დაუცველობის გრძნობა — გლობალური სენი
გრჩება ზოგჯერ ისეთი შთაბეჭდილება, რომ შენი ცხოვრება და ცხოვრების წესი არასაიმედო და ამაღელვებელია? ეს მხოლოდ შენ არ გაწუხებს; მილიონობით ადამიანი ფიქრობს ასე. დაუცველობის გრძნობა სენის მსგავსია, ყოველგვარ ბარიერს ლახავს და მოსკოვიდან მანჰეტენამდე ასნებოვნებს ყველას ეროვნების, რელიგიისა და სოციალური ფენის განურჩევლად.
როდესაც თავს დაუცველად ვგრძნობთ, ერთი ლექსიკონის თანახმად, „ძრწოლა და მღელვარება გვიპყრობს“. მღელვარება საშინლად მოქმედებს ნერვებზე და ჯანმრთელობის შემარყეველ სტრესს იწვევს. მაგრამ რატომ ვღელავთ და ვგრძნობთ თავს დაუცველად?
რაზე წუხს ევროპა
ევროკავშირის ქვეყნებში ექვსიდან ერთი ადამიანი ღარიბია, 18 მილიონი უმუშევარია და უთვალავს სამუშაოს დაკარგვაზე ფიქრი ზარავს. ევროკავშირის ზოგ ქვეყანაში მშობლებს განგაში აქვთ ატეხილი, რომ მათ შვილებს პედოფილებმა არაფერი ავნონ. ერთ ქვეყანაში სამიდან ორს ბოროტმოქმედება აშინებს. ზოგი კი დღითი დღე უფრო და უფრო ნერვიულობს ვანდალიზმის, ტერორიზმისა და დაბინძურების გამო.
სიცოცხლესა და საარსებო საშუალებებს საფრთხეს უქმნის არა მხოლოდ ასეთი სოციალური მოუწესრიგებლობა, არამედ სტიქიური უბედურებებიც. მაგალითად, 1997—1998 წლებში კოკისპირულმა წვიმებმა, ღვარცოფებმა და ძლიერმა გრიგალებმა შეერთებული შტატების მრავალი მხარე გააპარტახა. შუა ევროპაში 1997 წელს მდინარე ოდრასა და ნაისეს ადიდებას წყალდიდობები მოჰყვა. პოლონური ყოველკვირეული გამოცემის „პოლიტიკის“ თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთების დიდ ნაწილთან ერთად დაიტბორა 86 ქალაქი და დაბა, აგრეთვე 900 სოფელი. დაახლოებით 50 000-მა ოჯახმა დაკარგა მოსავალი და დაახლოებით 50 ადამიანი დაიღუპა. დიდი მსხვერპლი მოჰყვა სამხრეთ იტალიაში 1998 წლის გაზაფხულზე მოვარდნილ ღვარცოფს.
პირადი უსაფრთხოების საკითხი
მაგრამ ნუთუ დღეს უფრო არ გვარწმუნებენ სიცოცხლის უსაფრთხოებაში, ვიდრე ათი წლის წინ? ნუთუ ცივი ომის დასასრული შეიარაღებული ძალების შემცირებას არ ნიშნავს? დიახ, თუმცა ეროვნული უსაფრთხოება შეიძლება გაუმჯობესდა კიდეც, პირადი უსაფრთხოება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რა ხდება სახლსა თუ ქუჩაში. როცა ვკარგავთ სამუშაოს, როცა გვეშინია გაქურდვის, როცა პედოფილია სადღაც ჩასაფრებული, მაშინ, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი მინა იქნა გაუვნებელყოფილი, მაინც ვღელავთ და ვგრძნობთ თავს დაუცველად.
როგორ ართმევენ ჩვენს გარშემო ასეთ ცხოვრებას თავს? უფრო მნიშვნელოვანი კი ესაა: არსებობს თუ არა ჩვენთვის, მათ შორის შენთვის, მარადიულად უშიშრად ცხოვრების იმედი? ეს საკითხები განხილული იქნება შემდგომ ორ სტატიაში.
[სურათის საავტორო უფლება 3 გვერდზე]
UN PHOTO 186705/J. Isaac
[სურათის საავტორო უფლება 3 გვერდზე]
FAO photo/B. Imevbore