დამთმობი, მაგრამ ღვთიური ნორმების მტკიცე დამცველი
„შემწყნარებელი პიროვნება არ არის უგუნური და უგუნური პიროვნება კი — შემწყნარებელი“, — ნათქვამია ჩინურ ანდაზაში. ამ სიტყვებში ბევრი სიმართლეა, რადგან შემწყნარებლობა რთულია, ითხოვს მოქმედების სათანადო ნორმების შესრულების ვალდებულებას. მაგრამ რომელ ნორმებს უნდა მივყვეთ ჩვენ? ნუთუ ლოგიკური არ არის კაცობრიობის შემოქმედის ნორმებს მივყვეთ, რომლებიც მის სიტყვაში, წმინდა ბიბლიაშია ახსნილი? ღმერთი თვითონ გვაძლევს ნორმების შესრულების საუკეთესო ნიმუშს.
შემოქმედი — ყველაზე დიდებული ნიმუში
იეჰოვა, ყოვლისშემძლე ღმერთი, იდეალურად გაწონასწორებულია შემწყნარებლობაში, ის არც ძუნწად ავლენს შემწყნარებლობას და არც გადაჭარბებულად. ათასწლეულების მანძილზე ის შემწყნარებლობას ავლენს მათ მიმართ, რომლებიც ლანძღავენ მის სახელს, ხრწნიან კაცობრიობას და ანადგურებენ დედამიწას. როგორც რომაელთა 9:22-ში ვკითხულობთ, პავლე მოციქული წერდა, რომ „[‘შემწყნარებლურად’, აქ] ღმერთი მრავალი სულგრძელობით ითმენს დასაღუპავად გამზადებულ რისხვის ჭურჭლებს“. რატომ ავლენს ღმერთი ამდენი ხნის მანძილზე შემწყნარებლობას? იმიტომ, რომ მისი შემწყნარებლობა მიზანდასახულია.
ღმერთი ადამიანების მიმართ მოთმინებას იმიტომ ავლენს, რომ „არ სურს, ვინმე დაიღუპოს, არამედ ყველა მივიდეს მოსანანიებლად“ (2 პეტრე 3:9). შემოქმედმა კაცობრიობას მისცა ბიბლია და თავის მსახურებს დაავალა, ყველასთვის ემცნოთ მოქმედების ნორმები. ჭეშმარიტი ქრისტიანები ამ ნორმების მტკიცე დამცველები არიან. მაგრამ ნიშნავს თუ არა ეს, რომ ღვთის მსახურები არასოდეს უნდა იყვნენ დამთმობები?
მტკიცე, მაგრამ დამთმობი
იესო ქრისტე მოუწოდებდა მარადიული სიცოცხლის მაძიებლებს, რომ ‘ვიწრო კარიბჭით შესულიყვნენ’. მაგრამ ვიწრო კარიბჭით შესვლა არ ნიშნავს შეზღუდულ, ვიწრო აზროვნებას. თუ ჩვენ გვაქვს მიდრეკილება, გამოვავლინოთ მბრძანებლური ხასიათი ან ვიყოთ დოგმატურები სხვების მიმართ, ფაქტია, ეს სიცოცხლეს უფრო სასიამოვნოს არ გახდის ჩვენს გარშემო მყოფებისთვის, თუ არ ჩავახშობთ ჩვენში ამ მიდრეკილებას. მაგრამ როგორ მივაღწიოთ ამას? (მათე 7:13; 1 პეტრე 4:15).
თეოფანომ, ბერძენმა სტუდენტმა, განგვიმარტა, რომ დრომ შეუწყო ხელი სხვადასხვა წარმოშობის ადამიანებთან კარგი ურთიერთგაგება ჰქონოდა: „ძალიან მნიშვნელოვანია, შევეცადოთ, გავიგოთ მათი აზროვნება, იმის ნაცვლად, რომ ვაიძულოთ, შეეგუონ ჩვენსას“. და, როცა პიროვნებას უკეთესად გავიცნობთ, მივხვდებით, რომ მისი გემოვნება კერძებთან დაკავშირებით და თვით მისი აქცენტიც არ არის ისეთი უცნაური, როგორიც გვეგონა. იმის ნაცვლად, რომ ყველაზე მეტი გვქონდეს სალაპარაკო ან დაჟინებით ვეცადოთ, რომ ბოლო სიტყვა ჩვენ ვთქვათ, მისი თვალსაზრისის მოსმენით ძალიან ბევრ სასარგებლოს ვსწავლობთ. ცხადია, რომ შეუზღუდველი აზროვნების ადამიანები უფრო მეტად ხარობენ ცხოვრებით.
როდესაც პირად გემოვნებას ვეხებით, უნდა ვიყოთ დამთმობი და არ შევუშალოთ სხვებს, საკუთარი არჩევნით ისიამოვნონ. მაგრამ, როდესაც ყოფაქცევა ეხება შემოქმედისადმი მორჩილებას, ჩვენ ვალდებული ვართ, ვიყოთ მტკიცე. ყოვლისშემძლე ღმერთი არ ავლენს მიტევებას ყველანაირი მოქმედების მიმართ. ეს მან ცხადყო წარსულში თავის მსახურებთან ურთიერთობისას.
გადაჭარბებული შემწყნარებლობის ხაფანგი
ძველი ისრაელის მღვდელმთავარი, ღვთის მსახური ელი, გაება გადაჭარბებული შემწყნარებლობის ხაფანგში. ისრაელებმა კავშირი დადეს ღმერთთან, განაცხადეს თანხმობა, დამორჩილებოდნენ მის რჯულს. მაგრამ ელის ვაჟები, ხოფნი და ფინხასი, გაუმაძღრები და უზნეოები იყვნენ, ძალიან დიდ უპატივცემულობას ავლენდნენ ყოვლისშემძლის მიმართ. ელი, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან კარგად იცოდა ღვთის რჯული, მხოლოდ რბილად ეუბნებოდა მათ საყვედურს და დასჯაშიც ძალიან ლმობიერი იყო. მან შეცდომა დაუშვა, როდესაც ფიქრობდა, რომ ღმერთი შეიწყნარებდა ბოროტებას. შემოქმედი ასხვავებს ერთმანეთისგან სისუსტესა და ბოროტებას. ელის ვაჟები მკაცრად დაისაჯნენ, რადგან ისინი შეგნებულად არღვევდნენ ღვთის რჯულს — და მათი დასჯა მართებული იყო (პირველი მეფეთა 2:12–17, 22–25; 3:11–14; 4:17).
რა საშინელება იქნებოდა ჩვენთვის გადაჭარბებული შემწყნარებლობა, თუ თვალებს ვხუჭავთ ჩვენი შვილების განუწყვეტელ ცუდ მოქმედებებზე! რამდენად უკეთესია, გავზარდოთ ისინი „უფლის მოძღვრებითა და დარიგებით“! ეს ნიშნავს, რომ მტკიცედ დავიცვათ ყოფაქცევასთან დაკავშირებული ღვთის ნორმები და ყოველივე ეს ჩავუნერგოთ ჩვენს შვილებს (ეფესელთა 6:4).
მსგავსად, ქრისტიანული კრება არ შეიწყნარებს ბოროტებას. თუ წევრს უხეში შეცდომის დაშვება ჩვეულებად აქვს და არ ინანიებს, ის უნდა მოშორებულ იქნას (1 კორინთელთა 5:9–13). მაგრამ ოჯახისა და კრების გარეთ ჭეშმარიტი ქრისტიანი არ უნდა ცდილობდეს მთელი საზოგადოების შეცვლას.
მტკიცე ურთიერთობა იეჰოვასთან
მღელვარე ატმოსფერო წარმოშობს შეუწყნარებლობას. თუ ჩვენ ახლო ურთიერთობა გვაქვს ღმერთთან, ვხარობთ უსაფრთხოების გრძნობით და ეს გვეხმარება სათანადო გაწონასწორებულობის შენარჩუნებაში. „უფლის სახელი მტკიცე გოდოლია; მართალი შეაფარებს თავს და გადარჩება“ — ვკითხულობთ იგავნის 18:10-ში. არავითარ შემთხვევაში ისეთი ზიანი არ გვექნება არც ჩვენ, არც ჩვენს ახლობლებს, რომელზეც იეჰოვა სათანადო დროს არ იზრუნებს.
პიროვნება, ვისთვისაც ძალიან სასარგებლო იყო ღმერთთან ახლო ურთიერთობა, იყო პავლე მოციქული. ის იყო ებრაელი, სავლედ ცნობილი, რომელიც სდევნიდა იესო ქრისტეს მიმდევრებს და სისხლისღვრაში იყო დამნაშავე. მაგრამ შემდეგ სავლე თვითონ გახდა ქრისტიანი და პავლე მოციქულად წოდებული სრული დროით მონაწილეობდა ევანგელიზაციაში. პავლე არავისთან არ ავლენდა შეზღუდულ აზროვნებას, როცა ყველა ადამიანთან ქადაგებდა, არც ‘ბერძნებთან და ბარბაროსებთან და არც ბრძენებთან და უგუნურებთან’ (რომაელთა 1:14, 15; საქმეები 8:1–3).
როგორ შეძლო პავლემ, შეცვლილიყო? მან მიიღო ზუსტი შემეცნება წმინდა წერილებიდან და გააძლიერა შემოქმედის მიმართ სიყვარული, რომელიც მიუკერძოებელია. პავლემ გაიგო, რომ ღმერთი სამართლიანად სჯის ყოველ პიროვნებას არა კულტურისა თუ რასის, არამედ მისი საქმეების მიხედვით. დიახ, ღვთისთვის საქმეები მნიშვნელოვანია. პეტრემ აღნიშნა, რომ „ღმერთი მიკერძოებული არ არის, არამედ ყოველ ხალხში მისი მოშიში და სიმართლის მოქმედი სათნოა მისთვის“ (საქმეები 10:34, 35). ყოვლისშემძლე ღმერთს არა აქვს აკვიატებული აზრები. ეს არ ჰგავს მსოფლიოს რომელიღაც ლიდერს, რომელიც შეგნებულად, საკუთარი მიზნებისთვის იყენებს შეუწყნარებლობას.
დრო იცვლება
ოქსფორდის უნივერსიტეტის (ინგლისი) თანამშრომლის, ჯონ გრეის აზრის თანახმად, შემწყნარებლობა არის „ის ღირსება, რომელიც ძნელად იშოვება“. მაგრამ ყოველთვის ასე არ იქნება. ღვთიური სიბრძნით გაწონასწორებული შემწყნარებლობა გაიმარჯვებს.
ღვთის ახალ ქვეყნიერებაში, რომელიც მალე იქნება, შეუწყნარებლობა არ იარსებებს. შეუწყნარებლობის უკიდურეს ფორმებს, მაგალითად, აკვიატებულ აზრებსა და ფანატიზმს, ბოლო მოეღება. შეზღუდული აზროვნება აღარ შეაბრკოლებს ცხოვრების სიხარულს. სამოთხე იმაზე უფრო დიდი იქნება, ვიდრე ქაშმირის ველზე იყო (ესაია 65:17, 21–25).
მოელი თუ არა ახალ ქვეყნიერებაში ცხოვრებას? რა დიდი უპირატესობა იქნება და რა დიდი აღტაცების მომგვრელი!
[სურათი 8 გვერდზე]
პავლე მოციქულმა გამოავლინა სათანადო წონასწორობა, რადგან ურთიერთობა ჰქონდა ღმერთთან.