពទាំងអស់របស់គាត់។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
មានន័យថា«លោកគ្រូ»
លោកយេស៊ូកំពុងមានប្រសាសន៍អំពីការហៅមនុស្សថា«បិតា» ជាឋានៈផ្លូវការមួយឬតំណែងខាងសាសនា ដូចជាតំណែង«លោកឪពុក»ជាដើម
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ១៧:២១
ឬអ្នកដែលចូលសាសនាយូដា។ ភាសាក្រិច«ប្រូសាលីតូស»
ភាសាក្រិច«ហ្គេហេណា»។ សំដៅទៅកន្លែងដុតសំរាមខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិម មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៨
ជីអង្កាម ឌីល និងខាមិន ជារុក្ខជាតិដែលមានក្លិនក្រអូប ហើយប្រើជាគ្រឿងទេស
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:១៧
ន័យត្រង់«ផ្ទះរបស់អ្នក»
នេះសំដៅទៅការតាំងខ្លួនជាអ្នកមានឋានៈនិងអំណាចរបស់គ្រិស្ត
ឬ«ប្រៀបដូចជាការចាប់ផ្ដើមនៃការឈឺចាប់របស់ស្ត្រីពេលសម្រាលកូន»
ន័យត្រង់«ជាការបញ្ជាក់»
ន័យត្រង់«គ្មានសាច់ឈាមណា»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៧:១៦
នេះជារូបិយវត្ថុ។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី១០
ភាសាក្រិច«ឌីអាបូឡូស»។ មានន័យថា«អ្នកបង្កាច់បង្ខូច»
ឬ«ក្បត់»
ឬ«ក្បត់»
មានន័យថា«លោកគ្រូ»
មើលកំណត់សម្គាល់ម៉ាថ ៥:២៩
ភាសាក្រិច«ផ្ស៊ីគី»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ក
ពាក្យថា«ពែង»តំណាងបំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះចំពោះលោកយេស៊ូ គឺអនុញ្ញាតឲ្យលោកស្លាប់ដោយត្រូវគេចោទប្រកាន់មិនពិតថា បានប្រមាថព្រះ
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
ឬ«ក្បត់»
តុលាការកំពូលរបស់ជនជាតិយូដា
ឬ«លោកដែលមានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លា»
ន័យត្រង់«ឈាមសុចរិត»
សំដៅទៅប្រាក់ដែលបានមកពីការបង្ហូរឈាម
ន័យត្រង់«ខ្ញុំគ្មានទោសចំពោះឈាមរបស់អ្នកនេះ»
ន័យត្រង់«ឲ្យឈាមរបស់គាត់ធ្លាក់មកលើយើងនិងកូនចៅរបស់យើង»
មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៥
ម៉ោងទី៦ គឺម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់
ម៉ោងទី៩ គឺម៉ោងបីរសៀល
ឃ្នាបពីរបញ្ជាក់ថាឃ្លានេះមានក្នុងឯកសារបុរាណខ្លះ តែមិនមានក្នុងឯកសារឯទៀត
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ
វាំងនននេះជារបាំងរវាងបន្ទប់ដ៏បរិសុទ្ធបំផុតនិងបន្ទប់ដ៏បរិសុទ្ធ
ន័យត្រង់«ម្ដាយកូនប្រុសរបស់សេបេដេ»
សំដៅទៅមួយថ្ងៃមុនថ្ងៃឈប់សម្រាកប្រចាំសប្ដាហ៍ ដែលនៅថ្ងៃនោះជនជាតិយូដារៀបចំសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាក
ភាសាក្រិច«ភ្នូម៉ា»។ មើលសេចក្ដីពន្យល់បន្ថែមផ្នែកទី៦ខ