Овардани «меваи фаровон»-ро давом диҳед
1 Исо рамзан худро токи ҳақиқӣ, Падарашро Токдор ва ҳамроҳони бо рӯҳ тадҳиншудаашро навдаи меваовари ток номид. Кори Токдори рамзиро тасвир намуда, Исо муҳиммияти бо ток пайванд монданро таъкид кард (Юҳ. 15:1–4). Дарси аз он бармеомада чунин аст; ҳар касе, ки робитаи шахсии наздике бо Яҳува дорад, бояд мисли навдаи самаровари «токи ҳақиқӣ», яъне Исои Масеҳ бошад. Мо бояд ба таври фаровон овардани «самари рӯҳ» ва самари Салтанатро давом диҳем — Ғал. 5:22, 23; Мат. 24:14; 28:19, 20.
2 Самари рӯҳ. Пешрафти рӯҳонии мо асосан аз он дида мешавад, ки то кадом андоза мо самари рӯҳро дар худ зоҳир мекунем. Оё шумо барои дар худ инкишоф додани самари рӯҳи Худо бо омӯзиши мунтазами Каломи Худо ва мулоҳиза оиди он кор мекунед? (Фил. 1:9–11). Бе дудилагӣ аз Худо дар дуо рӯҳулқудсашро пурсон шавед, ки он метавонад дар шумо хусусиятҳоеро ба вуҷуд оварад, ки Яҳуваро ҳамд мекунанд ва ба давом ёфтани пешрафти рӯҳонии шумо мусоидат менамоянд — Луқ. 11:13; Юҳ. 13:35.
3 Парвариши самари рӯҳ ҳамчунин моро ёрӣ медиҳад, ки ходимони боғайраттар бошем. Масалан, муҳаббат ва имон моро бармеангезанд, ки дар реҷаи серкори худ барои иштироки мунтазам дар хидмат вақт ҷудо кунем. Хислатҳое мисли осоиштагӣ, пурсабрӣ, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ ва худдорӣ ба мо кӯмак менамоянд, ки ба мухолифон дуруст муносибат кунем. Шодмонӣ моро қудрат медиҳад, ки ҳатто дар сурати бепарвоии одамон дар хидмат қаноатмандӣ ёбем.
4 Самари Салтанат. Мо ҳамчунин самари Салтанатро ба бор овардан мехоҳем, бо он ки «қурбонии шукронаро ба Худо тақдим менамоем, яъне самараи лабҳоеро, ки ба исми Ӯ [Яҳува] ҳамду сано мехонанд» (Ибр. 13:15). Ин корро бо ғайратонаву босуботона мавъиза кардани пайғоми Салтанат карда метавонем. Оё шумо барои бештар ба бор овардани самари Салтанат бо беҳтар кардани хидмати шахсиатон ҷидду ҷаҳд менамоед?
5 Исо ишора кард, ки пайравони содиқи вай ба миқдори гуногун самар хоҳанд овард (Мат. 13:23). Аз ин рӯ, мо набояд худро бо дигарон муқоиса намоем. Балки беҳтарин кореро, ки аз дасти мо меояд, бояд барои Яҳува бикунем (Ғал 6:4). Ростқавлона санҷидани худу вазъиятҳои шахсии худ дар ҳавои Каломи Худо, моро ёрӣ хоҳад дод, ки Яҳуваро бо овардани «меваи фаровон» ҳамд намоем — Юҳ. 15:8.