Мо аз сарфи қувваи худ ба хидмати Яҳува шодем!
1 Павлуси расул аз он ки «бо майли тамом худро» ба хотири иҷрокунии хидмати масеҳиаш сарф менамуд, хурсанд буд (2 Қӯр. 12:15). Мисли ин, имрӯз ходимони зиёди Худо бо ҷидду ҷаҳд чун пешгомон хидмат мекунанд. Дигарон бо он ки масъулиятҳои гарони оилавӣ доранд, реҷаи кориашонро тавре тағйир медиҳанд, ки ҳар ҳафта дар хидмат ширкат карда тавонанд. Баъзеҳо новобаста аз бемориҳои ҷиддии доштаашон, қувваи маҳдуди худро ба пешбарии кори Салтанат сарф менамоянд. Чӣ рӯҳбаландкунанда аст, дидани мардуми Яҳува, ки новобаста аз синну сол ва вазъиятҳояшон худро сарфи хидмати Худо мекунанд!
2 Муҳаббат ба наздикон. Кардани ҳар коре, ки дар хидмати Яҳува аз дастамон ояд ва зоҳир намудани муҳаббат ба Худо ва наздикон ба мо виҷдони пок мебахшад. Павлус, ки худро ба мавъизаи пайғоми Салтанат бахшида буд, бо хурсандӣ мегуфт: «Имрӯз ба шумо шаҳодат медиҳам, ки ман аз хуни ҳамаатон мубарро ҳастам» (Аъм. 20:24, 26; 1 Тас. 2:8). Иштирок дар хидмат то он ҷое, ки вазъиятамон иҷоза медиҳад, моро аз гуноҳи он ки хуни касе бар гарданамон бошад, нигаҳ медорад — Ҳиз. 3:18–21.
3 Бо ҷидду ҷаҳд кӯмак кардан ба дигарон ба мо шодӣ меорад (Аъм. 20:35). Бародаре гуфт: “Вақте бегоҳ мерасад ва ман баъд аз хидмати тӯли рӯз ба Яҳува кардаам ба хона бармегардам, рост аст, ки эҳсоси хастагӣ мекунам. Аммо хушбахтам ва ба Яҳува миннатдорам, ки бароям чунин шодие бахшид, ки касе онро аз ман гирифта наметавонад”.
4 Муҳаббат ба Худо. Сабаби муҳимтарини худро ба хидмати Яҳува сарф кардани мо он аст, ки аз ин Падари осмонии мо шод мегардад. Муҳаббат ба Худо моро бар он бармеангезад, ки амрҳои Ӯро ба ҷо орем, аз он ҷумла кори мавъиза ва шогирдсозиро (1 Юҳ. 5:3). Ҳатто он вақтҳое, ки одамон ба мавъиза бепарвоӣ ё мухолифат зоҳир менамоянд, мо бо хурсандӣ ба Яҳува хидмат карданро давом медиҳем.
5 Ҳоло вақти сустӣ кардан нест. Замоне, ки мо зиндагӣ мекунем, вақти «дарав» аст (Мат. 9:37). Деҳқон дар давраи дарав одатан соатҳои зиёде дар саҳро кор мекунад, зеро вақти маҳдуде барои ҷамъоварии ҳосил дорад, вагарна он талаф хоҳад шуд. Вақте, ки барои дарави рӯҳонӣ боқӣ мондааст, ҳамчунон маҳдуд мебошад. Чигунагии замони зиндагиамонро дар хотир дошта, бигзор ҳамаи мо бо ҷидду ҷаҳд дар хидмат сарф кардани худро давом диҳем — Луқ. 13:24; 1 Қӯр. 7:29–31.