Омӯс
2 Яҳува чунин мегӯяд:
“Барои се исёни* Мӯоб,+ барои чор исёни он, ман аз фикрам намегардам,
Зеро ӯ устухонҳои подшоҳи Адӯмро сӯзонда, оҳак кард.
2 Ман бар Мӯоб оташ мефиристам
Ва қалъаҳои Қарийӯт+ ба коми оташ мераванд,
Мӯоб дар миёни ғавғо, бо нидои ҷанг ва садои шох мемурад.+
3 Ман ҳокимро дар ӯ нест мекунам
Ва ҳамаи миронашро ҳамроҳи ҳокимаш мекушам,+— мегӯяд Яҳува”.
4 Яҳува чунин мегӯяд:
“Барои се исёни Яҳудо,+ барои чор исёни он, ман аз фикрам намегардам,
Зеро онҳо шариати Яҳуваро рад карданд
Ва дастурҳои ӯро нигоҳ надоштанд,+
Балки бо дурӯғҳое, ки бобоёнашон аз паяшон рафтанд, гумроҳ шуданд.+
5 Ман бар Яҳудо оташ мефиристам
Ва қалъаҳои Ерусалим ба коми оташ мераванд”.+
6 Яҳува чунин мегӯяд:
“Барои се исёни Исроил,+ барои чор исёни он, ман аз фикрам намегардам,
Зеро онҳо росткорро барои нуқра
Ва камбағалро барои як ҷуфт кафш мефурӯшанд.+
Писару падар бо як зан ҳамхоб шуда
Номи поки маро беҳурмат месозанд.
8 Онҳо бар либосе, ки гарав+ гирифтаанд, назди ҳар қурбонгоҳ+ дароз мекашанд
Ва аз ҷаримаи ситондаашон шароб харида, дар хонаи худоёнашон менӯшанд.
9 Вале ин ман будам, ки амӯриро аз пеши онҳо нест кардам,+
Амӯриеро, ки мисли сидра қадбаланд ва мисли булут бақувват буд,
Ман меваи ӯро аз боло ва решаи ӯро аз поён нобуд кардам.+
10 Ман шуморо аз замини Миср баровардам+
Ва 40 сол+ дар биёбон роҳнамоӣ кардам,
То замини амӯриро соҳиб шавед.
Магар ҳамин тавр нест, эй халқи Исроил? — мегӯяд Яҳува.—
13 Аз ин рӯ ман шуморо, дар ҷое ки истодаед, маҷақ мекунам,
Чуноне ки аробаи пур аз дарзаҳои ғалла он чиро, ки зери чархаш мемонад, маҷақ мекунад.
14 Он вақт тездав барои худ ҷойи гурез намеёбад,+
Пурзӯр қувваташро аз даст медиҳад
Ва ягон ҷанговар ҷон ба саломат намебарад,
15 Камонвар истодагӣ намекунад,
Тезпо раҳо намеёбад
Ва аспсавор ҷонашро халос намекунад.
16 Ҳатто далертарини ҷанговарон
Дар он рӯз бараҳна мегурезад”,+— мегӯяд Яҳува».