ინარჩუნებ სიმტკიცეს?
1 „არ არის ჩემთვის იმაზე მეტი სიხარული. . . რომ ჩემი შვილები ჭეშმარიტებით დადიან“ (3 იოან. 4). სულიერი შვილების სიმტკიცემ იოანე დიდად გაახარა. რამდენად სიამოვნებს ჩვენს ზეციერ მამას, როცა მილიონობით მისი მომავალი შვილი ‘ჭეშმარიტებით დადის’! (იგავ. 23:15, 16; 27:11).
2 მაშინ როდესაც ღვთის ხალხი, მთლიანობაში, გულმოდგინედ აგრძელებს ქრისტიანულ საქმიანობას, ზოგიერთი თანდათანობით მოსუსტდა. თუმცა, შესაძლებელია, ისინი აქტიურები იყვნენ, როცა პირველად გაიგეს ჭეშმარიტება, მაგრამ დროთა განმავლობაში შეეჩვივნენ, ხანდახან მხოლოდ მცირეოდენი წვლილი შეიტანონ მოწაფეების მომზადების საქმეში.
3 გასაგებია, რომ ზოგიერთი მოსუსტდა ფიზიკური უძლურებისა და ასაკის გამო. ამისდა მიუხედავად, ისინი ქებას იმსახურებენ სიმტკიცის გამო. ისინი აკეთებენ იმას, რაც შეუძლიათ. მაგრამ თითოეულმა, ვინც თავისი სიცოცხლე ღმერთს მიუძღვნა, უნდა ჰკითხოს საკუთარ თავს: «ნებას ხომ არ ვრთავ საკუთარ თავს, რომ პირადი მისწრაფებების გამო, სამეფოს ინტერესებმა მცირე ადგილი დაიკავოს ჩემს ცხოვრებაში? გარკვეულწილად „ნელ–თბილი“ ხომ არ გავხდი, თუ კვლავ ვცდილობ, ‘ვიღვაწო’? (გამოცხ. 3:15,16; ლუკ. 13: 24). თითოეულ ჩვენგანს შეუძლია ლოცვით დაფიქრდეს იმაზე, თუ რამდენს აკეთებს, და მოახდინოს საჭირო ცვლილებები, ამავე დროს გვახსოვდეს იეჰოვას დანაპირები, რომ ის უზრუნველყოფს ‘დიდებით, პატივით და მშვიდობით ყოველს, სიკეთის ჩამდენს’ (რომ. 2:10).
4 როგორ გამოვავლინოთ სიმტკიცე. რა დაეხმარა იესოს, მტკიცე რომ ყოფილიყო? პავლე განმარტავს: «მისთვის შეთავაზებული სიხარულის ნაცვლად დაითმინა ჯვარი [„სიხარულის გამო დაითმინა წამების ბოძი“, აქ], უგულებელყო სირცხვილი და ღვთის ტახტის მარჯვნივ დაჯდა“ (ებრ. 12:1—3). იესოსთვის შეთავაზებულმა სიხარულმა ბევრად გადაწონა დროებითი განსაცდელი, რომელსაც შეხვდა. თუ გვემახსოვრება სიხარული, რომელიც მოგველის, ეს ჩვენც დაგვეხმარება, რომ მტკიცენი დავრჩეთ (გამოცხ. 21:4, 7; 22:12). თუ იეჰოვას მივმართავთ, რომ გაგვაძლიეროს პირადი შესწავლის, შეხვედრებზე რეგულარული დასწრებისა და დაჟინებული ლოცვის მეშვეობით, სიძნელეების მიუხედავად, შევძლებთ ჩვენთვის მის მიერ დავალებული საქმის შესრულებას.
5 იეჰოვა ხარობს თავის ერთგულ მსახურთა სიმტკიცით. დაე გავზარდოთ მისი სიხარული ‘ჭეშმარიტებაში განუწყვეტლად სიარულით’.